Het is een drukte van belang. Zwetende mannen in overall draven van de ene naar de andere kant van de pit. De bolide, nummer 22, glimt. Rode, paarse en gele lak. Deze racewagen is in zijn ogen verreweg de mooiste en coolste verschijning op de baan.
Het gevoel van vrijheid, te racen op hoge snelheid met zijn maatje. De auto en hij zijn één. Het gevoel is met niets anders te vergelijken. Ja, hij houdt van zijn ouders en zus, maar het is niet hetzelfde. Het ruisen van de wind, de zon die dansend voor hem uitspringt over de baan.
Vandaag rijdt hij zijn laatste race. Volgend seizoen is hij er niet meer bij. Niemand weet het nog. De media zullen ongetwijfeld als aasgieren aan hem pikken en hem bevragen tot hij naakt is, bloter dan ooit tevoren.
Het is tijd om te starten. Guido, zijn meest dierbare mechanic, staart hem aan. Geen emoties tonen. Hij slaat hem geruststellend op de schouder en knipoogt. Guido buigt zwijgend het hoofd. De auto is klaar voor de laatste ronde. De nieuwe jonge coureur staat al ongeduldig op zijn beurt te wachten. In de hoek van de pit streelt het joch met zijn ogen de bolide. De jongen zal zijn plek achter het stuur straks overnemen. Dan zal de auto van hem zijn en is het voorbij.
Vandaag start hij vanaf de tweede rij. De baan is opwindend. Gevaarlijk en mysterieus. Al vele malen heeft hij hier gereden. De lichten springen aan, hij hoort het publiek juichen, de motoren brullen.
Het racen begint. De Duitse Ferrari-coureur schampt de flank van zijn racewagen. Geen probleem. Er valt nu niets meer te verliezen. Met zijn jarenlange ervaring en een achteloze durf sjeest hij rakelings langs zijn concurrenten. De bomen zijn vol, de wind is straf. De zon duikt zo nu en dan achter de wolken.
Gevoelens van tomeloze vrijheid en spanning zingen door zijn lijf. Het publiek juicht, hun vlaggetjes wapperen. Hij rijdt op kop. De Villeneuve bocht nadert. Er zijn een aantal grote rijders overleden. Ayrton Senna, Gilles Villeneuve. Lang geleden, maar ze worden nooit vergeten. Krampachtig slikkend streelt hij teder het dashboard. De bocht komt steeds dichterbij en hij stuurt er recht op af. De snelheid is driehonderd kilometer per uur. Zijn geliefde bolide vervoert hem trouw. Hij hoort Guido schreeuwen op de boordradio. Nee!!! Dan boort hij de neus vakkundig op hoge snelheid in de muur. Langzaam glijdt hij weg in een fluwelen donkere warmte. Zijn laatste race is gereden.
36 reacties
Nummer 22 · 7 november 2016 op 09:39
Goedemorgen NicoleS,
Een voltooid race leven! Bolide nummer 22 😉
Luchtig geschreven. De geur van olie, de sfeer in de paddock, de stromen toeschouwers en het oorverdovend brullend motorgeluid erbij, dan was het helemaal top! 😉
NicoleS · 7 november 2016 op 10:02
Oeps nummer 22?
Bruun · 7 november 2016 op 09:42
Goed verhaal, gedegen en met veel vaart geschreven. Je hebt het ‘niets meer om voor te leven’ gevoel van de coureur met weinig woorden heel treffend neergezet. Ik kreeg als lezer oprecht medelijden. Well done.
NicoleS · 7 november 2016 op 10:03
Het is een tragisch verhaal. En kan zomaar waar gebeuren. Dank Bruun.
Nachtzuster · 7 november 2016 op 09:54
Lieve Nicole, het risico nemend dat je denkt: komt zij weer, het volgende.
Schrijftechnisch helemaal top. Qua inhoud en voor wat betreft het meegezogen worden in het verhaal mis ik de emoties. Voor mij zijn de randvoorwaarden teveel beschreven. De omgeving enzo. Dit verhaal mist een ziel. Ik mis de adrenaline van de coureur. Iemand die zijn dood tegemoet rijdt streelt m.i. niet teder over zijn dashboard (met 300 km/uur!), maar knijpt zijn stuur juist heel stevig vast. Ik mis flarden van zijn laatste gedachten. Aan zijn vrouw, kinderen of ouders bijvoorbeeld. Het is te vlak, te netjes. Zeker in een verhaal als dit. Sorry.
NicoleS · 7 november 2016 op 10:00
Zijn bolide is zijn beste vriend. Zijn verlengstuk. Vandaar de streling. Zij zijn één. De beslissing heeft hij allang genomen. Zij blijven samen. Vandaar de opluchting en berusting. Die ziel is al weg. Dat was juist de bedoeling van mijn verhaal. Uiteraard zal ik je advies in mij opnemen. Daar kan ik in de toekomst zeker gebruik van maken
NicoleS · 7 november 2016 op 10:13
Ik heb er over nagedacht. Maar je hebt mij een waardevol advies gegeven. Dat is bruikbaar voor mijn roman straks. Jouw reactie zend ik in aan het einde van deze maand.
Nachtzuster · 7 november 2016 op 10:23
Wow! Thanks!
NicoleS · 7 november 2016 op 10:24
Ga zo door!!
Meralixe · 7 november 2016 op 10:13
Ik kan Nachtzuster wel voor een stuk volgen. Zo ongeveer van af regel één merkt de lezer dat je van ’t formule 1 racen te weinig kent.
Controleer het maar in alle omschrijvingen rond richting beter schrijven: regel één, ken je onderwerp van schrijven. Mag ik dit schrijven een slippertje noemen?
NicoleS · 7 november 2016 op 10:14
Dat gaat wel wat ver Meralixe. Maar ach why not
Nummer 22 · 7 november 2016 op 10:26
Opmerkelijk: Ik lees nergens dat het een F1 race is. Wel de namen van overleden bekende F1 coureurs.
Dus… ook perceptie laat “verdwalen”
DTM?, F2, F3, whatsoever. Ik ruik de olie, zie de “bling- bling” huppelende aandachttrekkers (m/v), de “wannabees” met hun op P1 geparkeerde koekblikjes, de poloshirts, petjes en sjaals. De met “badges aan koorden” aan de nek gehangen “bobo’s” Wat…? Ik lees op een badges “Don Not Disturb” (de verkeerde meegenomen?). De tribunes zitten vol, d ballen gehakt, frites en red bull verkopers doen goede zaken, om maar wat te noemen.
NicoleS, alle geheel terzijde ..je weet wie ik ben 😉
Nummer 22 · 7 november 2016 op 10:27
shit…. correcties( alweer): d = de en alle= alles 😉
NicoleS · 7 november 2016 op 10:35
Dit was kennelijk niet mijn beste column. Ik laat het racen maar aan de coureurs over.???
Bruun · 7 november 2016 op 10:43
Zoals gezegd vond ik er geenszins iets mis mee. Maar daar lijk ik alleen in te staan. Misschien is het omdat ik (ook?) geen affiniteit heb met autoracen en de bijbehorende sfeer. Anyway, onto the next one… 🙂
NicoleS · 7 november 2016 op 10:45
Dat zou best kunnen?
StreekSteek · 7 november 2016 op 10:49
Om met Herman Finkers te spreken: “Brahms heeft zijn beste werk nooit geschreven.” Dat biedt troost en hoop (wat jij helemaal niet nodig hebt, maar goed, het komt uit een goed hart) 😉
StreekSteek · 7 november 2016 op 10:47
De keuze is: volg het gebeuren breed van buitenaf (als een soort Studio Sport) of, heel smal, via de (race)bril van de persoon. Met jouw kwaliteiten zou ik voor het laatste kiezen onder handhaving van de mooie details.
NicoleS · 7 november 2016 op 10:51
Dank Streek!
Nummer 22 · 7 november 2016 op 11:25
Blijf schrijven in jouw stijl? NicoleS
“verstappen”
Snarf · 7 november 2016 op 13:24
Kennelijk een goede coureur. Tweede startrij, concurrenten rakelings passerend, rijdt tijdens de race vermoedelijk op kop. Een andere renstal zou mogelijk interesse in hem kunnen hebben. Er moet meer aan de hand zijn om zijn zelfdestructie te verklaren. Een aanzet voor een langer en meer uitgediept verhaal? Qua schrijfstijl blijf je groeien … en
Snarf · 7 november 2016 op 13:25
dat vind ik op dit moment belangrijker dan de inhoud. Goed gedaan, Nicole.
Esther Suzanna · 7 november 2016 op 13:29
Het is heel goed geschreven. 🙂
emaessen · 7 november 2016 op 15:23
Eerlijk gezegd heb ik wat autoracen betreft de Volkskrant mentaliteit. Negeer alles en barst eens in schateren uit als er eentje verongelukt. Als ik zou gaan zou ik het mijn collega’s niet aandoen op zo’n manier.
De hele tijd dacht ik, dat je stuk ging over de nieuwsmelding na de laatste grote prijs, waar Verstappen al na een ronde werd gediskwalificeerd. Collega’s vonden hem: een kamikazepiloot rijp voor de psychiater.
Mien · 7 november 2016 op 16:37
Mooie column met een treffend einde. Goed ingeleefd in de pit.
NicoleS · 7 november 2016 op 17:16
Dank allen. ?
Blanchefort · 7 november 2016 op 19:32
Mooi geschreven. ‘I’m in love with my car’ van Queen komt bij me naar boven.
De tragiek is mooi weer gegeven in de reactie van- en interactie met Guido. Daar had je me helemaal te pakken.
NicoleS · 7 november 2016 op 19:54
Dank Blanchefort
Ferrara · 7 november 2016 op 20:24
Nicole, is er een huid waarin jij niet kunt kruipen?
Ik had de laatste zin weggelaten, het is zonder die zin wel duidelijk dat het zijn laatste race was.
NicoleS · 7 november 2016 op 20:28
Ik ben een echte kameleon ?. Eens met je opmerking over de laatste zin. Daar twijfelde ik zelf al over.
Dees · 8 november 2016 op 08:04
Jij zou zeer goed zijn in het schrijven van scenario’s voor tv en film denk ik. Voor mij lijkt het er in ieder geval op dat je veel beeld hebt bij wat je schrijft. Op schrift komen de beweegredenen van je personages daarom alleen soms wat uit de lucht vallen.
Als je daaraan zou schaven, zou ik he4 boek kopen nog voor ik de verfilming bekijk ?
NicoleS · 8 november 2016 op 08:09
Haha. Dat klopt denk ik vrij goed. Ik houd je aan je belofte?
Spencer · 8 november 2016 op 10:56
Ik had deze fantasie vroeger. Heel eh… herkenbaar dus.
NicoleS · 8 november 2016 op 12:59
Zie je. Het bestaat.
Spencer · 8 november 2016 op 22:41
Zelfs de snelheid klopt: 300 km per uur. Ik reed dan op het rechte eind van het circuit van Zandvoort en ging aan het eind daarvan niet remmen en rechtsaf de tarzanbocht in, maar bleef volgas rechtdoor rijden. Overigens heb ik 2 maal de Grand Prix van Zandvoort bezocht en beide keren verongelukte een coureur dodelijk, de laatste keer bijna pal voor m’n neus. Omdat ik dacht dat het aan mij lag ben ik er daarna niet meer heen gegaan. Sindsdien zijn op Zandvoort geen Formule 1 coureurs meer in het harnas gestorven.
NicoleS · 8 november 2016 op 22:46
Heftig. Tjonge dat is niet niks.