Tot nog maar een jaar of drie geleden genoot ik van een felbegeerde elite positie. Niets of niemand kon mijn lidmaatschap afpakken omdat het God’s geschenk was. Na een, in dat opzicht minder fleurige maar niet catastrofale pubertijd, was ik tot mijn 26e buitengewoon gedreven in het naar hartenlust uitoefenen van mijn zalige hobby. Soms zag ik vrouwen om me heen afgunstig naar me staren terwijl ik ongehinderd en bewapend met uit Arabische beschaving gevloeide uitrusting, mijn ding deed. Eigenlijk had iedereen het nodig en was er ook op verschillende manieren mee bezig, maar ik was een van de zeldzame beter bedeelden en kon ongestraft en zonder mentale hindernissen in de vorm van berekeningen en schuldgevoelens in mijn achterhoofd, gewoon mezelf tot het uiterste drijven. Zij die niet van hetzelfde hout gesneden waren, deden het of veel te weinig omdat ze hun kruit in een vroeg stadium verkeerd verschoten hadden, óf veel te veel maar met alle nare gevolgen van dien.

Ik was er zo verschrikkelijk bekwaam en behendig in dat ik er soms persoonlijk van stond te kijken. Op z’n minst vier keer per dag was ik hartstochtelijk aan de slag. Afwisselend met maaksel afkomstig van eigen persoon of verwikkeld in een geheel door derden voorziene massa kwam ik mijn dag door. Het was zo verrukkelijk. Af en toe leek het net paradijs op aarde; heftig in de weer met zoveel soorten en vormen afkomstig uit de verste hoeken van de wereld.

Helaas is het de laatste tijd anders geweest. Een geestelijke en lichamelijke strijd in de tegenovergestelde richting nam de overhand. Dit ging natuurlijk niet geheel vrijwillig. Moeder natuur gebruikte genadeloos haar troefkaarten en uiteindelijk bezweek ik onder haar krachten.

Momenteel ben ik voor onbepaalde tijd gediskwalificeerd. Het recht der weinigen is mij (hopelijk) tijdelijk ontnomen. Volgens ervaringsdeskundigen in het gebied maak ik kans op een comeback als ik mijn straf keurig uitzit en hard genoeg train om in mijn toenmalige conditie terug te keren. Naar het schijnt kan ik weer helemaal de oude worden als ik de juiste schema uit kan dokteren om het vervolgens vol overgave en precisie na te leven.
Tot het eindstreep van de tuchtiging ,volledig op eigen kracht en strategie, behaald is, moet ik me dus inhouden. Wellicht hoeft dat niet meer zo heel erg lang te duren, maar het zijn juist de laatste fasen die zoveel moeite kosten.

De al dan niet lange wachttijd valt bijna niet in te schatten. De complicatie zit namelijk in het feit dat de uitgestippelde einddoel ook nog eens keer een tijd lang stand moet zien houden. U kunt het vergelijken met een zware halter, de kampioen moet het niet alleen optillen maar ook even een paar seconden boven zijn bolwerk tentoonstellen. Die laatste paar seconden zijn echter zo cruciaal dat al zijn inspanning nietig wordt verklaard als hij dat niet naar behoren voor elkaar krijgt. Zo werkt het voor mij dus ook.

Gedurende mijn kastijding heb ik veel ongewenste meningen en uitgekauwde adviezen aangehoord. Op een gegeven moment heb ik vervelende wijsneuzen, rijk aan vreselijke ”motivatie” theorieën, toch maar mijn vriendenkring uitgeschopt.

Waarschijnlijk herkennen jullie het patroon wel dames:
Je wordt verliefd, gaat vrolijk trouwen, baart een paar prachtige kinderen, houdt daar trouwe kilo’s aan over, gaat aan de lijn, doet je best om het zo gezond mogelijk te doen, krijgt commentaar van iedereen die het geen ruk aangaat, arriveert bij de laatse pondjes en opeens werkt je metabolisme niet meer mee. Volgens de arts is je lichaam verzadigd en tevreden, terwijl de inhoud van je garderobe er anders over denkt. Ik wil eten…en weer mijn Parijsmaatje terug.

Categorieën: Diversen

7 reacties

Kuin · 17 juli 2009 op 07:06

Erg leuk verwoord, je innerlijke strijd tegen de kilo’s, maar waar dat Parijsmaatje op slaat?.. :eh: Die snap ik ff niet.

pally · 17 juli 2009 op 12:14

Het is natuurlijk een persoonlijke visie, Nisa, maar hoe vindingrijk je column ook geschreven is. Ik vond vooral de no-nonsense laatste alinea erg leuk en krachtig. De rest net teveel gesluierd.

groet van Pally

Ik zie dat het je eerste column hier is. Nou schrijven kun jij wel. welkom hier!

Nisa · 17 juli 2009 op 13:13

Het moet idd Parijsmaatje 36 zijn, Parijsmaatjes vallen namelijk meestal iets kleiner:).

En Pally, dankjewel. Columnx is een superleuke site..bijna verslavend!

SIMBA · 17 juli 2009 op 16:51

Welkom hier!
Als *de verlichting* voor jou maatje 36 is….dan vind ik dat toch wel een beetje sneu, er zoveel moois in het leven wat je nou mist omdat je zo druk onderweg bent naar *de verlichting*.

Mien · 18 juli 2009 op 11:05

Welkom op CX.
Zo slank worden als de Eiffeltoren, dat lijkt me een nobel streven.

Mien met Eiffeltaille

Dees · 18 juli 2009 op 19:42

ik vind het dubbele van de verlichting juist wel erg leuk gevonden. ik moet wel eerlijk bekennen dat ik in eerste instantie een begenadigd buikdanseres in je vermoedde, dacht echt dat je aan het praten was over een talent van je, maar buikdanseressen met Parijsmaatje 36, het is ook niet zo’n goed idee. Leuk geschreven, soms een beetje te weinig geaard ofzo, soms is het wat lastig te volgen. maar ben wel benieuwd naar volgende stukjes.

Nisa · 18 juli 2009 op 21:32

Op zich had je het niet mis Dees, ik was (en ben stiekum nog steeds) erg getalenteerd in eten :oeps:

Geef een antwoord