De natuurgenezeres

Gedurende de laatste winter voelde ik mij geregeld onwel en vermoeid, tegen ziek aan of onderweg. Na enige tijd struinen op internet stuitte ik op de website van een natuurgenezeres. Ik had de huisarts al een aantal keer zonder gunstig resultaat bezocht en ik bedacht dat het misschien lonend kon zijn om dit maal eens een andere weg te bewandelen.

Mijn man keek niet blij toen hij hoorde waar de Natuurgenezeres praktijk hield. “Waarom moeten dat soort lieden zich altijd verstoppen in een of ander gehucht aan de andere kant van het land.” mopperde hij op de heenweg, die 3 uur duurde.  Ik was allang blij dat hij me wilde vergezellen. “Wat gaat dit grapje eigenlijk kosten?” ging hij op bijtende toon verder. Ik antwoordde maar even niet, dat leek me verstandiger.

Gelukkig verliep de reis verder zonder enig probleem. We hadden alleen wat moeite om de exacte plaats van bestemming te vinden. Stapvoets stuurde mijn man de auto in het bewuste straatje op en neer zonder het juiste nummer te vinden. Geërgerd blikte hij eerst naar zijn haastig uitgeprinte plattegrond en vervolgens naar de huizen. “Dit wist ik al, he. Niet te vinden natuurlijk.”  beet hij me toe, alsof ik verantwoordelijk was voor de nummering van de woningen.

Uiteindelijk troffen we het juiste adres en kwamen we op de minuut af op tijd aan. De praktijk van de natuurgenezeres, genaamd Ella, bevond zich te midden van haar wild begroeide achtertuin. Een grote klimop woekerde ongecontroleerd boven de achterdeur van de ruime doorzonwoning.

De praktijk was verdeeld in 2 ruimtes. De eerste ruimte was een nogal bedompt riekende wachtkamer. We zaten er korte  tijd ieder op een ongemakkelijk houten stoeltje te wachten , toen de spreekkamerdeur openzwaaide. Een magere dame met lang sluik grijs haar, gehuld in een verwassen gebloemde jurk, stond in de deuropening.  We volgden haar na een korte begroeting de spreekkamer in.

De kamer was klein en benauwd.  Na een korte uiteenzetting van mijn klachten nam Ella een aantal vellen papier uit een lade van de rommelige kast achter haar. Ze legde ze voor zich neer op haar bureau. Mijn oog viel daardoor juist op de smoezelige kortgeknipte nagels met rouwrandjes.  De rillingen liepen me over de rug. Ik kon een huivering van ontzetting met enige moeite net aan onderdrukken.

De vellen papier bevatten een dieet. Doordat de mens te ver was afgeweken van het eetpatroon uit het stenen tijdperk, waren er problemen met onze weerstand ontstaan zoals nu in mijn geval.

Het beoogde dieet bestond voornamelijk uit het nuttigen van besjes, nootjes en wat groenten. Meer niet. Dit eetpatroon was gebaseerd op dat van de gorilla.

“Gorilla?” herhaalde mijn man op barse toon.  Ik stootte hem met rode wangen aan, terwijl ik mijn hand waarschuwend op zijn been legde. Onverstoorbaar deed Ella de rest van haar verhaal. “En het belangrijkste is om elke dag een bouillon te trekken van kabeljauwkoppen en kippenkarkassen. Dat is heel erg gezond” Ze knikte ons ernstig toe en overhandigde ons de vellen papier. Ik las ze vluchtig door en zag tot mijn genoegen dat kwark en geitenkaas ook op het menu stonden. “Dat lust ik.” merkte ik blij verrast op. Ella nam gedecideerd de vellen over en kraste de 2 producten op de lijst onverbiddelijk door. “U bent veel te dik.” sprak ze terwijl ze haar blik taxerend over mij heen liet glijden.  Toen opende ze een lade en begon er verwoed in te zoeken. Zonder gewenst resultaat kennelijk, want ze stond op om naar een ander kastje te lopen, vanwaar ze een schoudertas te voorschijn toverde.

Ik voelde hoe mijn mans been zich onder mijn hand verstrakte. “Kabeljauwkoppen en Kippenkarkassen?” gromde hij. “Zeker,” antwoordde Ella met een zelfvoldane klank in haar stem, “Heel gezond, kijk maar eens naar mij. Ik eet dat elke dag.” Mijn man staarde hierop zwijgend naar de grond.

“Eens even kijken of ik nu wel het juiste dieet meegeef. ” mompelde Ella, terwijl ze de tas recht voor zich uit liet hangen. “Mijn pendel ben ik helaas even kwijt.” De tas begon na een flinke ruk met haar hand hard in een ruime boog heen en weer te draaien, steeds sneller in het rond. De ogen van Ella stonden glazig terwijl ze naar het rondtollende tasje keek.

Daarna keek ze mij tevreden aan en nam weer plaats op haar zetel. “Perfect Dieet.” zei ze knikkend, overtuigd van zichzelf.  “U kunt er meteen mee van start. Als dat alles was? Dat is dan 150 euro, alstublieft.”