Als ik het verhaal van mijn leven in mijn gedachten projecteer, zal het filmdoek geen enkele keer gekleurd worden door een traan van mijn vader. Vanaf mijn jongste herinneringen is mijn vader altijd een, uit graniet gehouwen blok beton geweest, wars van emoties en onzekerheden. Een man die zijn hele leven keihard gewerkt heeft om zijn gezin een goed leven te bieden, misschien wel als compensatie voor zijn gemis aan compassie en tederheid. Mijn vader was een man waar je als jongetje tegenop keek. Groot en sterk, en je het gevoel gevend dat hij de hele wereld op zijn schouders kon nemen. Ook al was hij altijd aan het werk, je wist toch dat hij er voor je zou zijn als dat nodig was. En op zijn manier heeft hij bijgedragen aan een redelijk onbezorgde jeugd.

Naarmate je zelf echter stijgt in jaren, en het daarmee gepaard gaande verstand en gevoel, zie je steeds meer barstjes verschijnen in dat eens zo granieten omhulsel. Die ijzersterke man die vroeger niets en niemand nodig had, en waarvan je dacht dat hij het altijd bij het juiste eind had, die slaat heden ten dage ook regelmatig de plank mis. Zijn gebrek aan emotie, wat vroeger door mij als sterkte en onafhankelijkheid werd gezien, ervaar ik meer en meer als een afspiegeling van zijn toch aanwezige breekbaarheid.

Wij zijn nooit een gezin geweest van diepgaande gesprekken en de daarbij getoonde emoties. We zijn er voor elkaar als dat nodig is, maar doen daar niet moeilijk of sentimenteel over. Iedereen maakt dingen mee in zijn leven die je vormen, en daar staan we nooit te lang bij stil, en er wordt zeker niet over nagepraat. Je recht je rug en gaat weer staan in de storm des levens.

Nu ik echter op een leeftijd kom dat je eventueel over het wegvallen van je ouders gaat nadenken, ervaar ik toch een bepaald gemis in de relatie tot mijn vader. We leven beide ons leven, en het contact is gewoon goed, maar is het misschien niet allemaal te oppervlakkig?
Ik kan me de laatste keer dat ik mijn vader simpelweg pa genoemd heb, of hem omhelst heb, niet meer herinneren. Wij zijn beide vrij starre personen, gezegend met een koppigheid die voor elkaar niet onder doet, en zullen onze emoties ten opzichte van elkaar niets snel tonen. Ik weet dat mijn vader trots is op de man die ik geworden ben, al zal hij dat nooit zeggen, en dat hij een afspiegeling van zichzelf ziet in de onbereikbare persoon die ik vaak ben.

Nu ik echter ook de breekbare persoon zie, die er toch altijd ingezeten heeft, moet ik dan niet de sterkste zijn en toenadering zoeken nu het nog kan? Ben ik zoveel sterker geworden van geest, en heb ik mezelf zoveel beter leren kennen, dat ik nu kan zeggen ik heb je nog steeds nodig. Of laat ik deze nog niet gemiste kans, het verhaal van mijn vader en mij, nu al herschrijven tot het eind dat er nog niet is.

Categorieën: Algemeen

Avatar

Chucky

Ik probeer CreaBea bezig te zijn door af en toe wat letters aan het "papier" toe te vertrouwen en wat te tekenen en schilderen. In al mijn bescheidenheid erken ik niet de beste schrijver te zijn, maar wel altijd een boodschap in mijn verzinsels te stoppen.

12 reacties

Avatar

Libelle · 23 mei 2012 op 15:03

Als starre, afstandelijke vader heb je me zeer geëmotioneerd. Ik heb destijds mijn kans voorbij laten gaan. Vandaar. Héél knap geschreven!

Avatar

LouisP · 23 mei 2012 op 17:30

We zijn er voor elkaar als dat nodig is, maar doen daar niet moeilijk of sentimenteel over.

Mooie column. Ik zou voor de ‘je’s in de eerste alinea’s ‘ik’ hebben geschreven.

Ik kan me de laatste keer dat ik mijn vader simpelweg pa genoemd heb, of hem omhelst heb, niet meer herinneren.
Dat vind ik jammer..

goed!

Avatar

arta · 24 mei 2012 op 09:03

Mooi, heel persoonlijk en kwetsbaar geschreven.

Avatar

Harrie · 24 mei 2012 op 09:11

Een algemene beschouwing die ik liever in de rubriek liefde had gezien. Vaders zijn er om te kussen net als moeders. Hoe zwaar dan ook. Jij komt tot inzicht. Alleen jij kan de keuze maken. Zonder oordeel of invulling vooraf. Sterkte.

Avatar

sylvia1 · 24 mei 2012 op 09:48

Ik vind het onderwerp ook erg mooi. Het niet uitgesprokene, overschaduwd door de angst dat het nooit uitgesproken zal worden. Het kwetsbare en ingetogene maken de column bijzonder, maar sommige delen vond ik minder sober en daardoor minder passen, zoals bijvoorbeeld de laatste zin.

Avatar

Sagita · 24 mei 2012 op 12:04

Prachtig slot! Ik hou van dit soort verhalen. Alleen haal aub die eerste zin weg: Kill your darlings. Het is juist de eenvoud waarmee je naar het slot schrijft, dat ontroert!

Avatar

Dees · 24 mei 2012 op 17:09

Eens met de bovenbuurvrouw kill de kitsch darling waarmee je opent. Ook verder zie ik hier en daar een zin op het randje van de temooischrijverij. Ik heb bijvoorbeeld een hekel aan heden ten dage, dat doet zo geaffecteerd aan en het leidt me af van de kern van de situatie / emotie die beschreven wordt.

Maarrr, ook ik vind het absoluut een mooi, ontroerend en oprecht stuk, daar doen de afleidingen uiteindelijk niets aan af.. Je beste tot nu, voor mij dan.

Avatar

Chucky · 24 mei 2012 op 18:00

@Dees, dank je wel. Waardeer dat je dit zegt ondanks onze “geschiedenis”

Avatar

Chucky · 24 mei 2012 op 18:14

Mijn dank voor de commentaren.

Avatar

LouisP · 24 mei 2012 op 21:56

D’r is een meisje dat veel op CX leest en me af en toe een reactie stuurt. Vooral van één schrijfster hier op CX is ze een fan. Af en toe reageert ze ook op anderen. Dit stuurde ze me gisteren:

‘Het stukje van chucky vind ik goed, als ik het lees heb ik de neiging om te zeggen; man pak die vader van jou eens vast en zeg hem dat je hem graag ziet, want morgen is het mischien te laat en heb je voor altijd spijt.’

Ik ken ze euh, heel erg goed en ze meent da!

Avatar

Mien · 24 mei 2012 op 23:01

Mooie column Chucky.
Nooit te oud om te leren.
Te jong ook niet.
Omarmen is hier het credo.

Mien

Avatar

Chucky · 25 mei 2012 op 07:20

Maar waarom zet ze dat dan gewoon niet hier neer louis ?

Geef een antwoord