De natuur komt tot rust na een frivole zomer die toch ook een bedrukte ondertoon had. De zon staat laag aan de hemel aan het eind van een heerlijke herfstdag. De stralen tekenen een oranjerode gloed op het blauwgroene water als grove penseelstreken van een impressionistisch schilderij. Zal de zon voor goed achter de horizon verdwijnen? In het schilderachtige landschap staan Erik en ik aan de waterkant in de Hollandse polder. Op de steiger, die hij een aantal jaren geleden heeft gebouwd, kijken we uit over het water. Zijn haven, die hij met doorzettingsvermogen heeft gemaakt tot wat het nu is. Het heeft wat voeten in aarde gehad voordat de landelijke omgeving hier was omgevormd tot een bijna aan perfectie grenzende plek om tot rust te komen.

Het golfplaten bootshuisje, gelegen naast de steiger, had zijn langste tijd al gehad toen de steiger werd aangelegd en was volledig kasverrot. Evenals Erik was het bootshuis niet meer te redden door een sluipende ziekte. [url=http://www.rondetafelverhalen.nl/teksten/zwaar%20tafelen/lijst-onkruid%20vergaat.htm]Onkruid vergaat[/url], maar zijn kanker woekert langzaam en gestaag voort zoals de erosie de ijzeren golfplaten van het bootshuisje heeft aangetast. Ook de fundering was volledig vergaan omdat water kruipt waar het niet gaan kan.

Geen reden om bij de pakken neer te zitten, vindt Erik. Daar heeft hij de tijd niet voor. Onvermoeibaar werkt hij door aan zijn ideeën. Want als je alleen maar gaat nadenken over het leven kom je uiteindelijk toch weer uit bij de dood. En daarom blijft hij bezig, om zijn berg te verzetten. En dat blijft hij doen zolang het vaartuig van zijn geest hem dat toelaat.

Het was nog een hele operatie om het bootshuisje te slopen voordat aan de bouw van een tweede, kleinere steiger begonnen kon worden. Maar alles werd zorgvuldig uitgedacht en gepland, bouwtekeningen gemaakt. Zoals altijd bleek de praktijk weerbarstiger dan de theorie. Maar geen tegenslag zonder oplossing want het was het aantal handen dat de zwaarte van het werk bepaalde. En Erik regelde het.

Het is de inspanning meer dan waard geweest nu wij genieten van het idyllische landschap. Tussen de twee steigers dobbert Erik’s kleine zeilbootje tevreden en rustgevend op het kabbelende water. Materie is vergankelijk maar de geest zal hier nog lang blijven rondwaren. Dat hij hier nog maar vaak mag aanmeren, in de veilige haven.

Categorieën: Verhalen

14 reacties

Mup · 15 november 2007 op 14:05

[quote]Dat hij hier nog maar vaak mag aanmeren, in de veilige haven.[/quote]

Niets meer aan toe te voegen,

Groet Mup.

SIMBA · 15 november 2007 op 14:22

Geweldig mooi!

FatTree · 15 november 2007 op 14:33

Wat een mooi beschreven column zeg!

Ma3anne · 15 november 2007 op 16:18

Knap verwoord, King.
Prachtige vondst de titel ‘optimist’ in dubbele betekenis.

Blij dat je weer schrijft. 😉

weathergir · 15 november 2007 op 19:36

Prachtig…. :wave:

lisa-marie · 15 november 2007 op 21:41

Het ontroert mij zoals je het geheel verwoord hebt.
[quote] En daarom blijft hij bezig, om zijn berg te verzetten. En dat blijft hij doen zolang het vaartuig van zijn geest hem dat toelaat.[/quote][quote]Materie is vergankelijk maar de geest zal hier nog lang blijven rondwaren. Dat hij hier nog maar vaak mag aanmeren, in de veilige haven.[/quote]

Deze zinnen zijn zo mooi en geven voor mij weer hoe optimisch je kan zijn al sloopt je je ziekte je langzaam.
En de andere hoe vergankelijk het leven ook mag zijn je geest altijd blijft.

arta · 15 november 2007 op 22:07

Bij de eerste zin (bedrukte ondertoon) moest ik even lachen, denkend aan je vorige, maar dat terzijde. 🙂
Ik vind dit zó mooi geschreven!
Dit is mijn favoriete quote:[quote]Onkruid vergaat, maar zijn kanker woekert langzaam en gestaag voort zoals de erosie de ijzeren golfplaten van het bootshuisje heeft aangetast.[/quote]

pally · 15 november 2007 op 22:46

Goede column, King met mooie metafoor van verval en opbouw. De titel ‘Optimist’ ( ook een model zeilbootje, toch?) werkt sterk.
Je columns vind ik rijper worden en dat bedoel ik als compliment!

groet van Pally

KawaSutra · 15 november 2007 op 23:44

Mooi King.
Alleen ‘kasverrot’ noemen wij hier ‘kuis verrot’. Ben wel nieuwsgierig of het hier spreektaal betreft en of je dan kan spreken van goed of fout.

lagarto · 16 november 2007 op 08:02

Mooi King!

Ineke · 16 november 2007 op 09:09

Prachtig!

senahponex · 16 november 2007 op 09:36

Bijzonder bijzonder mooi

WritersBlocq · 16 november 2007 op 10:00

Super, die titel, en alles wat eronder staat, staat als een stevig (boot-)huis.

Veel plezier, ook dat!
Knuf, Pauline.

KingArthur · 16 november 2007 op 14:55

Dank voor de positieve reacties.

@ Kawa: Je kan gelijk hebben maar eerlijk gezegd weet ik het niet zeker. Ik had ook een beetje mijn twijfels over het woord: ‘kasverrot’ maar heb het nagelaten om op te zoeken. Aan de andere kant het is de term die Erik gebruikt en in die optiek hoort het daarom zou in de tekst.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder