Je hebt het niet slecht, dat is het niet. Maar ook niet meer goed. In de lange, slapeloze nachten waarbij het – anders zo nerveuze -getik van de wekker zelfs iets geruststellends heeft en de maan getuige is van jouw stille verdriet, ga je dieper dan ooit. Op zoek naar antwoorden die zich verstopt hebben in je onderbewustzijn. Althans, zo lijkt het. Antwoorden die simpelweg weigeren zich in volle omvang aan je te tonen, omdat ze te complex zijn om ineens te doorzien. Confronterende vragen waren rond in je onrustige brein en vertalen zich in hardnekkig, vastzittende spieren. Je bent hard voor jezelf en pijnigt jezelf keer op keer met dezelfde vragen. Waar is het misgegaan? Wanneer ben je opgehouden haar lief te hebben? Het moment waarop je je met een schok realiseerde dat het idee om haar aan te raken, niet meer aantrekkelijk was, staat in je geheugen gegrift. Toch ging je verder. Met welke argumenten heb je toen in godsnaam je
geweten gesust? Wanneer ben je die onzichtbare grens overgegaan en besloot je te ontkennen dat dit wel degelijk het einde van jullie relatie inluidde? Net zoals de verliefdheid ooit met luid tromgeroffel zijn intrede had gedaan, had je achteraf gezien ook alarmbellen verwacht op het moment dat de intimiteit – in de breedste zin van het woord – verdween. De alarmbellen openbaarden zich uiteindelijk aan je in de vorm van irritaties, die zich op hun beurt weer vertaalden in langere werkdagen. Je kon geen goede reden meer bedenken om op tijd naar huis te gaan.

Gelatenheid wordt afgewisseld met goede voornemens er toch nog iets van te maken. Samen uit eten; iets waar jullie vroeger zo van konden genieten. Het schrille contrast met het verleden is pijnlijk, wanneer je ontdekt dat je elkaar werkelijk niets anders meer te zeggen hebt, dan inhoudsloze oppervlakkigheden: “Mooie inrichting, heel stijlvol.” Je knikt slechts in het wrange besef dat de woorden die er écht toe doen, onuitgesproken blijven. De stilte die dat besef achterlaat is oorverdovend. Onmacht viert hoogtij en is slechts af te lezen aan de teleurstelling op haar gezicht. Zij is net als jij, ook niet bij machte om die neerwaartse spiraal te doorbreken. Je ontdekt dat er geen schrijnender gevoel bestaat, dan het gevoel eenzaam te zijn binnen je relatie.

Het uitspreken van de beladen boodschap dat je alleen verder wilt gaan, geeft – hoe vreemd het misschien ook klinkt – aan beide kanten weer ruimte. Het lukt zelfs om voorzichtig, maar eerlijk, met elkaar te praten. Je had je nooit voor kunnen stellen dat je zelfs iets van troost zou vinden in elkaars verdriet. Ondanks de pijn, voelt dit stukken beter dan die immense twijfel van de afgelopen jaren.

Je ervaart steeds meer ruimte in je hoofd in de weken die volgen en je schouders ontspannen zich eindelijk weer. Je hoort jezelf plotseling weer schaterlachen en dat besef brengt opnieuw een brede glimlach op je gezicht. Je geniet van de ruimte die het huis en het grote bed je na haar vertrek bieden. Het regelmatige getik van de wekker is allang naar de achtergrond verdwenen en voor het eerst sinds tijden slaap je meer dan acht uur onafgebroken door. Als je slaapdronken je ogen opendoet en de zonnestralen door je gordijn heen ziet schijnen, voel je de hernieuwde energie door je lichaam stromen. En je weet dat de strijd eindelijk gestreden is.
Je bent jezelf weer.

Categorieën: Liefde

17 reacties

Avatar

Ineke · 30 november 2007 op 13:55

Wat heb je dat ongelooflijk mooi verwoord! Ben er stil van hoe je deze beelden en gevoelens zo goed hebt weten weer te geven op papier. [quote]En je weet dat de strijd eindelijk gestreden is. Je bent jezelf weer.[/quote] En zo gaat dat…

Groeten,
Ineke

Avatar

KingArthur · 30 november 2007 op 14:03

Mooi geschreven en een stijl die ik niet van je ken. Toch blijft bij mij de vraag waarom je het vanuit het perspectief van de ander hebt geschreven.

@ Ineke: Ik begrijp dat de ander ook een vrouw kan zijn maar daarmee blijft het vanuit het perspectief van de ander. Of zit er nu echt een kronkel vast in mijn kop? 🙂

Avatar

Ineke · 30 november 2007 op 14:13

.

Avatar

Ineke · 30 november 2007 op 14:14

Hoeft niet per se het perspectief van de ander te zijn, King. Kan natuurlijk ook om een relatie tussen twee vrouwen gaan 😀 .

Edit: krijg mijn vorige reactie waar dus niks in staat niet meer weg.

Avatar

pally · 30 november 2007 op 14:41

Ik vind het een mooi geschreven column met diepgang, Champagne.

[quote]Je ontdekt dat er geen schrijnender gevoel bestaat, dan het gevoel eenzaam te zijn binnen je relatie[/quote]
mooi!

Jammer, alleen, dat je verschillende tijden door elkaar heen gebruikt.

groet van Pally

Avatar

KawaSutra · 30 november 2007 op 14:49

Mooi en treffend beschreven.
De kunst is dan ook om tijdig de knop om te zetten, voor wat dat waard is.

Avatar

Kees Schilder · 30 november 2007 op 15:50

Heel mooi ,Champagne

Avatar

WritersBlocq · 30 november 2007 op 16:46

Oeh, lief. En totaal anders dan anders. Knuffie, Pauline.

Avatar

arta · 30 november 2007 op 19:00

Mooi geschreven!
🙂

Avatar

champagne · 30 november 2007 op 19:40

Ik heb met deze column het proces beschreven, dat een goede vriend van me doormaakte voorafgaande aan zijn scheiding. Toen alles achter de rug was, heb ik het op papier gezet.

Avatar

Grumpy-old · 30 november 2007 op 19:55

Touché !
Het zijn van die dingen die je pas merkt als het voorbij is. Het is niet ineens het gaat beetje bij beetje. Althans zo ervaarde ik het. Al was het bij mij dan andersom. Meestal is één van de twee met verstomming geslagen, terwijl de ander zoiets heeft van dat zat er al lang aan te komen.

Ik vind het toch knap hoe je met tijd omspringt in je column. Als anderstalige heb ik daar toch steeds moeite mee.

Greetz
Grumpy

Avatar

pepe · 1 december 2007 op 08:00

*Als je slaapdronken je ogen opendoet en de zonnestralen door je gordijn heen ziet schijnen, voel je de hernieuwde energie door je lichaam stromen.*

Ongelooflijk goed beschreven.
Wat kan zo’n loodzware relatie verstikkend werken.

Avatar

SIMBA · 1 december 2007 op 08:52

Knap om dit voor/via een ander op papier te zetten. En het is erg goed gelukt!

Avatar

weathergir · 1 december 2007 op 10:48

Mooooooi…

Avatar

Li · 1 december 2007 op 16:51

Met jouw empathisch vermogen zit het wel goed!
Mooi opgeschreven

Li

Avatar

bert · 1 december 2007 op 18:29

Ik kan niets meer toevoegen aan wat reeds gezegd is. Ik vind het een mooie verwoording van een moeilijke periode in andermans leven.

Avatar

Dees · 2 december 2007 op 13:13

Ik vind het prachtig. Bijna jammer dat je extra info geeft in je reactie bijna; het maakt nl. niet uit, is universeel. Mooie stijl, mooi ingeleefd.

Geef een antwoord