‘Pfff, hier is toch echt niks aan’ zucht hij achter me. Snel veeg ik het bewijs van mijn tegengestelde mening van mijn wangen. We hebben niet in alles dezelfde smaak. Toch blijft de oorlogsfilm over nazi’s vanavond bewaard op de dvd en kijken we samen The Ultimate Dance Battle. Een lief offer van hem waarvoor ik de prijs – zijn schamperende opmerkingen over de uitgezonden dansstukjes – graag betaal.
‘Wat vind je hier nou zo mooi aan?’ Ik weet het niet. Het is als een oertaal. Een goede dans visualiseert een verhaal dat je begrijpt, of interpreteert, op een bijna primitieve manier. Een bepaalde beweging kan iets in je losmaken, een herkenning, emoties, zonder dat er bewustzijn aan te pas lijkt te komen. Nee. Cliché’s. Ik haal ik mijn schouders op.

De dans is klaar. Het commentaar is gegeven. Wat volgt is de onvermijdelijke oproep, dit keer uit de mond van Lieke van Lexmond, om vooral te smsen op je favoriet, team Hiphop of team Ballet. Ik ga wat te drinken halen, voordat de betovering weg is, de dans van zojuist wordt gedegradeerd tot een radertje in de geoliede commerciële machine van de zoveelste variatie op een talentenshow. Nog even en ik moet mijn vriend gelijk geven.

Pas op mijn achttiende ben ik op ballet gegaan. Eerst was er de manege. Er is een verband tussen paardrijden en dansen. Mijn allerbeste wedstrijden reed ik in een trance. Vloeiend schreven mijn paard en ik samen figuren, ritmisch, harmonisch.
Maar op balletles blijkt de combinatie met paardrijden minder voor de hand liggen en zelfs desastreus. Mijn sterke maar kort getrokken beenspieren willen niet strekken. Urenlang pijnig ik mezelf op mijn kamer met strekoefeningen. Ik koop er een extra les in de week bij, want ik moet dansen. Van de strenge balletjuf krijg ik nooit commentaar. Dat pak ik op als een groots compliment tot een danseres die achter mij aan de barre staat te hard fluistert: ‘Je heupen zakken door.’ Vragend kijk ik naar de juf die snel haar blik van me afwendt. Te laat. De vernietigende eerlijkheid dat ik er niets van bak. En, erger nog, medelijden. Mij commentaar geven heeft geen nut, het wordt toch niets. Met een rood hoofd van schaamte kijk ik in de spiegel en zie niet langer de gracieuze danseres die ik er zo graag in zag. Het ziet er niet uit. Ik geef het op. Dansen zit niet in mijn natuur.

Gelukkig heb ik een compromis gevonden, die Zumba heet. Eenvoudige pasjes, veel herhaling en een veilige groep met enkele stijve vijftigers die ik erg dankbaar ben. Deze keer ben ik niet het slechte buitenbeentje. En soms, heel soms, dan overvalt het me, het gevoel dat ik samenval met de muziek. De spiegel verdwijnt, de voorgeschreven pasjes lossen op en kijk, als vanzelf, vanuit mezelf… ik dans!

Categorieën: Algemeen

16 reacties

SIMBA · 10 mei 2012 op 18:06

Eindelijk weer een stukje van jouw hand! Niet meer zo lang wachten met inzenden he!
Lekker relativerend stuk :duimop:

Mien · 10 mei 2012 op 18:14

Op de eerste plaats leuk om je hier weer eens te lezen.
En dan mijn commentaar.
Van oorlog, naar paardrijden, naar ballet, dat is een behoorlijke polka. Misschien iets te veel bij elkaar gezocht. Maar desalniettemin, ik zie wel een rode draad. Door de ultieme dansstrijd verschijnt onmiddelijk Dan Karaty in mijn gedachten. Dan is het slechts een kleine stap van deze staccatodanser naar de minidansjes in de Zumba. Unbelievable, incredible! Olè!

Mien rijdt [b][u][url=http://www.liesjeshoutenspeelgoed.nl/products/images/hobbelpaard/hobbelpaard-bruin-met-geluid_01.jpg]paard[/url][/u][/b]

pally · 10 mei 2012 op 22:52

[quote]snel veeg ik het bewijs van mijn tegenovergestelde mening van mijn wangen[/quote] Erg mooi, deze zin, Sylvia!
Een sterke column. Wel vind ik de 2e alinea overbodig. En aan het einde mag van mij:’kijk, als vanzelf’ook weg. Streng hè? Maar dan blijft er ook een beauty van een stuk over, naar mijn mening.
Heel leuk je hier weer te lezen!

groet van pally

Sagita · 11 mei 2012 op 00:14

Strijd met de dans. Om te mogen kijken , met het paard, het ballet en dan de oplossing: de Zumba!
De tweede en derde alinea zijn veel uitleg en zouden weggelaten kunnen worden. Alinea vier vind ik prachtig geeft de kern van het verhaal weer in vier kom je weer met je beentjes op de grond.

Fem · 11 mei 2012 op 06:27

Leuk je weer te lezen Sylvia!

Mooi hoe je jezelf neerzet en groeit in het besef dat de dans in jezelf zit.

Wat betreft de derde alinea, sluit ik me aan bij de anderen. Zonder die informatie staat het stuk volgens mij een stukje sterker…

sylvia1 · 11 mei 2012 op 07:53

(Onderbouwde) kritiek is heel waardevol, erg bedankt voor deze reacties. Ik begrijp dat ik te veel in 1 column heb gepropt, zal erop letten.
Kon de Helluuup van P. in het café niet weerstaan, jammer dat er zo weinig geschreven wordt. Heb er dus gelijk 2 geschreven, op 1 been kun je niet staan 😀

Meralixe · 11 mei 2012 op 07:55

Welkom terug van weg geweest…(hihihi)
Mooie terugblik op een jeugd met wisselende hobby’s. En mama en papa maar rond crossen met de kroost: De ene naar het voetbal, de andere naar het ballet, nog eentje naar de paardenmanege en dan de tennisser niet vergeten!!! 😆

lisa-marie · 11 mei 2012 op 09:03

Snap je droom had ik zelf ook alleen bij was voor mijn negende al duidelijk dat het niets zou worden.
mooi ook hoe daarnaast naar voren komt dat het in zo’n programma maar een radartje is want vaak dan zit ik te genieten van allerlei danssoorten en dan denk ik hoe kan je kiezen, het is appels met peren vergelijken.

Libelle · 11 mei 2012 op 10:12

Mooi, wijs en intelligent geschreven, om ‘relativeren’ eens onder te belichten.
Een waardevol stuk voor mij.
Wat jij hebt met dansen, heb ik met schrijven. Gelukkig heb ik een compromis gevonden, dat cx café heet…

Harrie · 11 mei 2012 op 11:16

Jammer als er zoveel talenten onbenut blijven. leuke column.

DACS1973 · 11 mei 2012 op 13:11

[quote]op 1 been kun je niet staan[/quote]
Daar is die barre nou toch juist voor?

Mien · 11 mei 2012 op 18:25

😆 😆 😆

arta · 11 mei 2012 op 19:51

Eigenlijk lees ik maar een onderwerp: ‘De Dans’, vanuit meerdere originele invalshoeken. Mooi geschreven, Sylvia!

Ferrara · 13 mei 2012 op 21:06

Er is verband tussen paardrijden en dansen. Helemaal eens. Nooit behoefte gehad weer te gaan rijden?

sylvia1 · 14 mei 2012 op 06:49

Nooit behoefte gehad weer te gaan rijden?

Typisch een vraag van iemand die weet wat het is, klopt dat Ferrara? Ik heb van mijn 7e tot 34e paard gereden, moeten stoppen omdat het zoveel tijd (en geld) kost, en achter die beslissing sta ik (5 jaar later) nog. Maar missen… dat blijf ik het denk ik altijd doen. Al vind ik Zumba ook leuk.

Iedereen bedankt voor de fijne reacties.

sylvia1 · 14 mei 2012 op 06:51

Mooie vergelijking, met schrijven Libelle.

Geef een antwoord