“Het is tijd voor een nieuwe weddenschap”, zegt Henk met een olijke blik.
“Durf je dat wel aan?”
“Weet je nog, die ene keer…?” Een grinnikje.
“Ja, en toen jij… Hahaha.” Ik rol bijna van de bank van het lachen. Allebei denken we terug aan de keer dat we ons, op een saaie zondagmiddag, inschreven op een datingsite. Degene met de meeste ‘hits’ zou de grote overwinnaar zijn. We hadden een week de tijd om te scoren. Natuurlijk vergat Henk regels op te stellen en de naaktfoto, die ik van internet plukte, maakte mijn overwinning wel heel erg gemakkelijk. De stand werd 1900-200 en hij betaalde balend voor de negende keer een etentje.

Tijdens die afspraak, in ons favoriete eetcafé, doet hij uitgebreid zijn beklag over het feit dat hij altijd verliest en dus ook steeds moet betalen. Luisterend naar de woorden van mijn, enigszins preutse, vriend vonkt meteen een idee in mijn hoofd.
“Oké mannetje, ik geef je nog één kans. Een snelle dit keer.” Onopvallend opvallend kijk ik naar de vader en dochter naast ons aan het tafeltje en fluister met een plechtig gezicht: “Ik durf te wedden om een diner dat jij hen niet durft uit te nodigen voor een ‘gangbang’ vanavond.” Henk’s ogen bevestigen het cliché, dat haat en liefde erg dicht bij elkaar kunnen liggen.
“Dit is echt de gemeenste rotstreek die je ooit hebt uitgehaald, Arta!” Als een vrouwelijke Caesar leun ik nonchalant achterover en lach mijn liefste, uitdagendste lach.
“Dit is je kans, doe het, of je betaalt de volgende keer weer.”
“Rotwijf”, klinkt vanuit zijn tenen.

Na lang wikken en wegen besluit hij mijn uitdaging aan te gaan.
“Uhm… Mijnheer, mevrouw, mag ik jullie, uh.., iets vragen?” Zijn dodelijke blik ontwijk ik handig.
“Hebben jullie vanavond verder nog iets te doen?” Geamuseerd kijkt de vader hem aan en antwoordt ontkennend. Henk loopt inmiddels donkerrood aan. Ik houd mijn adem in.
“Hebben jullie soms zin in een gangbang vanavond?” Triomfantelijk spuiten de woorden zijn mond uit, rollen over de tafel om tenslotte op de zalm van de vader tot stilstand te komen. Even een verbaasde blik, een stilte, doorbroken door dochters smakelijke lach.
Het volgende etentje is op mijn kosten. Eindelijk.

Denkend aan die avond rollen de tranen over mijn wangen.
“Jeetje, Henk, wat hebben wij veel gelachen samen.” Mijn trieste ondertoon ontgaat hem niet.
“Meer dan andere mensen in hun hele leven.” Spontaan krijg ik een knuffel. Jarenlang heeft onze omgeving gedacht dat wij ‘iets’ hadden, maar niets is minder waar. Het ídee dat ik hem zou moeten kussen voelt al als incest aan, laat staan dat ik het moet dóen.

“Je bent een stomme klootzak”, mompel ik tegen zijn schouder. “Je had beloofd dat we eeuwig vrienden zouden blijven.”
“Maar, Arta, we zijn eeuwig vrienden, alleen duurt jouw ‘eeuwig’ waarschijnlijk wat langer dan de mijne.”
“Ik haat je, dat rotlichaam van je met die klotekanker. Russische roulette-ziekte, bah, maar jij gaat vechten, jongen, je geeft niet zomaar op!” Glimlachend kijkt hij me aan, zelf nog ondergedompeld in ontkenning.
“Ik zei daarstraks toch al: Wedje maken?” De pretlichtjes in zijn ogen zijn terug. Ik kijk hem stralend aan, terwijl ideeën over de nieuwe uitdaging alweer door mijn hoofd tuimelen.

“Oké, als jij het nog tien jaar volhoudt, betaal ik de broodjes op jouw begrafenis.”
“Deal!”


Arta

Zijn. bewonderen, verwonderen, notuleren, opwaarderen; Het zijn zomaar wat steekwoorden, die voor mij onlosmakelijk zijn verbonden aan 'Schrijven'. *Overigens schrijf en reageer ik als arta natuurlijk op persoonlijke titel

17 reacties

trawant · 10 november 2009 op 13:21

Wat een mooi en vlot geschreven verhaal.
Ik hoop fictief, maar ben bang van niet.
In dat geval heb ik bewondering voor jullie vriendschap en moed.

SIMBA · 10 november 2009 op 13:52

Laten we hopen dat die broodjes voor jouw rekening zullen zijn!

Saya_Surya · 10 november 2009 op 14:48

prachtig geschreven…

LouisP · 10 november 2009 op 14:53

Arta,
wat een ongelofelijk grappig begin met naar het einde toe die absoluut onverwachte twist. Die hard aankomt.
Echt heel goed geschreven..

Louis

Avalanche · 10 november 2009 op 16:31

Wow. Puntgaaf, op alle fronten! :wave:

lisa-marie · 10 november 2009 op 16:49

Die Henk toch 😥 :lach:
De dialogen zijn geweldig meeslepend ,ik zag jullie al zitten in dat restaurant :hammer:

Emiliever · 10 november 2009 op 17:40

Mooi. Heel mooi! Ook ik hoop voor je dat jij de broodjes zult moeten betalen.

DreamOn · 10 november 2009 op 19:07

Jij verstaat de kunst om de zwaarste onderwerpen toch op zo’n manier op te schrijven dat het bijna luchtig wordt…
Knap hoor, en ook ik hoop natuurlijk dat deze vriendschap nog jaren en jaren voort mag duren.

:kus:

Chantalle · 10 november 2009 op 19:56

Poeh, wat heb je dit geweldig geschreven. Ik heb er een brok van in mijn keel, ondanks de humor die er in is verwerkt.

maurick · 10 november 2009 op 21:48

Wat een enorm aangrijpend verhaal.
Ik word er stil van en de tranen in mijn ooghoeken zijn ook niet sfeerverhogend.
Schitterend. En laten we hopen dat je de hele koffietafel moet betalen. Hoop doet leven, laten we hopen.

pally · 10 november 2009 op 22:13

Heel erg mooi gedaan, Arta! Juist het gebrek aan sentimentaliteit maakt het heftig en aangrijpend. De beschrijving ook van een bijzondere vriendschap waarin humor en warmte met elkaar verweven zijn.
Ja en ook ik hoop dat jij die broodjes betalen moet….

groet van Pally

KawaSutra · 10 november 2009 op 23:06

Galgenhumor, maar dan op een eerlijke, ironische wijze zoals dat alleen tussen echte vrienden kan. Wie wenst zo’n vriendschap niet als het einde nabij is?
Knap geschreven Arta.

Fem · 11 november 2009 op 10:08

:wave:

Dees · 11 november 2009 op 10:11

mooi opgeschreven melady enne blijf jij maar ff on the losing streak (qua weddenschappen dan).

Ma3anne · 11 november 2009 op 11:08

Een oprechte vriendschap indringend en geraffineerd eenvoudig uitgebeeld. Erg knap gedaan.

Kuin · 11 november 2009 op 12:58

Super geschreven, Arta. Complimenten! Wat mij betreft mag deze wel een maandje voorop staan.

arta · 11 november 2009 op 16:29

Dank jullie wel voor de geweldige reacties, helaas dus geen fictie, maar na een ‘second opinion’ is mijn verlies wel wat dichterbij gekomen, gelukkig.

Geef een antwoord