Deborah

Buiten miezert het. Het deert me niet, mijn gemoed kan ALLES aan. Ik drijf op de hoop dat het eindelijk eens zal lukken. Tuurlijk weet ik dat zo ’n blind date toch ook maar los zand kan zijn maar het mateloos verlangen naar een goede relatie maakt me nu reeds, een tiental uur op voorhand, grenzeloos blij. De vrije zaterdag staat in het teken van die ontmoeting in dat café naast het station van Gent. Herkenbaarheid? Ach, zo hadden we via de eerdere mails afgesproken, ik zou een vrij opvallende zwarte fedora-hoed met brede rand dragen terwijl Deborah ook wel duidelijk zou te herkennen zijn aan haar knalrode outfit. Knalrood… andermaal stroomt een golf van zenuwachtigheid door mijn lichaam.

We waren al een vijftal dagen heen en weer aan ‘t ‘daten.’ Ondanks het feit dat dit met enige voorzichtigheid gebeurde was het dametje er toch in geslaagd me in alle staten van opperste verlangen te brengen. Dit resulteert zich nu in onder meer die abnormale opgewektheid maar ook in het feit dat ik die ultieme dag geen sikkepit waard ben. Ik loop rond als een kip zonder kop, als een zombie, maar dan wel ene met een smile van het ene oor naar het andere. Ik ben uitermate vriendelijk tegen iedereen, zelfs tegen mijn buurvrouwtje, dat serpent dat ik in het verleden al lang bij de categorie ‘pekelteven’ heb ingedeeld.
De wereld lacht me toe. Geduld Henri, geduld, ook voor Ann, buurvrouw pekelteef die er bij de bakker op de één of andere manier in geslaagd is haar beurt niet af te wachten.

Ik bestel meer dan ik nodig heb. Je weet maar nooit. Stel dat Deborah…

Ik betrap mezelf er op dat ik mijn appartementje aan ’t opruimen ben. Plots ziet alles er rommelig uit. Tuurlijk zal het zo ’n vaart wel niet nemen maar stel, stel… Zeg me, zeg me, wie doet een date zonder verse onderbroek? Maar Henri toch, toom je toch een beetje in!

Ik besluit via het openbaar vervoer naar ’t stad te gaan. Zo hoef ik ten minste geen Bob te zijn. Niet dat ik er echt behoefte aan heb maar alcohol helpt toch een beetje tegen de zenuwen. Die zijn er wel terdege. Hoe dichter ik bij het café kom hoe meer last ik krijg van een kloppend hart dat dreigt te ontsnappen uit mijn keel. De oortjes met mijn favoriete muziek, onze favoriete muziek, helpen niet meer. Zou ze mijn kleine attentie, een USB stick met muziek van Van Morrison goed vinden?

De wandeling van het station naar ’t café doet me deugt. Onderweg repeteer ik een eventueel scenario met de eerste woorden.

“Hallo, mag ik Deborah zeggen?”

Het is druk in ’t café. Stel ik het mij nu voor of is het werkelijk zo dat zowat iedereen naar mij kijkt in de zin van haha, die kerel van die date is daar? Zou ze er al zijn. Nee, geen rode jurk te bespeuren. Ik bestel alvast een biertje. Oei, oei, mijn handen beven.
Twee mensen verlaten de zaak. Ik neem alvast plaats aan het vrij gekomen tafeltje en merk nu pas dat het een uitstekende observatiepost is om de komende en de gaande mensen gade te slaan. De zenuwen gieren door mijn lijf. ’t Is zeven uur.

Een dametje gehuld in een donkere regenjas? Zou kunnen. Verdorie, het is pekelteef Ann! Wat doet die hier? Ik laat mijn hoed wat dieper over mijn gelaat zakken. Verkeerde beweging. De ‘dame’ heeft haar mantel bij de ingang achter gelaten. De rode jeansbroek en warme trui met rolkraag voorspellen niet veel goeds.

“Henri, jij hier?”

Nee, mijn hoed opeten, daarvoor is het te laat.

“Ook een biertje?”