Decadentie (deel 2 van 3)

Waar waren we gebleven? O ja, bij Frans, de minister.

Wat de andere hoge lieden van de regering niet direct in de gaten hadden was dat deze een wolf in schapenvacht hadden binnen gebracht. Deels verblind door de machtswellust was Frans in eerste instantie hun springplankje om de eigen ministerpost vast te houden of te heroveren. Enkele weken later, als er werkelijk diende geregeerd te worden was hij hun struikelblok die ze steeds nodig hadden om één of andere wet of beslissing tot een reglementaire goedkeurende meerderheid te brengen.
Evenwijdig meegaande met dit gegeven waren er voor hem mogelijkheden te over om zijn visie in het openbaar voor te leggen zodat hij, naast zijn kiezers van weleer, onder andere in de opiniepeilingen, op nog meer bijval kon rekenen.
Dat betekende zo goed als zeker dat een falende regering met de bijhorende herverkiezingen zonder meer pijnlijk zouden zijn voor de eerdere traditionele machtsblokken. Ongeveer op die manier kreeg hij wel veel macht toegeschoven.

Eens zo ver achtte hij de tijd rijp om naar buiten te komen met ZIJN programma. Hij diende een wetsvoorstel in om “decadentie” welomschreven te bepalen en dan in een tweede fase over te gaan op geboden en verboden om dergelijke bedrijvigheden aan banden te leggen.
Nu is het hier niet mijn taak om die richtlijnen uit te schrijven maar om mijn verhaal in een passende vorm te krijgen geef ik graag enkele voorbeelden:
De rijkste man van Europa komt, ironischer kan het bijna niet, uit Spanje. Hij zou zo maar eventjes dertig miljard euro rijk zijn: Decadentie?
Een Nederlandse C.E.O. (te vinden op het internet) verdiende vorig jaar, nog net geen honderd miljoen euro of, meer dan 8000 euro per maand: Decadentie!
Het kan nóg gekker: Eden Hazard de voetballende twintiger uit België verdient momenteel 135 000 euro per week. Decadentie !!!

Dit zijn enkele extreme cijfers verzameld om het verhaal kracht bij te zetten. Wat Frans bedoelde was vrij simpel samen te vatten: Bepaal binnen de huidige ‘democratie ‘ wanneer een loon of een kapitaal of een eigendom nog aanneembaar is of wanneer het een decadentie inhoud waarbij hebzucht en onnodige verspilling de bovenhand krijgt.

Daar waar er in eerste instantie maar een klein A4 blaadje nodig was, kwam hij nu met lijvige uiteenzetting op de proppen door zijn boek ‘ Herverdeel en heers’ aan iedereen voor te stellen. Daarin werd een messcherpe op feiten beruste analyse gemaakt van het kleine landje waarin hij nu al minister mocht spelen. Hij beweerde toen al dat al wat boven het decadente uitsteekt opeisen en terugbrengen bij de man met de pet zou betekenen dat, mits een propere herverdeling, alle financiële problemen van de baan zouden zijn.

Met zijn naambekendheid en met een dergelijk programma had hij natuurlijk grote delen van de bevolking op zijn hand. Bovendien bewees hij dat het niet alleen politiek geblaad was door, onder meer de eigen wedde en deze van zijn dichtste medewerkers, open en bloot tot een aannemelijk niveau te verlagen. Zo was er al vast weinig of niets aan te merken op het eigen gedrag.

Eigenaardig, de traditionele partijen gingen totaal niet mee met een dergelijke revolutionaire ontwikkeling. Nochtans steunde hun aanwezigheid op het zelfde democratisch stelsel, afhankelijk van de kiezer.
Hogere machten onder hen probeerden hun hachje te redden door een regering, steeds maar op de knieën gedwongen door diezelfde dekselse Frans toch maar te doen vallen. Dat dit in volle crisis gebeurde namen ze er graag bij.
Even nog dachten ze dat het bewerken van de media via de kanalen waar ze ten slotte nog de controle over hadden voldoende zouden zijn om ‘dat partijtje’ uit te schakelen. Helaas bewezen ze door dit gedrag dat hun democratie die ze al die jaren aan de bevolking voorgehouden hadden, een schijndemocratie was, in leven gehouden door gesjoemel op alle vlakken.

Klein voorbeeldje ter verduidelijking:
In Amerika ‘geniet’ men ook van de democratie waarbij bij wijze van spreken elke Amerikaan president kan worden. Nu kosten die presidentsverkiezingen danig veel geld dat men ook hier kan spreken van een decadent bedrag dat bijna niemand kan ophoesten. Van uit dit gegeven kan er geen sprake zijn van echte democratie daar de kandidaat-president altijd kapitaal zal moeten ronselen bij velerlei instanties. Dit geeft nu, nu al, als overduidelijk zichtbaar resultaat dat hij steeds verantwoording zal moeten afleggen tegenover zijn ‘sponsors.’ Van waar komt bijvoorbeeld de stugge houding van America tegenover de zich meer en meer opdringende milieuproblemen? Juist, van de olie-industrie. Maar, we dwalen af, terug naar ons kleine landje…

De herverkiezingen.

Handige Frans toonde zich bijzonder alert. Door in de verkiezingsstrijd het gefoefel van de duistere machten en hun ondemocratische handelingen, voornamelijk, steeds maar aan te wijzen, kreeg hij nog meer controle op het totale gebeuren.
Mede door de combinatie van zijn programma van het herverdelen, met een al op de feiten vooruit lopend sobere eigen gedrag van hem en zijn partij, stevende hij af op een daverende overwinning. Het volk koos hem boven de traditionele partijen, hij kreeg zonder meer de meeste stemmen. Onze journalist van weleer werd eerste minister!

Leve de democratie!!!