Deelnemen

Dinsdag, 13 maart, 19 uur.

Na het afsluiten van “onze” site heb ik grote plannen. Het voorstel van Mien oogt leuk, het laat me voor de rest van de avond niet meer los. Er zijn zelfs al enkele scenario’s waarbij ik voldoende inspiratie krijg om aan alle verplichtingen te voldoen. Het nodigt uit tot grappig zijn, daar we bijvoorbeeld Messi met een vrachtwagen en een schop wel met enige moeite zullen moeten combineren. Deze man die zoveel geld verdient dat er misschien wel een schop nodig is om het op een vrachtwagen te laden… Probleem opgelost. Na wat T.V. kijken is het nog maar eens tijd voor de nachtrust. De bedstee is voor mij, bij gebrek aan andere zorgen, de plaats bij uitstek om verdere tekstontwikkelingen voor mogelijk te houden. Ik krijg zelfs het lumineus idee deels autobiografisch een verhaal in elkaar te steken waarbij mijn eerste liefde, een roodharig meisje, bij háár woeste lentekriebels, geboycot wordt door mijn niet te meten stunteligheid. De fijne humor zou zorgen voor een story over een mooie onschuld, een biotoop waar echte liefde kan gedijen, waar de lezer alle kansen krijgt zeemzoeterig te genieten van mijn onhandige ervaringen, daar, uit de wind in die eerste lentezon. Het zou goed komen, zoveel is zeker.

Woensdag 14 maart 8 uur.

De radio op de badkamer rukt me uit mijn nog steeds opgewekt optimisme. Het busongeval in een Zwitserse tunnel heeft als voorlopige balans tweeëntwintig kinderen en zes volwassenen het leven gekost. Voor de rest van de dag is dit het nieuws temeer daar het om bijna uitsluitend Belgische mensen te doen is. Een kort nieuws op de T.V. bevestigt de gruwel en de miserie voor de nabestaanden. Een grote onvermogen maakt zich meester over mij, de media doet haar werk.
Kleine kritiek, politiek belangrijke figuren staan voor de camera’s te drummen om in tijden van noot in de kijker te komen. Mijn frustratie tegenover deze heren is een mengeling van eigen gelijk en onmacht.

Mijn voornemen tot deelname aan de wedstrijd met de aanlokkelijke hoofdprijs (vijf kilo lentekriebels) zit in het slop. Ik krijg geen letter op papier. Mijn hoofd zit bij dat busongeval, bij de ellende van individuen die ik niet eens ken, gebroken mensen, paniekerige wrakken.
Mien, bedankt voor de uitnodiging, een andere keer misschien.

Donderdag 15 maart 8 uur

De krant geeft, hoe kan het anders, verslag over het ongeval. De voorpagina titelt 28 doden en 24 gewonden. Binnenin overtreft een resem leed al het andere nieuws.
Ik besluit toch een column te schrijven, niet onder de noemer “liefde” maar onder de noemer “actueel.” Misschien krijgt hij wel voorrang op andere inzendingen alhoewel dit voor mij van geen belang is. Ik kan zó tien verhalen uit de krant plukken om dit verhaal kracht bij te zetten maar doe het niet. Waar zou ik het recht vandaan halen dit te doen?
Ik besef, ondanks de korte pijn van gisteren en vandaag dat ik aan hetzelfde tempo van de media deze gebeurtenissen in mijn hoofd verticaal zal klasseren. Voor mij is deze dinsdag 13 maart er één zoals zo velen. Vraag me niet te veel bijzonderheden over de aanslagen van 9/11 of de grote tsunami op kerstavond of deze die Japan teisterde. Het nieuws van toen is al ver weg.
Voor de families van de slachtoffers wordt 13 maart echter een datum met een duidelijke scheidingslijn: Hun leven er voor, en hun leven erna.

Ik ben onlangs 61 jaar geworden. Een dergelijke datum is er niet maar morgen kan er wel één zijn. Zo broos is het leven.