Ik heb een knoop in mijn maag. Zonder aanwijsbare reden voel ik onrust en paniek. De vrees maakt mij ziek. Angst omdat de brievenbus kleppert. Wanneer de bel gaat schuil ik in het duister, want ik ben er niet. In mijn huis voel ik mij niet langer thuis.
Het is te vroeg als de wekker gaat. Maar de nacht duurt te lang omdat ik niet slapen kan. De bomen zijn kaal en de wind blaast huilend langs de ramen. Dagen zijn te kort, maar ze hebben nimmer zo lang geduurd. Er is nauwelijks iets te eten in huis. De koelkast is nagenoeg leeg. In de vuile lades liggen slechts wat beduimelde resten groenten. Potjes jam die over de datum zijn, een pak melk met brokken.
Boodschappen doe ik niet vaak. In de winkel komen ook andere mensen. En die vragen meestal terloops hoe het met je gaat. Wat moet ik antwoorden, op deze goedbedoelde beleefde vraag? Laat maar zitten, van mij hoeft het niet meer? Misschien knoop ik mij morgen wel op.
Maar nee, het antwoord luidt : “Fantastisch, gaat prima. Kon niet beter.” En niemand die dan even dieper kijkt. Naar de bleke huid van mijn gezicht, de blauwe kringen onder de afgetobde ogen. Het onverzorgde voorkomen en de verslagen tred. Want liever gaat het de ander goed. Zo hoort het nou eenmaal te gaan. Geen mens kijkt een depressie graag recht in het gezicht.
24 reacties
Snarf · 10 mei 2016 op 11:37
Hopelijk komt deze column voort uit je fantasie en is het geen werkelijkheid. De wanhoop heb je kort en krachtig verwoord. Mooie slotzin. Weet even niet wat ik verder moet zeggen … ben er een beetje stil van.
NicoleS · 10 mei 2016 op 11:53
Ik heb vorig jaar aan een zware depressie geleden. Zo heb ik me echt gevoeld. Gelukkig gaat het beter nu. Maar er zijn veel mensen met dezelfde problemen die er nauwelijks over durven praten. Niet zo expliciet tenminste. Dat ontdekte ik ook vorig jaar. Depressie verdient het om serieus genomen te worden en in elk geval bespreekbaar . Dank voor je reactie, Snarf.
Bruun · 10 mei 2016 op 12:47
Wow. Zo mooi geschreven. Goed om te horen dat het nu beter gaat.
Mien · 10 mei 2016 op 12:49
Bij de titel moest ik denken aan de grote depressie uit de jaren 20. Waarom? Geen idee. We lijken nu ook middenin een depressie te verkeren. Samen, ja. Niet alleen. Dat geeft nog enigszins verbinding en biedt hoop. In het diepst van een persoonlijke depressie is dat een heel ander verhaal. Knap geschreven Nicole. Heel herkenbaar.
NicoleS · 10 mei 2016 op 13:55
Dank Bruun en Mien voor jullie reactie. ☺
Spencer · 10 mei 2016 op 13:15
Goed opgeschreven. Zelf zeg ik, als me ernaar gevraagd wordt, altijd dat het slecht gaat.
Waarom gaat het nu beter?
NicoleS · 10 mei 2016 op 13:53
Ik voel geen krioelende bijen in mijn borst meer, kan weer coherent denken en ik huil niet meer dagelijks zonder reden. Maar de belangrijkste verbetering is nog wel dat ik niet langer de neiging voel een strop om mijn nek te hangen ?. Dit is met therapie, medicatie en veel tijd en geduld verbeterd. Uiteraard blijven er nog voldoende zaken over die ik verbeterd zou willen zien, maar dat terzijde?
Spencer · 10 mei 2016 op 14:33
Welke medicatie? Ik gebruik zelf mirtazapine.
Ik heb eens een tekeningetje gemaakt van een ‘handgalgje’ waarmee je jezelf kunt ophangen, maar ik kan het nergens meer vinden.
NicoleS · 10 mei 2016 op 15:46
Ik slik venlafaxine. Tot mijn grote tevredenheid.
Spencer · 10 mei 2016 op 19:52
Dat doet me plezier.
NicoleS · 10 mei 2016 op 21:04
Hoop dat jij net zo tevreden bent over de werking van jouw medicatie? Misschien een vrijpostige vraag.?
Meralixe · 10 mei 2016 op 14:16
Tja, dat zich ‘verplicht’ gelukkig voelen is voor velen een zware opgave. Iedereen rondom u is het schijnbaar ook en voor je ’t weet heeft de depressie je bij de keel. De lachende gezichten rondom je dragen ook wel hun moeiten maar die zie je niet meer binnen onze dan toch rond pracht en praal draaiende hectische wereld. Je moet bijna toelating vragen aan de medeburger om je een beetje minder blij te mogen voelen.
Goede job, fantastische relatie, uitmuntende kinderen, leuke vriendenkring, volle agenda met een reis naar Nieuw Zeeland als hoofbrok… Wat een druk op één enkele mensje.
NicoleS · 10 mei 2016 op 14:30
Inderdaad.?
Mirjam · 10 mei 2016 op 17:06
Pittige materie, mooi geschreven. En niet om het een of het ander, maar de omgang met iemand die depressief is, is ook niet altijd makkelijk, dus wees niet te streng voor de doorlopers.
NicoleS · 10 mei 2016 op 17:12
Zeker niet. Een depressief persoon lang het zijn omgeving zeker lastig maken. Ik doel meer op het feit dat mensen de vraag Hoe gaat het nou niet stellen om iets anders te horen dan goed. Dat wordt verwacht. Het is een vorm van beleefdheid, hoewel dat lang niet altijd het geval is. Wij hebben het allemaal druk. En dat lees je af aan dit soort situaties.
Meralixe · 10 mei 2016 op 17:26
Hm, NicoleS
Ik zag in je moedige column enkele voor verbetering vatbare omschrijvingen. Door de aard van het thema vond ik het gepast er niet op in te hakken. Houden we dat voor later?
NicoleS · 10 mei 2016 op 17:52
Voel je niet bezwaard, Meralixe. Een goed advies komt altijd van pas?
Meralixe · 10 mei 2016 op 19:17
Toch maar later hoor. Zo te zien aan je aanwezigheid op de site zal ik daar nog meerdere kansen toe hebben. Mag ik je hier al een beetje nieuwsgierig maken? Het is een steeds terugkerend euvel in uw schrijven dat enerzijds omschrijvingen inhoud waar ik hartstikke jaloers op ben maar waar anderzijds dus ‘fouten’ zitten die je groei naar ‘beter’ dan toch in de weg staan.
Nog een bloemetje…
“En niemand die dan even dieper kijkt. Naar de bleke huid van mijn gezicht, de blauwe kringen onder de afgetobde ogen, het onverzorgde voorkomen, de verslagen tred…”
Barstend mooi maar vergeef me, ik heb er enkele minuscule wijzigingen aan toegebracht.
NicoleS · 10 mei 2016 op 20:57
Nou meralixe, misschien moeten we toch echt eens een co column schrijven. Wie weet vullen we elkaar wel enorm aan.?
arta · 10 mei 2016 op 22:01
Automatisch begon ik monotoon te lezen…
Moedige column! Goed geschreven.
Ken je dat plaatje van de anorexe dame, die zichzelf in de spiegel ziet als zijnde volslank? Soms heb ik het idee dat ook bij depressieve mensen zijzelf hun innerlijk weerspiegeld zien in de spiegel, terwijl de omgeving gewoon het gewende buitenkantje ziet, misschien een beetje vermoeid, wat witjes, maar ach, hebben we niet allemaal weleens een offday? Heel frustrerend, wanneer je jezelf op een schaal van 1 op 100, -375 voelt.
Dóórkijken is een kunst die voor weinig personen is weggelegd.
Nogmaals: Heel moedig, deze!
NicoleS · 10 mei 2016 op 23:16
Dank jewel, Arta. Inderdaad, niet iedereen kan gedachten lezen.?
Spencer · 11 mei 2016 op 09:39
Nicole: ja, ik ben tevreden over de werking van m’n medicatie.
NicoleS · 11 mei 2016 op 10:17
Oh goed. Gelukkig. ☺☺☺. Soms is het even zoeken.
Spencer · 11 mei 2016 op 11:13
Ja, ik heb in het verleden ook andere dingen geprobeerd. Maar die bevielen minder.