Ik draai de A1 op richting Enschede, mijn eega zit stil naast me. Het is ongeveer 70 kilometer maar wat mij betreft mag het meer zijn.
Mijn tempo is laag, we hebben tijd nodig om het te begrijpen. We praten er samen over, maar weten nog steeds niet wat te zeggen.
Ik kijk mijn eega aan en zie iets in haar ogen wat ik niet kan thuisbrengen.
We draaien de parkeergarage van het ziekenhuis in, en lopen langzaam naar de ingang van het ziekenhuis.
Op de juiste verdieping stappen we uit de lift, en zien dat we wat te vroeg zijn en moeten wachten. Recht tegenover de lift is een bankje en daar gaan we maar even zitten.
Elke keer als de lift stopt spuwt hij een lading mensen uit, sommige lachend, andere ernstig kijkend. Maar altijd zie ik dezelfde blik in hun ogen zoals ik in mijn eega haar ogen zag.
Eindelijk mogen we naar binnen, ik zie mijn vriend in het bed liggen, en radeloos kijken we elkaar aan. Nu herken ik die blikken van de andere mensen en begrijp ik het.
Mijn vriend zegt: ‘Alvleesklierkanker, maar het komt wel weer goed’, ik zeg: ‘Ja, natuurlijk’, tegen beter weten in……..
7 reacties
Mien · 5 juni 2015 op 13:01
Knap hoe je de emotie zintuiglijk schetst in zo weinig woorden.
Heel even dacht ik hoe kun je nu 70 km van iemand vandaan zitten.
De opeenvolging van zinnen werkte deze misvatting in de hand.
Meralixe · 5 juni 2015 op 13:56
Schrijft voor het eerst lees ik onder de avatar. Dat komt wel goed maar er is nog veel te leren. Laat u vooral niet van de wijs brengen door één of andere opmerking uit Vlaanderen. :laugh:
Kijk, u probeert iets te vertellen dat niet zo gemakkelijk is en dan toch niet zo goed uit de verf komt. Als het dan al zo is dat er in die blik in de ogen van uw vriend, uw eega en zelfs de mensen die uit de lift stappen ‘kanker’ te lezen staat dan heb ik wel wat moeite met deze opvatting…
En, we praten er over en weten niet wat te zeggen probeer ik wel te begrijpen maar dat wringt toch een beetje en die twee keer ziekenhuis bij het parkeren van de auto kan vermeden worden…
En, zo heb ik het hier geleerd, na een woord geen spatie, gevolgd door drie puntjes IS correct. Er volgde toen wel een woordenoorlog daar er wat meningsverschillen waren maar zo zal je wel merken, daar zijn we goed in…
Hm… wat is het warm buiten! 😎
PKing · 5 juni 2015 op 21:17
Zo zie je maar hoe moeilijk het blijft om in tekst iets over te brengen, Niet iedereen leest er hetzelfde in, dus in dat opzicht is het stukje misschien niet duidelijk genoeg.
Dichtbij jezelf schrijven is zowel makkelijk als moeilijk.
Dat twee keer ziekenhuis is gewoon waar en fout 🙂
In mijn beroep is het wat moeilijker om nu wat uigebreider te schrijven, een technisch schrijver maakt nu eenmaal geen proza.
Toch heb ik wel wat opzetjes voor wat lichtere langere onderwerpen.
De tijd zal leren of ik dat kan.
Meralixe · 6 juni 2015 op 07:43
Er staat ook ‘veellezer’ in uw avatar. Dat zal dan wel een voordeel zijn. Ook ik ben (was) een technische jongen en inderdaad, dit kan een nadeel zijn. En, nu je het zelf zegt, dit schrijven (Diagnose Radeloos) heeft iets koels, waarschijnlijk ontstaan door het gebruik van de vele korte zinnen in de ‘ik’ vorm.
Na vier jaar aanwezigheid op deze site en meer dan honderd columns sta ik nog open voor verbetering die opmerkelijk genoeg meestal terug te vinden is in ‘negatief’ lijkende opmerkingen. 🙂
Mien · 6 juni 2015 op 11:15
Dat is mooi gesproken Meralixe. Een levenlang leren. Iets mooiers bestaat er niet. En het houd je ook nog eens jong en zorgt ervoor dat je oud wordt. Dat laatste heeft Katja Schuurman ook aangetoond in haar laatste aflevering van haar nieuwste programma ‘Katja’s Bodyscan’.
Dees · 7 juni 2015 op 18:05
Vind het toch mooi geschreven.
arta · 9 juni 2015 op 09:15
Ik vind het ook mooi fijntjes geschreven.