Stil ligt zij te slapen, een hand uit het bed hangend. De andere hand tot een vuist gebald.
En ik vraag mij af waar zij over droomt. Of dat de droom misschien een nachtmerrie is.
Zonder te bewegen sta ik in de deuropening en kijk naar de bewegingsloze gestalte onder het laken.
Ik heb geen idee hoe lang ik daar al sta. Kan een minuut zijn maar net zo goed een uur, of een nacht. Nog nooit heb ik zo intensief iemand gade geslagen die lag te slapen. Zonder problemen zou ik hier nog uren kunnen staan. Of nachten. Nog nooit heb ik zo van iemand gehouden als van haar. Of heeft iemand van mij gehouden zoals zij.
Ze kreunt in haar slaap.Alsof ze pijn heeft. En ik zou haar in mijn armen moeten nemen en haar troosten. Dat zou ik moeten doen maar ik doe het niet want dan wordt zij wakker. Dan wordt de betovering gebroken. Dan houdt eeuwigheid op om eeuwigheid te zijn. Dan zou de klok weer verder tikken en mij mee sleuren naar de werkelijkheid.
Haar loshangende haar ligt als een krans om haar hoofd. Het rimpeltje in haar voorhoofd heeft zich zelfs tijdens de slaap niet ontspannen. Soms knippert ze heel even met haar ogen. Alsof ze waakzaam is. Alsof ze waakzaam moet zijn.

Ik weet niet hoelang ik niet geademd heb. Als ik adem verstoor ik de harmonie. Dan komt misschien dit levende schilderij in beweging. En beweging is verandering. Verandering wil ik niet. Ik wil hier eeuwig blijven staan, met ingehouden adem. Bewegingloos maar alert. Niets wil ik missen van dit eeuwige moment.
Van haar volmaakte kin, haar perfecte neus maar bovenal de diepe schoonheid die onzichtbaar maar sterk aanwezig om haar heen hangt.
Ze kucht en ik open mijn ogen. Ik merk dat ik lig en ik zie haar in de deuropening staan. Bewegingloos. Alsof ze daar al uren staat, of nachten. Ik zie dat ze haar adem inhoudt en een diepe schoonheid hangt onzichtbaar maar sterk aanwezig om haar heen.

Categorieën: Thema column

12 reacties

Mup · 27 februari 2007 op 13:26

Prachtige ommekeer.
Heerlijk zo naar iemand te kunnen kijken, en zo bekeken te worden,

groet Mup.

KingArthur · 27 februari 2007 op 13:33

Ik moest een beetje denken aan een film van Andy Warhall. Ik weet niet hoe die heet maar waarschijnlijk gewoon Sleep. Door je tekst begrijp ik ineens waarom mensen onder de indruk kunnen zijn van die film. Mooi.

datmensinkenia · 27 februari 2007 op 13:56

Ik zou net zolang naar jouw verhalen kunnen kijken als jij naar haar. Schitterend.

klapdoos · 27 februari 2007 op 14:32

Kees hier lees ik een heel gevoelige andere kant van de Kees die mij elke morgen laat schaterlachen door die colums van jou. Heb genoten van de intensiteit die jij hier beschrijft van “houden van”
Groet van leny :wave: :wave:

arta · 27 februari 2007 op 17:44

Heel erg mooi geschreven!
[quote]Ik wil hier eeuwig blijven staan, met ingehouden adem. Bewegingloos maar alert. Niets wil ik missen van dit eeuwige moment.[/quote]
Mooi!
🙂

Arne · 27 februari 2007 op 19:20

prachtig 🙂

Best wel herkenbaar ook 🙂

Arne

Trukie · 27 februari 2007 op 21:57

Een heel andere schrijver Kees.
Prachtig.

pepe · 27 februari 2007 op 22:53

Met ingehouden adem gelezen, met een andere lach gelezen, dit keer een zachte milde glimlach.

MOOI

WritersBlocq · 27 februari 2007 op 23:10

Dit is subliem Kees, kippenvel, nog steeds…

Shitonya · 28 februari 2007 op 16:23

Weer nieuwe genres aan ’t uitproberen? Beeldig geschreven, ondanks ’t feit dat ik niet van zoetsappigheden hou

pally · 28 februari 2007 op 19:46

Leuk om een subtielere kant van je te zien. Die je kennelijk ook goed ligt.
Van mij mag je dat meer doen, compliment!
Pally

Li · 28 februari 2007 op 22:10

Wat een bijzondere Kees is dit.
Heel mooi!

Li

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder