Ze is zo moe.
De nachten zijn ook zo kort tegenwoordig; ze slaapt nooit langer dan een paar uurtjes achter elkaar. De baby huilt. Ze moet er weer uit. Wanneer ze in de spiegel kijkt ziet ze de wallen onder haar ogen, donkergrijs zijn ze, het maakt haar jaren ouder. Waar is de jonge frisse moeder uit de reclamespotjes? Ze lijkt er in de verste verte niet op. Haar realiteit is heel anders. Natuurlijk houdt ze van haar kind. Dit mensje, zo kwetsbaar, zo mooi.
Ze zou er haar leven voor geven. Maar tegelijkertijd maakt dit kleine mensje haar zo onzeker.
Doet ze het wel goed allemaal? Waarom huilt hij nou zoveel? Wist ze maar wat er aan de hand is wanneer hij huilt. Ze verschoont hem, voedt hem, knuffelt hem en nóg huilt hij. Het gaat door merg en been bij haar, ze kan er slecht tegen. Dus neemt ze hem maar bij zich en wiegt hem zachtjes in de hoop dat hij in slaap valt. Het feit dat ze niet voldoende aan haar nachtrust toekomt, maakt het er niet beter op. Ze is prikkelbaar.

Ze moet wennen aan haar nieuwe rol als ‘moeder’. Zo ziet ze zichzelf helemaal nog niet.
Andere vrouwen zijn ‘moeders’, zij is gewoon een jonge vrouw die een kind heeft gekregen.
De relatie met Stef is ook veranderd, ze zijn niet meer alleen partners, maar ook ouders en ze moeten hierin hun weg nog vinden. Ze hebben er van tevoren eindeloos samen over gefantaseerd, wat voor soort ouders ze zouden worden en hoe ze het allemaal aan zouden gaan pakken wanneer de baby er zou zijn. Samen zouden ze de zorg op zich nemen, maar in de praktijk komt het er op neer dat zij die maar moeilijk aan hem over durft te laten.
Haar lichaam is niet meer hetzelfde als voorheen en de hormonen gieren nog steeds door haar lijf. Ontzwangeren is niet niks. Ze is veranderd. Is veel emotioneler ook. Ze huilt prompt wanneer ze op het journaal kinderen ziet die in een oorlogsgebied zitten. Ze kent zichzelf haast niet meer terug.

Ze dacht vooraf zó weer de ‘oude’ te zijn. Langzaam maar zeker realiseert ze zich dat ze nooit meer dezelfde zal zijn als degene die ze vóór de zwangerschap was. Ze is niet blij met haar nieuwe lichaam: het lijkt alsof de extra zwangerschapskilo’s zich hebben vastgezet op haar buik. Haar buik, waar ze altijd zo trots op was, omdat hij mooi strak was, is niet meer. Hoe trouw ze ook haar buikspieroefeningen doet, en hoezeer ze ook op haar eten let, haar blubber-buik blijft prominent aanwezig, in haar ogen. Buiten dat, is de plek waar de hechtingen zaten nog steeds behoorlijk gevoelig. Hun seksleven staat momenteel op een zeer laag pitje. Ze kan zich niet goed concentreren op het liefdesspel, ze luistert steeds met een half oor of er geen geluidjes uit de babykamer komen. Ze voelt zich dik en onaantrekkelijk, ondanks het feit dat Stef haar overlaadt met complimentjes en haar verzekerd dat hij nog steeds van haar houdt, buik of geen buik.

Ze voelt zich schuldig naar hem toe. Ze beseft heel goed dat hij de laatste maanden steeds op de tweede plaats komt. Het lukt haar niet het anders te doen: ze heeft haar handen vol aan zichzelf en de baby.
Ze voelt zich gemangeld tussen de twee personen die haar het liefst zijn op deze wereld.
Terwijl ze in haar werk doortastend en zelfverzekerd was, lukt het haar thuis niet om de dingen in goede banen te leiden voor haar gevoel. Ze is dol op haar kindje, maar tegelijkertijd maakt het haar kwetsbaarder dan ooit. Ze twijfelt aan alles en het meest nog aan zichzelf.
Heel soms, bekruipt haar een gevoel van paniek wanneer ze zich realiseert dat er geen weg terug meer is.
Maar die gedachte zal ze nooit hardop uitspreken.

De schaamte is té groot.

Categorieën: Liefde

18 reacties

pepe · 4 april 2005 op 08:40

Moederlijk mooi geschreven

WritersBlocq · 4 april 2005 op 08:52

Er zijn naast dat kindje ook twee ouders geboren, of het nou bevalt of niet. Mooi geschreven, groetje, Pauline.

Angelique · 4 april 2005 op 09:06

[quote]Heel soms, bekruipt haar een gevoel van paniek wanneer ze zich realiseert dat er geen weg terug meer is. Maar die gedachte zal ze nooit hardop uitspreken.[/quote]

Die gevoelens zijn zo enorm herkenbaar, beter had je het niet kunnen omschrijven. Die donkerroze wolken zijn bij mij uiteindelijk licht blauwe geworden … en daar valt prima mee te leven.

🙂 Angelique

Mup · 4 april 2005 op 09:27

[quote]Langzaam maar zeker realiseert ze zich dat ze nooit meer dezelfde zal zijn als degene die ze vóór de zwangerschap was. [/quote]

Dan is ze al op de helft. Mooi beschreven die ‘andere kant’ van het moederschap, een slopende 24-uursjob, drijvend op wolken met alle kleuren van de regenboog, die een behoorlijke deining hebben.

En dan te bedenken dat vrouwen ook voor een tweede en derde enz. gaan 😮

Groet Mup.

Ma3anne · 4 april 2005 op 09:43

Heel mooi die enorme kwetsbaarheid van een kersverse moeder beschreven.

Kinderen krijgen en verzorgen is beslist geen roze wolk. Die wolk komt pas als ze het huis uitgaan en je terugkijkt op die beginjaren. 😉

champagne · 4 april 2005 op 11:31

Zijn er ook vaders die dit herkennen? 😉

Mosje · 4 april 2005 op 11:47

[quote]Zijn er ook vaders die dit herkennen?[/quote]Hoe graag zou ik onder dit verhaaltje geschreven hebben: “heel herkenbaar”, maar nee, heel onherkenbaar in mijn geval, of liever gezegd “ons geval”.
Alles rond onze kinderen heeft zich afgespeeld met een vanzelfsprekendheid waar ik me nu nog steeds wel eens over kan verbazen.
Tis niet anders champagne.
Erg mooi geschreven stukje trouwens.

viking · 4 april 2005 op 14:11

Ik snap het niet. Ik werk, doe het huishouden en verzorg ons zoontje. Ik zie het probleem niet…
Zijn mannen dan toch praktischer?

Ma3anne · 4 april 2005 op 14:25

Ik heb het zelf ook niet zo ervaren, maar het wel bij vriendinnen om me heen gezien in allerlei gradaties tot ernstige post natale depressie toe.

Wellicht een kwestie van hoe snel hormoonspiegels weer normaal functioneren? Als dat het is, is het logisch dat mannen er geen last van hebben natuurlijk.

Raindog · 4 april 2005 op 14:59

De verleiding is wel erg groot om ‘heel herkenbaar’ te tikken maar dat zou te flauw zijn voor zo’n mooi stukje.

Wel is de idee om voorlopig nog maar even niet aan kinderen te denken ineens weer heel erg extra herkenbaar. Is toch iets nietwaar?

PS: Heel erg leuk, die aaneengeschreven regels ;-).

Li · 4 april 2005 op 15:11

Heel mooi geschreven champagne!

[quote]De baby huilt. Ze moet er weer uit. [/quote]

Vreemd dat de meeste vaders vaak niet wakker worden van het gehuil… 😕

champagne · 4 april 2005 op 15:45

[quote]Ik zie het probleem niet…[/quote]

Zeker nooit zwanger geweest, bevallen en ook weer ontzwangerd als praktische man zijnde? 😛

sally · 4 april 2005 op 17:04

Heel erg goed onder woorden gebracht hoe je je voelt of voelde.
Onmogelijk om aan een man te vragen of ze dit gevoel kennen.
Een mannenleven gaat in de meeste gevallen gewoon z`n gangetje net als voordat de baby er was.
Gelukkig heb ik het niet als zwaar ervaren, maar ik kan me er wel iets bij voorstellen.
Mooi stukje.
liefs Sally

Wright · 4 april 2005 op 17:13

Ik ken de gevallen om mij heen wel…
Voor mijzelf (godzijdank)niet herkenbaar.
Vond het vanaf de coïtus tot nu een feestje.
Waarom het voor de ene vrouw zoveel zwaarder is dan voor de ander heeft, denk, ik met veel aspecten te maken.
Verwachtingen, organisatie, omstandigheden enz.

KingArthur · 4 april 2005 op 17:20

Evenals Raindog, niet herkenbaar maar wel heel goed en mooi beschreven.

champagne · 4 april 2005 op 17:34

[quote]Ik heb het zelf ook niet zo ervaren, maar het wel bij vriendinnen om me heen gezien in allerlei gradaties tot ernstige post natale depressie toe.[/quote]

Voor alle duidelijkheid: ik heb het ook niet zelf zo ervaren, maar hoor en zie het regelmatig, ook op mijn werk…vond het de moeite waard om ook die kant van het moederschap eens te belichten.
Dus, me ingeleefd en op papier uitgeleefd 😀

viking · 4 april 2005 op 19:01

[quote]Zeker nooit zwanger geweest, bevallen en ook weer ontzwangerd als praktische man zijnde?[/quote]
Nee gelukkig niet. Maar bedenk wel, het al dan niet makkelijk ontzwangeren ligt ook veel aan de vrouw zelf. Haar mentaliteit en discipline om bepaalde dingen te doen en te laten. En als je mij al niet gelooft, dan neem het maar van die ijzervreter aan waar ik mee samen leef. Zij was wel zwanger. Heeft ook meer mee moeten maken dan menig andere vrouw en evengoed is zij nu moeder en carrierevrouw. Niet iedereen kan dat en hoeft dat niet te kunnen maar als ik om me heen kijk…

En daar is nog een andere reden voor. Die lees je in mijn volgende column. 😛

Louise · 4 april 2005 op 19:11

Ook ik geloofde (ergens op een andere planeet) in dat Douwe Egberts gevoel; snoezig pas gebadderd babietje, gehuld in de zwitsal-dampen bij een fris en fruitige moeder op de arm, terwijl de koffie geruststellend doordruppelt…
Jaja, neenee, mooi niet.
Koffie ja, sterke zwarte koffie, gewoon als bakkie troost.
Stofnesten! Dát zijn het 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder