Drempelvrees

Dood door schuld, euthanasie, palliatieve sedatie. Angst voor de dood botst met het verlangen om pijnloos en waardig te sterven. Aan regels gebonden omdat we waarde aan het leven hechten, terwijl de doodswens vaak komt omdat het leven elke waarde verloren heeft. Leven is een recht, maar sterven is in veel gevallen een gunst geworden.

Ik heb een deal gesloten. Een pact, bezegeld met mijn handtekening onder een contract, zonder kleine lettertjes. Ja, ook ik ben bang voor de dood, maar mijn angst is nu eenmaal groter voor het verdriet dat mijn naasten zullen hebben, als ik in een fase kom waarin mijn leven uitzichtloos is geworden. Ik wil ze het verdriet besparen en samen oud worden, maar weet dat dat waarschijnlijk niet meer haalbaar is. Ik heb een deal gesloten met de dood, maar besef hoe hoog de drempel naar mijn wens voor velen is.

In de afgelopen maanden ben ik heen en weer geslingerd tussen hoop en vrees. Hoop heeft nog steeds de overhand, maar de vrees is daar nog steeds en nu is daar een nieuwe angst bijgekomen. Want de maatschappelijke discussie over euthanasie laait op en daarmee is er voor mij weer een stukje zekerheid verloren gegaan. Wat is mijn verklaring nog waard, als degenen die mijn laatste wens uitvoeren er gevolgen van zullen ondervinden?

Ik wil nog jaren leven en doe er alles aan om dat te realiseren, maar wilde een stukje zekerheid inbouwen voor het moment dat mijn strijd verloren is. Geen lange lijdensweg, maar euthanasie, vastgelegd in een document dat nu slechts een waardeloos papiertje lijkt te worden. Het was de bedoeling dat dit papiertje de drempel zou verlagen. Het was de bedoeling dat dit papiertje onder een dikke laag stof tussen mijn administratie zou komen te liggen. De procedure afgerond, het contract getekend en alle praktische zaken vooraf geregeld. Naast de zekerheid van leven, heb ik nu ineens ook de zekerheid van dood verloren en ik moet mijn verklaring opnieuw bespreken.

Spelen wij voor God als we iemand laten sterven of doen we dat juist door het leven onnodig te verlengen? Verleen ik mijn nabestaanden een gunst door mijn lijdensweg te verkorten of bezorg ik ze hiermee juist meer problemen, naast het onvermijdelijke verdriet? Als alle hoop verloren is, moet ik me dan vastklampen aan de hoop dat het vanzelf snel afloopt of mag ik vragen om een waardige afsluiting? Als het leven een recht is, waarom blijft de dood dan slechts een wens voor diegenen die het leven niet meer kunnen omarmen? Als leven een recht is, waarom mag ik het recht niet in eigen handen nemen en krijg ik niet het recht op een dood die past bij mijn manier van leven?

Op dit moment is de drempel nog hoog, maar er komt een dag dat ik hem zal moeten nemen. Ik kan alleen maar hopen dat de discussie dan gevoerd is en de drempelvrees verdwenen. Dan kan ik me tenminste vasthouden aan dat stukje zekerheid en sterven zonder angst.