Een dagje in de Zoo

Met een stevige vuist klopt Gerard op het raam van de vitrine waarin de kleine pasgeboren krokodil zenuwachtig rondjes draait. In de donkere kijkers vloeien tranen. Wat is er met de kleine aan de hand? Gerard slaat er zijn handboek nog eens op na. Maar dat geeft geen antwoord. Het boek is van de LOI en niet echt wetenschappelijk verantwoord. Eerder huis-, tuin- en keukenfilosofie. Wel een hoofdstuk over vlinders en paarden, maar geen enkel over krokodillen en wasberen. Jammer. Kleine Witje is een albinokrokodil. Zeldzaam in zijn soort. De hoofdattractie van de Zoo.

Gerard probeert nog steeds de krokodil te troosten. De mens tracht vaak het onmogelijke. Zo ook Gerard. Vrij van gedachten is hij meer een doener. Hij blijft dan ook op de raam kloppen. Met succes. Plots staat Witje stil. Er verschijnt een klein aureool boven zijn kop. Ziet Gerard dat nu goed? En God lacht. Gerard’s sproeten jeuken. Dat heeft hij altijd bij buitenaardse gewaarwordingen. Ach … vasthouden is loslaten. Het is Gerard toch maar mooi gelukt. Witje staat stil en huilt niet meer. Met een gerust hart kijken de twee elkaar aan. Totdat het noodlot toeslaat. Een donderwolk verschijnt bij heldere hemel. De bliksem slaat in. Eenmaal. Keihard. Het reptielenhuis stuitert op zijn vesten. Heel even. Het aquarium breekt in twee. Witje drijft met al het zand naar buiten. Met al zijn kracht probeert hij zich te handhaven. En jawel hoor. Het lukt. Hij landt op de grond en heft dictatoriaal zijn kleine lange bek in de lucht. Het zit in hem gebakken. Nu al. De blinkende tanden lijken Gerard uit te lachen.

Shit, shit, shit, was de Zoo zojuist begonnen met het leggen van schone lei. Dondert het hele gebouw in elkaar. Bij de pakken neerzitten heeft geen zin. Zwartkijken al helemaal niet. Veel belangrijker is om Witje eerst een nieuw thuis te geven. Misschien is er nog plek bij Lieve Lita. Nijlpaarden en krokodillen verdragen elkaar best goed. Tenzij ze honger hebben natuurlijk. Maar dat is in een dierentuin geen issue. Waar Gerard wel aan twijfelt, is aan Lita’s grootheidswaanzin. Die neemt best veel ruimte in. Is Witje daartegen wel opgewassen? Preuts is Witje in ieder geval niet. Het moet lukken.

Met een big smile aanschouwt Gerard de volgende dag de ochtendrituelen van Lita en Witje. Ze hebben elkaar gevonden. Witje brusht de harige rug van dikke Lita met zijn scherpe tandjes en Lita plet met liefde het lange lijf van Witje extra plat. Dat helpt bij camouflage en laat Witje sneller zwemmen. Witje is dolblij met zijn nieuwe maatje. De grootheidswaanzin van Lita is tanend. En dat is maar goed ook. Komt er weer wat meer plek in de Zoo en minder chaos.

Het is bijna weekend. Gerard neemt afscheid van de dieren. Zijn stage zit er alweer op. Hij heeft veel geleerd in korte tijd. Niet uit boeken, maar in de praktijk. Nog snel neemt Gerard afscheid van brulaap Michelangelo, zijn favoriete dier. In Michelangelo schuilt een ware artiest. Hij is de Domingo van de Zoo. Een nadeel heeft ie echter. Voor de beste brularia’s moet Michelangelo eerst veel eten. Hij zal Gerard nog het meeste missen. Maar geen nood. Gerard heeft voor alle dieren een gepast afscheidscadeau. Geen barbecue maar een onvervalste eetmarathon staat op het menu. Dat wordt smullen.

Aan de poort levert Gerard zijn sleutel in. Roodstaart amazone Riko luidt hem luidkeels uit. “Seks, Seks, Seks!” Gerard lacht Riko vriendelijk toe en geeft hem een aai over zijn bol. Het is wat met die wilde dieren. Gelukkig bestaat er nog zoiets als een dierentuin. Gered uit Villa Casa Buch heeft Riko toch maar mooi een nieuwe stek gevonden.