De sergeant die voor mij stond vroeg of ik nog een laatste wens had. Ja die had ik wel.
”Mag ik misschien een sigaretje.?”
”Nee, dat mag je niet, daarvoor sta je hier tenslotte voor het vuurpeloton.”!!
Ik keek eens goed naar de figuur voor mij, en het bleek een rokende pijp te zijn. Het vuurpeloton voor mij bestond uit twaalf filtersigaretten, rokend en wel hun venijn van vuur en rook naar mij doorblazend . Alsof ik nog niet genoeg aan het lijden was.
”Oké, schiet mij dan maar het leven uit, maak maar een eind aan deze lijdensweg”, sprak ik dramatisch. De pijp keek eens met zijn rokende kop op mij neer en schudde meewarrig het hoofd.

“Je hebt dit allemaal aan jezelf te danken, jij wilde stoppen met roken, dus nu stop je ook definitief. Alleen helpen wij jou hier een beetje bij.”
Hij liep op zijn donkere steel naar de filtersigaretten die in een lijn recht tegenover mij stonden te wachten op het sein dat ze eindelijk mij uit mijn lijden mochten verlossen . Alleen het commando “vuur” was het toverwoord, en dan zou het gedaan zijn met mij.

De rokende pijp keek opzij naar mij, en toen naar het vuurpeloton. Hij opende zijn mond en riep vol hartstocht “vuur”.

Ik kneep de ogen dicht en wachtte op wat er komen ging. Al wat er kwam was de wekkerradio die omriep dat radio Veronica in de ether was.
Mijn Lieve God wat een nachtmerrie was dit. Maar ineens besef ik mij op deze ochtend dat het nu precies één maand geleden is dat ik mijn laatste sigaret heb gerookt. Een waarschuwing in de vorm van deze nachtmerrie is dus eigenlijk op de plaats.
Ik rook nog steeds niet. En ik wil niet meer voor een vuurpeloton. Zeker niet in de vorm van sigaretten. Want dat het je dood wordt dat is reeds al bekend. Zo Leen, applaus voor jezelf, de eerste maand zit erop. Nou de rest van je leven nog!!

Dit stukje schreef ik een maand nadat ik 43 jaar heerlijk doorgepaft had aan ruim 25 sigaretten en shagjes per dag. Mijn broer was die maand daarvoor aan longkanker overleden, net als een zus een jaar daarvoor, en mijn jongste zusje lijdt aan longemfyseem in het laatste stadium. En ik was daarvoor al een oudste zus kwijtgeraakt door het roken, ook aan longemfyseem.

Maar voor de rest gaat alles goed. En nu rook ik dus al bijna een jaar niet meer. En ben trots op mezelf, en blij met mijn leven…..

Categorieën: Diversen

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

10 reacties

WritersBlocq · 18 augustus 2006 op 18:08

Superknap van je!!!!! Ik ben ook trots op je, maar jee, wat een leed in de familie, niet normaal 😡 Ook daarmee sterkte, want jee, dat is echt heftig.

klapdoos · 18 augustus 2006 op 19:04

Ach knap? Je moet genoeg om je heen zien wil je een keer goed wakker worden geschud, maar bij mij duurde het zo lang. En heeft niet iedereen een rugzak met ellende in zijn/haar leven mee te dragen naarmate je ouder wordt?? Bij de een is het wat heftiger dan bij de ander…Één remedie hebben we thuis meegekregen om te overleven, en dat is gewoon blijven lachen. Echt een heerlijk medicijn…..mogen ze me voor wakker maken..Nou, bij wijze van spreken dan….
Groetjes van leny 😀 😀 😀

pally · 18 augustus 2006 op 23:12

Een ernstig onderwerp zo aanpakken dat het’pruimbaar’wordt. Dat is je goed gelukt.
Al is een droom/nachtmerrie een vaak gebruikt vervoermiddel. Maar toch, sterkte met de heftige situatie.

één ding moet me van het hart : waarom schrijven mensen tegenwoordig ‘ik besef me’
Volgens mij toch geen wederkerig werkwoord?

KawaSutra · 19 augustus 2006 op 04:14

Nou zit ik mezelf alweer wijs te maken dat het bij mij nog wel los loopt met hooguit 1,5 pakkie shag in de week, gemiddeld 10 per dag. Maar je hebt gewoon gelijk en zeker na dat wat je allemaal in de familie meegemaakt hebt. Knap van je en sterkte er mee. Schijnbaar moet het echt heel dichtbij komen om mensen wakker te schudden.

In ieder geval een mooie invalshoek om je verhaal vanuit een nachtmerrie te brengen.

Dees · 19 augustus 2006 op 10:27

Niet op je lauweren gaan rusten hoor, na bijna een jaar zit een sigaret nog steeds in je mond voor je het weet.. En ja, ik ben jaloers 😀

wendy77 · 19 augustus 2006 op 12:49

Diep respect hoor. Ik zie mijn zus al jaren worstelen met die sigaretten. Dan weer stoppen, dan weer twee keer zoveel roken….zucht….

Hou vol!!!

WritersBlocq · 20 augustus 2006 op 01:31

[quote]één ding moet me van het hart : waarom schrijven mensen tegenwoordig ‘ik besef me'[/quote]
Volgens mij wel… 😕

Li · 20 augustus 2006 op 11:56

Doorzetten Klapsigaar. Nee dat is flauw. Hartstikke knap dat je gestopt bent en volhouden hoor. Ik rookte een pakje per dag en nu helemaal niets meer. Dat is alweer 30 jaar geleden maar af en toe heb ik best nog wel trek in een peuk. Vooral als iedereen in mijn omgeving zit te paffen.
Maar ik begin er niet meer aan!

Li

Ma3anne · 20 augustus 2006 op 12:36

Sja….. ik heb bewondering voor mensen die stoppen met roken. Mij lukt het nog steeds niet, hoe wanhopig ik ook steeds probeer.

Heb pas de zoveelste vriend begraven die aan de gevolgen van roken is overleden.

En zelfs dat…………

K*T!

DreamOn · 21 augustus 2006 op 01:27

Ik heb ook weer goede voornemens om dit keer ECHT te stoppen. Zucht. Ik wou maar dat ik er nooit aan was begonnen.
Leuke column!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder