Een nieuw orgaan

Een kennis van mij heeft 17 jaar voor de ‘Nederlandse Luchtvaartmaatschappij’ gewerkt en is niet zo lang geleden met een ‘redelijke’ afkoopsom vertrokken. Weggetreiterd zou je kunnen zeggen. In vergelijking met wat vanaf Juli 2015 de standaard zal zijn voor ieder die ‘afgevloeid’ wordt heeft hij nog geluk gehad. Hij werd na 15 dienstjaren ernstig ziek, kwam na een jaar genezen weer terug om zijn werkzaamheden op te pakken en is na twee jaar heen en weer geschoven te zijn nooit meer op zijn oude werkplek teruggekomen. Hij werd behandeld als ‘lepralijder’ waar geen enkele manager zijn handen aan ‘vuil’ wilde maken.

Een andere kennis van mij werkt voor die ‘Nederlandse Luchtvaartmaatschappij’ en weet uit ervaring dat zij niks op Facebook, email, of via whatsapp moet communiceren wat ook maar enigszins neigt naar uitbundige hobby’s of uitgesproken meningen of zelfs beter geen connecties kan hebben die extreem denken over de maatschappij. Ze weet dat omdat enkele collega’s om dat soort redenen stilletjes ‘afgevloeid’ zijn.

Ik heb bij diezelfde maatschappij twee maanden voorselectie doorlopen voor een functie, diploma’s gehaald, testen gedaan om vervolgens 1 dag voor aanvang van de nieuwe baan te horen te krijgen dat de certificaten MBO3 en HBO3 niet voldoende waren om deel te nemen aan de training.

Een vriendin van mij was net begonnen bij een groot internationaal bedrijf en kwam er na een dag of drie achter dat alle mailtjes die zij moest behandelen gingen over misstanden die te maken hadden met misleiding van het bedrijf zelf. De werknemers hadden namelijk de opdracht klanten te laten tekenen voor dingen die niet in de offerte stonden. Omdat de rekening met Credit Card geregeld werd kwam de klant daar pas later achter. ‘Maar ik zie dat u de factuur gewoon getekend heeft?’ was het antwoord dat gegeven werd in opdracht van het management als er door de klant geprotesteerd werd.

Weer een andere kennis had gesolliciteerd op een functie die perfect passend was bij zijn cv. Hij zat al in de derde sollicitatie ronde en had daardoor drie andere opties laten gaan. Zijn kansen leken goed en het bedrijf had dat ook aangegeven. Na het laatste positieve gesprek hoorde hij na twee weken nog niks en na telefonisch contact met het bedrijf werd hem verteld: ‘we zijn toch met een betere kandidaat in zee gegaan.’

Zelf begon ik drie weken geleden bij een bedrijf dat als binnenkomer stelde: de eerste maand bestaat uit een intensieve training, je wordt begeleid en ingewerkt door ‘manager zus’, je hebt een proeftijd van een maand en daarna krijg je een contract.
Op dag één bleek ‘manager zus’ de volgende dag op vakantie te gaan, kreeg ik een contract onder mijn neus geschoven waarin stond dat ik een proeftijd van twee maanden had (met behoud van uitkering…) wist niemand op de afdeling wie er verantwoordelijk was voor het inwerken en keek ik een week mee met een jonge werknemer die er ook nog maar een maand werkte (u raadt het al, ook met behoud van uitkering, zonder training enz…)
Na meerdere keren aan de bel getrokken te hebben werd mij verteld dat als ik niet gewoon accepteerde dat het ‘in het bedrijfsleven nou eenmaal zo gaat’ ik mocht vertrekken.

Een oud collega van mij vertelde dat hij na acht dienstjaren van complete loyaliteit vroeg om twee maanden onbetaald verlof en dat het geweigerd werd. Let wel, deze jongen had elk jaar vakantiedagen over omdat hij ze ronduit nooit op kon nemen in verband met drukte? Hij gaf zijn kennis door zonder extra betaling tijdens het geven van trainingen aan nieuwe werknemers. Hij was iemand die het bedrijf kende en waar je werkinhoudelijk altijd raad en advies kon vragen.
Zijn manager weigerde zijn aanvraag en meldde hem dat hij dan maar ontslag moest nemen.
Na wikken en wegen heeft hij dat gedaan. Op zijn laatste dag was de betreffende manager niet aanwezig. Er werd door zijn collega’s op het laatste moment nog een fles bubbels gehaald bij de supermarkt en iemand had het lumineuze idee gehad nog even een kaartje te kopen.
Iedereen die hem kende kreeg tien minuten de tijd om afscheid te nemen, langer was niet geoorloofd omdat de telefoon dan onbemand was…

Bij een eerste vergadering van het bedrijf waar een vriendin van mij was begonnen werd in een Powerpoint presentatie een foto getoond van een rondborstige dame die met die rondborstigheid een autoruit aan het ‘insoppen’ was. De twee jeugdige – voorheen in het reclamevak – managers vertelden grijnzend dat het ‘de taak’ was van degenen die hun target die week niet haalden: ‘Hun luxe bolides op die manier te wassen op de binnenplaats.’
Saillant detail: het bedrijf wierf Ambassadeurs bij het MKB voor Oxfam Novib. De vrouwelijke accountmanagers werden aangenomen op aantrekkelijkheid. Kledingvoorschriften: rokjes of jurkjes boven de knie en hakken.

Een laatste als topper:
‘Iemand die ik heel goed ken’ solliciteerde bij een detacheringbureau voor Medisch Personeel. Zij werd gelijk aangenomen door de Directeur als account manager voor Franstalig Zwitserland. Op haar eerste werkdag bleek dat het kantoor naast de directeur ontruimd was omdat het haar nieuwe werkplek werd. Dat zette natuurlijk gelijk kwaad bloed bij werknemers die daar al lang werkten hetgeen voor haar duidelijk werd tijdens de eerste lunchpauze. Zij at in stilte.
Op dag twee kreeg ze op haar privé telefoon twee oproepjes van de directeur. Hij had een boodschap ingesproken. Op dag drie ontving hij haar in zijn bureau. Er hing een poster aan zijn muur van 2 x 2 meter met blote vrouwen die in elkaar verstrengeld lagen. Hij nodigde haar uit van dichtbij te kijken en zij zag dat de gezichten van al dat naakt vervangen waren door gezichten van vrouwelijke medewerkers. Uitgeknipt en ingeplakt.
Grijnzend gaf hij aan dat zij alvast een lijf mocht kiezen.

Thuis luisterde ze uiteindelijk vijf berichten af van de directeur op haar privé telefoon. Met zoetgevooisde stem nodigde hij haar uit voor een privé feestje en andere zaken.
Een gesprek bij HR mocht niet baten. De twee dames van HR beweerden dat het nou eenmaal ‘de bedrijfscultuur’ was.

Zo zou ik nog wel even door kunnen gaan met verhalen die daadwerkelijk gebeurd zijn en ook dagelijks plaatsvinden.

Zou het niet heel normaal moeten zijn dat werkgevers zich aan bepaalde afspraken houden net als werknemers?
Natuurlijk zijn er vakbonden, commissies en andere overkoepelende organen die in het leven geroepen zijn om misstanden te voorkomen en de werknemer te beschermen maar ik heb het over bepaalde gedragscodes waarop een werkgever aangesproken kan worden.

De normen (wetten) zijn afgesproken tussen twee partijen die elkaar dienen. De een kan niet zonder de ander. Waarom zou een werknemer zich houden aan bepaalde normen als de werkgever zich niet eens aan de fatsoensregels hoeft te houden?

Ik heb in ieder geval al een flinke ‘Zwarte Lijst’ met Werkgevers die in aanmerking komen voor boetes en berispingen omdat die zich niet aan persoon- en bedrijfsgerichte fatsoensnormen houden.
Nu nog een nieuw op te richten ‘orgaan’ dat deze fatsoensregels toetst en zorgt dat ze nageleefd worden. Maatregelen die flink voelbaar zijn voor de werkgever zijn natuurlijk onderdeel van dit plan van aanpak anders zet het geen zoden aan de dijk.

Zinvolle ideeën zijn welkom.