Weinigen weten het, maar wellicht bevindt zich onder de inwoners van Dirkswoud een toekomstige Nobelprijswinnaar. We brachten een bezoek aan biogeneticus Olivier Tegaterenbeek, Sijsjespeergaarde 11 [ Ja, dat adres bestaat echt ]. De reden is dat we bij geruchte vernomen hebben dat Olivier er in geslaagd zou zijn een onderhoudsvrije haakse heg te ontwikkelen. Een kaarsrechte heg dus waarvan de diverse zijden in een hoek van precies 90 graden op elkaar staan en die nooit hoeft te worden bijgeknipt. We bellen aan en even later wordt de deur geopend door een wat slungelig overkomende man van een jaar of vijftig met een ouderwets grote bril. Na wat inleidende beleefdheden komen we toe aan waarvoor we zijn gekomen, de brandende vraag. Is het waar? Heeft hij inderdaad een onderhoudsvrije haakse heg weten te creëren? Het blijkt waar te zijn. En straks mogen we hem zelfs zien, want hij staat gewoon in de achtertuin.
Maar voor het zover is wil hij ons eerst uitgebreid uit de doeken doen welke moeilijkheden hij tijdens zijn ‘biogenetische ontdekkingsreis’ zoal is tegengekomen en begint aan een lang, gedetailleerd verhaal waarvan we – als wetenschappelijk ongeschoolden – de draad niet altijd even goed kunnen volgen. Maar volgens ons komt het er kort samengevat op neer dat het probleem niet zo zeer zat in het vinden van de juiste genetische code, maar veeleer in de ongelijkmatige belichting door de zon. Want die volgt gedurende de dag een kromme baan door de lucht waardoor de lichtintensiteit op de heg fluctueert. Op plekken waar meer licht valt groeit de heg sneller dan op plekken waar minder licht valt en op die manier raakt hij langzaam maar zeker uit model. Lange tijd zag het er naar uit dat deze ‘bottleneck’ het project de das om zou doen, maar uiteindelijk wist Olivier er toch iets op te vinden. Hij glundert en nodigt ons uit hem te volgen naar de achtertuin.
Daar aangekomen zien we een verlichte glazen plantenkas waarvan de deur voor ons geopend wordt. En ja hoor, in de kas staat, mooi gelijkmatig van alle kanten door lampen bestraald, een kaarsrechte haakse heg van ongeveer drie meter lang, een meter hoog en 50 cm in de breedte. Olivier beweert er al 57 dagen niets aan te hebben gedaan; nergens heeft hij in die periode iets bijgeknipt en we geloven hem. We staren een tijdje sprakeloos naar het wonder, maar dan begint de twijfel te knagen. Aarzelend vragen we: Maar dit kan dus alleen in een kas? Iemand die deze heg in z’n tuin wil hebben moet er dus een kas omheen bouwen? Olivier reageert geprikkeld, deze vraag is hem al te vaak gesteld. Ja, er moet altijd een kas omheen. Maar, zo voegt hij er aan toe: een onderhoudsvrije heg is niet zo maar iets, dat is iets heel bijzonders. En iemand die er 1 in z’n tuin wil moet er dus maar wat voor over hebben.
Spencer Brandsen

7 reacties
Ferrara · 24 januari 2013 op 15:48
Oh is dat de lichtvervuiling die ik ’s avonds zie.
De broeikas van Dirkswoud. Geweldig effect, dat weer wel.
Meralixe · 24 januari 2013 op 16:57
Ik heb al meerdere keren uw grenzeloze fantasie geprezen. Ook nu! :wave:
JanBontje · 25 januari 2013 op 00:09
Grappige column, met een ironische ‘sneer’ naar zoveel uitvinders en wetenschappers die denken het wiel te hebben uitgevonden. Ik heb er van genoten! :hammer:
Mien · 25 januari 2013 op 12:16
Is ie ook in zwart wit te verkrijgen?
Bij IKEA?
Kun je er ook mee de barricade op?
Met die revolutionaire heg?
Zo zie je maar hoe de fantasie prikkelt, vragen stelt en hunkert naar meer.
Kun je mij het bestelnummer doorgeven?
Mien
Harrie · 25 januari 2013 op 13:34
Verrek die ken ik. Olivier Tegaterenbeek. Die liep hier onlnags in mijn bos nog te merchandisen. Hij zocht expositieruimte voor zijn vinding. Ik zei hem dat ie dan aan het verkeerde adres was. Glas in een bos is levensgevaarlijk. Maar die heg. Ja die heg. Die vond ik geweldig. Ontspruit aan een genie. Olivier Tegaterenbeek. Ik zal hem nooit vergeten. Het was wel een rechtlijnig typje. Een beetje controlefreak. Ik zeg nog tegen hem. Laat los. Laat nu toch eens los. Maar dat kon hij niet appreciëren. gelukkig had hij geen glasplaat bij zich. Hij schijnt nogal driftig te kunnen worden. Graag gelezen dit stukje over een bijzondere man.
pally · 25 januari 2013 op 14:55
Het is leuk verzonnen en zou bijna waar kunnen zijn. Dat zijn de beste grappen, Spencer, die vlak tegen de werkelijkheid aan schurken. 😀
groet van pally
Jip · 25 januari 2013 op 16:35
Nou ik laat er graag een plasje op achter.
Poot! Jip