Eid al-Fitr

Het was dit weekend Suikerfeest. Het Suikerfeest duurt drie dagen en volgt na dertig dagen vasten. De symboliek van Ramadan en het Suikerfeest vind ik prachtig. Het is voor een Moslim de tijd om nader tot zichzelf en zijn geloof te komen, het staat voor compassie voor minderbedeelden, zuivering van lichaam, bewust worden van hun rijkdom en bovenal, het schept een band en versterkt de liefde. Op de laatste dag van de Ramadan ontmoet men elkaar en verzoent iedereen zich met vijanden en legt men ruzies bij. Bij het Suikerfeest hoort familie en vrienden, samen eten, veel zoetigheden en iedereen draagt zijn mooiste kleren.
Tegenover mij woont een Marokkaanse familie. Toen ik hier vier jaar geleden kwam wonen was het ook Suikerfeest. Ik had nog niet alle verhuisdozen leeg toen er werd aangebeld. Een vrouw met sjaal bedekte haren stond voor de deur, een grote schaal met hapjes in haar handen. Zoetigheden met honing, filodeeg met suiker en pistache, kleine envelopjes met noten die ik herkende uit etalages van de exotische winkeltjes in Amsterdam. Ik heb tien jaar in Amsterdam gewoond maar had nog nooit geproefd van die typische Marokkaanse specialiteiten.

Het jaar erop werd ik lichtelijk kriegel van de gillende kinderen op de binnenplaats. Die werkt als versterker in het gebouw waar ik woon. Ergens halverwege de dag besefte ik dat het Suikerfeest was. Alle kinderen speelden uitgelaten in hun mooiste kleren en de deuren van mijn overbuurvrouw stonden open. Het huis zat vol met vrouwen en er kwam veel visite. Rond een uur of tien ‘s avonds ging ik mijn hondjes uitlaten en zag dat het pleintje helemaal bezaaid lag met lege zakjes chips, wikkels, ijsstokjes en vooral veel voedsel waar de kindertjes aan waren begonnen maar halverwege op de grond hadden gegooid. Mijn hondjes gingen helemaal los en schrokte zoveel mogelijk naar binnen.
Ik klopte even aan en stak mijn hoofd de kamer in, lachte vriendelijk en zei: ‘fijn Suikerfeest allemaal, even een vraagje, kunnen jullie straks misschien de binnenplaats opruimen? Mijn hondjes, die van de buren en de buurtkatten kunnen er ziek van worden.’
Er viel een doodse stilte en iedereen keek mij strak aan.
Een half uur later stonden alle kindertjes in hun inmiddels besmeurde kleren met bezems en stoffer en blik het hele pleintje te vegen onder het toeziend oog van de vrouwen: met gekruiste armen en priemende blik gericht op mijn voordeur. Mijn zoon hield het vanuit zijn slaapkamer in de gaten toen ik hem had verteld wat ik had gezegd en ik was behoorlijk verontrust omdat ik nu misschien wel boze buren had. De volgende dag belde ik aan bij de buurvrouw en zei haar hoe geweldig ik het vond dat zij het zo netjes hadden opgeruimd. Haar ogen stonden hard.

Het jaar daarop verliep het Suikerfeest rustiger. Buiten werd er amper gegeten en de binnenplaats bleef netjes. Vrouwen stonden de hele dag de kinderen in te tomen. Ik voelde me er heel vervelend onder.
Er werd ook niet aangebeld en ik kreeg geen schaal met heerlijkheden.

Afgelopen vrijdagmiddag werd er gebeld aan de voordeur. Toen ik open deed stond daar een grote groep kindjes in hun mooiste kleren met in hun handen een schaal met hapjes.
De zonen van mijn overbuurvrouw, twee maten groter dan het jaar ervoor keken me aan en alle kindjes riepen op hun teken in koor: ‘Eid Mubarak!’ Ik moet heel verbaasd hebben gekeken en een klein jongetje herhaalde het nog eens: ‘Eid Mubarak!’ Zijn bruine ogen glansden van plezier toen hij mij uitlegde, ‘het is in onze taal en het betekent, fijn Suikerfeest.’
Met een grote glimlach wenste ik de groep kinderen ook een heel fijn Suikerfeest.
Toen ik de voordeur sloot kreeg ik kippenvel. Mijn buurvrouw heeft dit jaar de betekenis van Ramadan en het Suikerfeest begrepen. De hapjes waren heerlijk.