Zaterdagavond hadden we een feestje in Brabant. Omdat dit toch al gauw zo’n anderhalf uur rijden is, hadden voor die nacht een hotelletje geboekt. Dit kwam ons eigenlijk wel goed uit. ‘Lekker’ een dag en een nacht zonder de kinderen, even bijtanken.
We wilden ons eens een dagje alleen maar op onszelf concentreren, dus had ik me voorgenomen zo min mogelijk aan de kinderen te denken en er zo min mogelijk over te praten. Dit blijkt echter nog niet zo makkelijk. Aangekomen op het feestje blijkt de gastvrouw zwanger. Uit beleefdheid vraag je natuurlijk hoe het met haar gaat. Een gewoon ’goed hoor, dank je wel’ zat er echter niet in en al snel was ik mijn eigen ervaringen met haar aan het delen.
Oke dacht ik, dit hebben we dan gehad, dan kan ik nu eindelijk ergens anders over gaan praten.

Ik stond tussen een groepje mannen en dacht dat ik behoorlijk veilig was wat betreft ‘kinderverhalen’, maar niets was minder waar. Er kwam een man naar me toe die vroeg waar we vandaan kwamen en of we er direct een weekendje aan vast zouden plakken. Geheel onbewust floep ik eruit dat we net een baby hebben van 6 weken en dat ik die nog niet een heel weekend achter kon laten. Dit had ik niet moeten doen. ‘Oh, hebben jullie kinderen?’ was de vraag die volgde. En voor ik het wist, stond ik weer een half uur te luisteren en te praten over huilbaby’s, slechte eters en slapeloze nachten.

Op naar het volgende groepje mensen. Ik raak met een vrouw aan de praat en het gaat een poosje goed, totdat ze vraagt of ik kinderen heb. Zelf wilde ze geen kinderen dus ik dacht dat is mooi, dan zijn we hier snel over uitgepraat. Om het onderwerp af te ronden zeg ik haar nog dat ik het zelf altijd heel vervelend vond (toen we nog geen kinderen hadden) dat mensen over niks anders konden praten dan over de kinderen, waarop ze zegt dat al haar vrienden kinderen hebben en dat zij daar totaal geen moeite mee heeft. Gevolg was dat ze vrolijk verder vroeg naar mijn kroost en dat ik er ook weer vol trots over heb staan vertellen.

Later sta ik bij een kapster van 26 jaar, zonder kinderen. We hadden het over het kappersvak totdat iemand zijn grote mond ertussen slaat en vraagt of ze bij een kinderkapper werkt. En zo werden er weer allerlei verhalen bovengehaald over kinderen die zij had geknipt en andere mensen (onderwie ikzelf) deelden weer hun ervaringen over ‘ de kinderen bij de kapper’.

En zo was mijn avond gevuld met bijna alleen maar gesprekken over ‘de kinderen’.
Toch heb ik deze avond als heel gezellig ervaren.. Er is constant gepraat en gelachen. De conclusie is dat als je kinderen hebt, je altijd gespreksstof blijkt te hebben en er nooit een stilte hoeft te vallen.

Categorieën: Algemeen

15 reacties

Geertje · 9 september 2005 op 17:12

[quote]De conclusie is dat als je kinderen hebt, je altijd gespreksstof blijkt te hebben en er nooit een stilte hoeft te vallen[/quote]

Ik dank de hemel dat ik de moed op kon brengen dat ik bovenal vrouw was. En blijf!
En de stiltes in mijn gesprekken waren de meest erotische stiltes! Waarvan akte! 😀

Eddy Kielema · 9 september 2005 op 17:29

[quote]De conclusie is dat als je kinderen hebt, je altijd gespreksstof blijkt te hebben en er nooit een stilte hoeft te vallen[/quote]
Zelf vind ik mensen die alleen maar over hun kinderen kunnen praten tamelijk irritant. Dan heb ik geloof ik nog liever dat er lange stiltes vallen.

Troy · 9 september 2005 op 17:54

Mocht ik je ooit zien op een of andere cx meeting, dan kan ik je bij deze beloven dat ik in ieder geval niet over kinderen zal beginnen:-D

Troy

WritersBlocq · 9 september 2005 op 18:36

Een echt kinderfeessie dus. In zo’n geval zou ik geloof ik veel flessen (bier, met een speen erop) gaan zuipen, boeren en scheten laten, me aanpassen aan het gespreksonderwerp 😀

champagne · 9 september 2005 op 19:24

Arghh…constant over the kids praten. Ik liever niet, ben meer dan moeder alleen… 😛

KawaSutra · 9 september 2005 op 21:45

Het is de kunst een gesprek dat je eigenlijk liever niet voert in een richting te sturen naar dat waar je wel graag over praat. Bovendien kun je belevenissen veel bondiger vertellen zodat er tijd genoeg over blijft voor een ander onderwerp.
Maar het belangrijkste is dat ieder het naar zijn zin heeft met of zonder kinderen als gesprekstof. 🙂

wendy77 · 9 september 2005 op 22:27

[quote]Mocht ik je ooit zien op een of andere cx meeting, dan kan ik je bij deze beloven dat ik in ieder geval niet over kinderen zal beginnen[/quote]

[quote]Arghh…constant over the kids praten. Ik liever niet, ben meer dan moeder alleen… [/quote]

[quote]Maar het belangrijkste is dat ieder het naar zijn zin heeft met of zonder kinderen als gesprekstof.[/quote]

mooie samenvatting van het geheel zo!

Louise · 10 september 2005 op 07:15

Wij hebben altijd hele andere feestjes in brabant 😀

prikkels · 10 september 2005 op 09:44

Och maakt het echt uit welke gespreksstof je hebt of wat het onderwerp is. Belangrijker is denk ik dat je het naar je zin hebt op een feest. Anders is het zinloos.

Ma3anne · 10 september 2005 op 10:01

Een jonge moeder die graag en enthousiast tegen iedereen over haar kindjes vertelt. Eigenlijk best schattig, maar kan ook irritant zijn.

Op feestjes zal ik zo iemand beleefd even aanhoren en dan zo snel mogelijk weg proberen te komen, al weet ik, dat ik bij tijd en wijle zelf ook zo’n irritant geval ben. 😉

melady · 10 september 2005 op 23:51

Een gezellige leesbare column.

Mosje · 11 september 2005 op 14:12

En ik maar hopen dat je nog iets zou vertellen over hoe je de nacht doorbracht. Nou ja, waarschijnlijk ook met kinderen bezig geweest. Eentje verwekt wellicht?
😛

klungel · 12 september 2005 op 08:38

Ben ik nou de enige die deze column wat langdradig vind en ook de conclusie nogal slapjes?

Ach, ’t is maandag ochtend en niet mijn beste dus ’t zal wel aan mij liggen. 😉

Ik heb hem met plezier gelezen en doe gezellig mee. 🙂

wendy77 · 12 september 2005 op 09:47

Klungen, ik heb hem ook geschreven op een maandagmorgen, dat zal het zijn 😛

bert · 12 september 2005 op 10:04

Ach, als anderen oprecht geinteresseert zijn in jouw kinderen, dan is het toch niet erg om er over te praten. Als je er maar niet altijd zelf over begint.
Ik ervaar dat hetzelfde als met die eeuwige irritante en vaak domme inhoudsloze verhalen over voetbal.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder