Fortitudo

Don en Sissie maken ruzie. Voor de zoveelste keer. Ze kunnen het niet laten. Elkaar de loef afsteken. Telkens weer. Hun ruzies kennen nooit een winnaar of verliezer. Het is een eeuwig durende strijd. Het grappige is dat beiden het daar over eens zijn. Ze accepteren dat ze elkaar niet kunnen overtuigen in hun woordenstrijd. Heel sportief. Nederig naar zichzelf. Barmhartig voor de ander. Tot fysieke strijd is het tot nu toe nooit gekomen. Gelukkig niet. Ze vechten ieder hun eigen strijd. Bedachtzaam en met de nodige pijn. Geestelijk en fysiek.

Wat hen bindt zijn de deugden in hun eigen individuele strijd. Kennis, wijsheid en geloof zijn daarbij allang niet meer toereikend. Die stations zijn beiden al lang gepasseerd. Het is de moed en daadkracht die Don en Sissie nog op de been houdt. Gevoed door grote wilskracht. Dat moet ook wel. De hindernissen die Don en Sissie op hun weg treffen zijn talloos en groot. Zo groot dat ze met regelmaat door de moed der wanhoop gedreven worden. Die moed is nooit aflatend en nooit vol haat of woede. Dat komt omdat hun gedrevenheid is ingegeven door een groot verlangen naar schoonheid en ethiek. Ook dat is wat hen bindt.

Gelukkig laten Don en Sissie zich in hun strijd niet snel intimideren. Ook al liggen er veel onzekerheden op de loer en zijn hun psyches vaak gevuld met angst. In hun ruzies laten zij dat nooit blijken. Beiden hebben hun eigen missie te volbrengen. Beiden staan in dienst van een edele zaak.

Don is daarin het meest duidelijk. Hij wil met zijn schrijven de zwaarmoedige lezer aan het lachen krijgen, de goedlachse lezer zijn lach verbreden, de simpele niet kwetsen. Hij streeft er naar dat de schrandere lezer bewondering opbrengt voor het geschrevene, de ernstige er geen aanstoot aan neemt. Hij wil met zijn schrijven er voor zorgen dat de voorzichtige lezer zijn lof voor de schrijver niet onder stoelen en banken steekt. Voor Don lijkt het een gevecht tegen windmolens. Een schier onmogelijke zaak.

De edele zaak voor Sissie is een queeste van een geheel andere orde. Hij hoeft niet tegen maffe molens te vechten. Voor hem volstaan een paar sterke armen en een rechte rug. Standvastig staat hij in zijn schoenen. Hij zal ook nooit ofte nimmer door zijn knieën zakken. Belangeloos en edelmoedig zeult hij dagelijks met een grote bal de bergen op en af. Zinloos en soms bedroefd. Hij zal die grote bal voor eeuwig blijven rollen. Vasthoudend en vol moed. Stil verlangend naar schoonheid en ethiek. Totdat hij er bij neervalt.