Ik voel me maagd als ik met hem vrij. Een oude maagd. Niet onbevlekt, maar met twee kinderen. Hij behandelt me als een maagd en dat is aardig. Zachtaardig zelfs. Met geduld genezen schede en schaamlippen goed. De zenuwen zitten wel wat scheef, dichtgegroeid of haast vastgeplakt.
Praten helpt. Maar moeders schreeuwen niet en seksen nauwelijks want weggemoffeld onder donzen denkbedden verstikt het verlangen. En eigenlijk weet ik niet meer hoe het moet en dat is maar goed ook. Een oude maagd met twee kinderen heeft het druk zat.

Waar komen die twee kinderen toch vandaan denk ik telkens als ik thuiskom uit mijn werk. Ik geef ze te eten en was blote lijven die het babyvet verliezen, maar nog zo zacht zijn.
Als ik naar ze kijk zie ik niet dat ze van mij zijn. Opeens waren ze er en gingen nooit meer weg. In het begin was het overweldigend. Zo een hartverscheurend schreeuwend klein mormel, maaiend met de armen op zoek naar voedsel, verlangend naar slaap of een schone luier. Een moeder die niet wist hoe het huilen gestopt moest worden. Met verbazing stopte ik er voedsel in, verschoonde luiers of wiegde in slaap.

Bij de tweede was het iets bekender, maar toch ook weer heel anders. Er waren er ook opeens dus twee. En het huilen klonk niet hetzelfde. Het slapen ging wel vanzelf en dat bleek niet goed. Dan ben je er bijna eentje kwijt dan weet je opeens ze zijn van mij.

De idylle lijkt begonnen te zijn als ze weer thuis -uit het ziekenhuis- en dus gezond zijn. Ze spelen, maken ruzie en maken het goed. Na slaan zeg je sorry, geef je een aai of een kusje. Maar opeens keren ze zich tegen je. Samen. Dat is minder idyllisch.
In prachtige zomerjurkjes hobbelen ze lachend door de kamer, de trap op richting bad. Dan in je bed met alle knuffels, met de schoenen vol zand nog aan. Als moeders zegt en nu is het afgelopen schoenen uit en in bad gaan ze lachend en hollend door.
Even lijkt het alsof ze richting bad gaan, maar dan keren ze weer terug. Je moet echt je stem verheffen en bijna handtastelijk worden. Het maakt allemaal weinig indruk. “Fuuk fuuk” schreeuwen ze en rennen van de slaapkamer naar de badkamer en weer terug. Heel even denk je nog maar dat woord kennen ze toch nog niet? Ach de intentie is er wel en je zou ze willen slaan. Maar oude maagden slaan niet op blote billen idylles. Dreigen kunnen ze erg goed en met zonder verhaal gaan slapen stopt het fuuk fuuk acuut.
Het werkt. Nog wel denk je als je zo op de rand van het slapen ligt en in je bed het zand tussen je billen schuurt.

Categorieën: Liefde

13 reacties

Mosje · 4 februari 2009 op 17:44

Nana, wat leuk, je bent er weer eens, en met een leuk verhaaltje.
Maar oud? Valt toch reuze mee?

Nog even en die twee creaturen veranderen de tweede u in een c. Of is dat al gebeurd?
😉

Dees · 4 februari 2009 op 18:20

Schitterend. Naast de maagdelijke minnares wordt ook de schrijfster weer een beetje wakker, terwijl de moeder zich afvraagt hoe het toch allemaal zo ver heeft kunnen komen. Heel mooi, inclusief de wonderbaarlijk op hun plaats passende missende interpunctie

arta · 4 februari 2009 op 18:57

Een idyllisch verhaal.
Ik moest een aantal keren wel teruglezen bij de missende interpunctie, maar op de één of andere manier leek dat het stuk nog wat ‘zachter’ te maken, ik kan niet goed uitleggen wat ik bedoel…

pally · 4 februari 2009 op 22:11

Lang niet gezien hier, Nana. Leuke column, grappige beschrijving van moeder worden en het je nauwelijks realiseren wat er allemaal met je en om je heen is gebeurd. :wave:

groet van Pally

KawaSutra · 5 februari 2009 op 01:41

Een verademing om weer eens wat van jou te lezen.

pepe · 5 februari 2009 op 07:29

[quote]De idylle lijkt begonnen te zijn als ze weer thuis [/quote]

Klein zinnetje dat zoveel zegt. Het is een kostbaar goedje en als ze niet ziek zijn mogen we wel heel dankbaar zijn dat we over hen mogen waken.

Leuk Nana dat je hier weer schrijft, ik heb met plezier gelezen.

doemaar88 · 5 februari 2009 op 09:13

Geweldig stuk, humoristisch, ik heb zitten grinniken tijdens het lezen.

[quote]Praten helpt. Maar moeders schreeuwen niet en seksen nauwelijks want weggemoffeld onder donzen denkbedden verstikt het verlangen. En eigenlijk weet ik niet meer hoe het moet en dat is maar goed ook. Een oude maagd met twee kinderen heeft het druk zat. [/quote]
😆

Mien · 5 februari 2009 op 09:14

Mooi geschreven.
Hopelijk vind je tijd om nog meer van deze beauties te schrijven; na het voorlezen misschien?

Mien

lisa-marie · 5 februari 2009 op 11:37

Humoristisch en mooi, ik heb ervan genoten om het te lezen!

Nana · 5 februari 2009 op 12:07

Dank jullie wel voor de lieve en goede reacties! Voelt als een warm welkom tussen het voorlezen en naar schoolbrengen enzo! Het is druk dus. Maar ik lees nog wel jullie columns. Zelf wat traag geworden…maar er volgt nog wel wat…

Anne · 5 februari 2009 op 13:24

Dag Nana! Wat leuk je weer te lezen! Mooi stukje, mooi aaneengemeanderd. Enne, errug herkenbaar 😀

u-queen · 5 februari 2009 op 15:59

Herkenbaar, waar en heel leuk en komisch geschreven 😀
😆

Ma3anne · 5 februari 2009 op 17:48

Leuk weer wat van je te lezen, Nana! Mooi verhaal en ja, heel herkenbaar, al is het bij mij alweer even geleden.

Een moeder van kleine kinderen moet zichzelf steeds weer opnieuw uitvinden. Je rol verandert voortdurend. Sterkte ermee! 😀

Geef een antwoord