Gecrasht

Na 5 jaar trouwe dienst sneuvelde onverwachts onze laptop. Onze steun en toeverlaat hield er mee op. Het beeld ging op zwart. Waarschijnlijk niet nodig te melden dat een gezin van 6 personen echt niet zonder kon. Er moest een nieuwe laptop komen, en wel nu meteen. Ik geef ruiterlijk toe, dat ik niet vooraan in de rij stond toen er geduld werd uitgedeeld. Dit tot mijn mans grote verdriet.

Die wil graag eerst over dergelijke aankopen nadenken. Werkelijk niets in zijn handelen wordt overgelaten aan het toeval. Hij verfoeit dan ook het woord impulsief. Mijn man gaat nooit zomaar over een nacht ijs. Liever nog wacht hij in plaats daarvan de hele ijstijd af.

Wij werden niet gehinderd door enige kennis in het oerwoud van laptops ipad of tablets, dus belde mijn man zwager Kees. Ons baken van rust en wijsheid in tijden van gecrashte computers en aanverwante randzaken.

Uiteraard was hij zeer bereidwillig ons van dienst te zijn. Wel moest hij dan even weten wat er nodig was. Dan zou hij het net afstruinen voor de beste deal qua prijs/kwaliteitsverhouding. “Wat is jullie budget,” wilde hij lachend van ons weten. “Geen,” antwoordde mijn man. Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. “Ik doe mijn best,” antwoordde Kees toen. “Brengen jullie dan ook in de tussentijd een bezoek aan de computerspeciaalzaak om je een beetje te oriënteren. Dan kan ik daar eventueel mijn zoektocht op afstemmen.”

Dus togen wij op een zonnige vrijdagmorgen naar de plaatselijke computerspeciaalzaak. De winkeljongen, zo te zien een soort whizzkid op computergebied, trok misprijzend een wenkbrauw op toen hij ons relaas had aangehoord. Het joch had een arrogante trek op het gezicht. Bij elke domme vraag die wij stelden daalden we zichtbaar lager in zijn achting.

Minachtend nam hij mijn man en mij in zich op. Ik voelde me bepaald niet op mijn gemak terwijl ik daar stond met mijn eenvoudige teenslippers aan op het dure hoogpolige tapijt.

Wat wij wilden was informatie. Over wat nu de handigste (Lees: voordeligste) aankoop was voor ons. We deden er goed aan om toch een laptop te nemen, zei de jongen. Want een ipad kon een laptop toch niet vervangen? Niet qua beeld, scherpte of snelheid.  Óók moesten we nog Word en Excel toevoegen. Hij verkocht een pakket ter waarde van 140 eurotjes. Kwam nog een ombouw bij voor een kastje, want ja, bij een goedkope laptop schoot het geheugen behoorlijk tekort. De honderden vlogen ons om de oren. En oja, we moesten nog een antivirusprogramma aanschaffen, merkte de winkeljongen op. ” We hebben AVG,” protesteerde mijn man zwakjes. “Dat is gratis,”  snoof de jongen minachtend, “allemaal rommel,” en hij blikte geërgerd naar buiten. Er fietste een man langs met grijs haar, gehuld in blauw jack, die hij ogenschijnlijk vol belangstelling volgde.

Ik had bij binnenkomst mijn hart direct al verpand aan een mooie kleine witte Acer. Eenvoudig in gebruik en gemakkelijk te tillen. Helaas kostte het ding manlief toch wat te veel. Zenuwachtig wiste hij het zweet weg boven zijn lippen en voorhoofd. Een veeg teken dat er een direct aankomend ontploffingsgevaar dreigde.

“We moeten eerst Kees nog bellen,” wierp hij haastig tegen toen hij zag dat ik bijna toch overstag ging en de koop wat mij betreft gesloten leek. “Hoezo,” jengelde ik als een verwend klein kind. “Ik wil deze en geen ander.” De winkeljongen keek van mij naar manlief en kon een klein sarcastisch lachje niet onderdrukken. Helaas leek mijn man onvermurwbaar.

“Is er niet iets.. anders?”wilde mijn man, de schrale beuker, weten en maakte een weids gebaar terwijl hij zoekend om zich heen keek. Zijn bedoeling was zonneklaar.

De winkeljongen kon er niet om lachen. Als rechtgeaarde computerliefhebber wilde hij ons nu eigenlijk niet eens meer te woord staan.

Uiteraard kon hij dit niet zo tegen ons zeggen. Zijn antwoord was dan ook een kortaf nee. Het zag er niet naar uit dat hij aan ons als klant iets verdienen zou. Dus draaide hij zich om en liet ons achter bij de ‘koopjescomputers.’ Vanachter de counter hield hij ons met samengeknepen oogjes in de gaten.

Ik wierp een blik op mijn man die een beetje verloren naast me stond. Het leek erop dat we in deze zaak niet zouden gaan slagen. Met de staart tussen de benen verlieten we dan ook zwijgend de zaak.

Zwager Kees had intussen gelukkig niet stilgezeten. Er was ergens een laptop te koop die half zo duur was als in de computerzaak. En hij had ook nog eens meer capaciteit dan de Acer uit de winkel.

Mijn schrale beuker was dolgelukkig. En  ik kon weer tikken.

Ik geloof dat we zwager Kees voortaan maar voor alle grote aankopen zullen inzetten. Dat zal ons leven waarschijnlijk aanzienlijk verlengen.