Gemis

Ze was net de vijftig gepasseerd. Haar leven verliep nagenoeg rimpelloos, op één ding na. Vanaf haar tiende jaar had ze haar vader niet meer gezien. Huiselijk geweld, drank, vreemd gaan. Althans, dat was hetgeen moeder vertelde.

De drang om haar vader weer te zien werd steeds sterker. Soms kon ze aan niets anders denken. Na veel speurwerk had ze eindelijk een adres. Ze stuurde een brief met het voorstel elkaar te ontmoeten. Het antwoord kwam sneller dan ze had verwacht. Ook hij had haar gemist en wilde graag de kloof dichten die hen zo lang gescheiden had gehouden.

In het restaurant staarde ze naar de deur waar ze haar vader na veertig jaar zou zien binnenkomen. De stoere man met lang, golvend haar en blauwe ogen. Een man met gekromde rug en onverzorgde baard opende de deur. Steunend op een wandelstok keek hij zoekend om zich heen. De vrouw liep naar hem toe en sloeg haar armen om hem heen. De woorden die ze wisselden gingen verloren in het geroezemoes.

Tijdens de maaltijd werd er weinig gepraat. Gevoelens werden uitgewisseld met een oogopslag, een vluchtige aanraking, een glimlach. Bij het afscheid stelde de vrouw voor om nog een keer af te spreken. De man knikte en zocht naar woorden. “Ik ben je vader niet”, zei hij zachtjes. “Wel heb ik een dochter van jouw leeftijd. Maar die is kleiner en heet Joke. Heb ik ook lang niet gezien.”

“Ik weet dat u mijn vader niet bent”, zei de vrouw. Mijn vader had bruine ogen en miste een wijsvinger. U heeft blauwe ogen en uw handen zijn gaaf.”

De man knikte en zei: “We hebben wel dezelfde achternaam. Je brief ontroerde mij en voel net als jij het gemis. Ja, ik wil graag nog een keer met je afspreken. Het voelt zo vertrouwd. Alsof ik even tegenover mijn dochter zit.”