Vandaag ben ik jarig. Na wekenlang nachtjes tellen is het zover. Op deze mooie dag word ik zeker een keer niet getreiterd of gepest.
Ik krijg cadeautjes thuis en mijn ouders zingen lang zal ze leven. Daarna ga ik naar school, waar ik zal gaan uitdelen. Net als alle anderen deel ik chips uit. Kleine zakjes paprika en naturel.
Ik draag een nieuwe eigengemaakte jurk met een mooi bloemenmotief en roze linten. Op mijn voorhoofd glimt mijn nieuwe zilveren diadeem.
Mijn buurmeisje Wilma helpt mee om uit te delen. Haar ouders zijn pas gescheiden. En ik vind het zielig.
De dozen chips worden geopend en we lopen ieder met een doos in de rondte. Mijn klasgenoten beginnen joelend Wilma te roepen. Mijn gezicht kleurt licht paars. Ik voel hoe 30 paar ogen op mij zijn gericht. Het maakt geen verschil wie ik benader, want ze weigeren allen de traktatie die ik hen aanbied. Alsof niet alleen ikzelf maar ook mijn traktatie de pest heeft.
Mijn zilveren diadeem zakt half voor mijn ogen en ik duw hem ongeduldig terug.
Een jongen bij wie ik halt houd kijkt me aan met fonkelende ogen en blozende wangen. “Van jou moet ik niks.” Zegt hij. “Jij bent vergiftigd.” Dan kijkt hij weer van me weg.
Ik ben elke dag van dit schooljaar vergiftigd genoemd. En geslagen en gesard. Het jarig zijn maakt geen enkel verschil.
Verslagen loop ik naar mijn stoel. Met klamme handen zet ik de Chipsdoos naast me neer. Mijn diadeem hangt nu losjes om mijn hals.
Ik ben vandaag 9 jaar geworden. Nooit eerder voelde ik me zo klein.
14 reacties
Meralixe · 8 mei 2016 op 08:46
Ik zou in alinea één en zelfs in de titel nog niet van het pesten gesproken hebben. Zo krijg je de kans ‘opbouwend’ alles naar het einde toe trapsgewijze te laten doorsijpelen en tot bij de climax te komen zodat het pesten nog harder aankomt bij de lezer.
Hoe Wilma precies in het verhaal past is me ook niet helemaal duidelijk.
Verhaal? Hopelijk is het dat en geen autobiografie.
NicoleS · 8 mei 2016 op 09:28
Inderdaad, Meralixe. Hier kan ik wat mee. Wellicht kan ik dit gebruiken in een volgend verhaal. Dit is mij echt overkomen. En nog veel meer helaas. Wilma was mijn vriendin. Het was lastig voor mij om hier treffend en zonder emotie over te schrijven zonder het beschadigde kind in mij los te kunnen laten. Ik vond dat ik er over schrijven moest omdat pesten en de gevolgen ervan nog altijd onderschat worden. Helaas was ik denk ik nog niet objectief genoeg.?
Yfs · 8 mei 2016 op 08:49
Aangrijpende column en vooral de laatste zin hakt er in!
Ik bemerk (vaker) een zekere ‘gehaastheid’ in je schrijven en dat is jammer. Zo ook, of eigenlijk vooral in deze column.
De details die je schrijft zijn echte pareltjes ( de afgezakte nieuwe diadeem), maar verdienen om vanuit een zekere rust geschreven te worden.
Nu doe je me af en toe denken aan een kind dat heel veel in één keer tegelijk wil vertellen ( en, en, en, en, en).
Sorry, weet niet hoe ik het anders uit moet leggen.
Zo vraag ik me ook af of de schoolmeester/juf wel of niet heeft ingegrepen?
Dat je schrijftalent hebt is in ieder geval een ding wat zeker is! 😉
NicoleS · 8 mei 2016 op 09:24
Het verhaal is geschreven vanuit het gezichtspunt van een kind. Dit om het gevoel zuiverder te laten overkomen. Ik was inderdaad dit dit kind. En nee de leerkracht greep niet in. De impact van het pesten leek mij duidelijker door vanuit het perspectief van het kind te spreken.
NicoleS · 8 mei 2016 op 09:39
Erg genoeg zie ik zelf ook nog een storende fout terug in mijn column. De dozen chips worden geopend… Wilma en ik liepen ieder met een ervan rond.. in plaats van ieder een doos. ??
Snarf · 8 mei 2016 op 20:45
Ik sluit me aan bij de feedback van Meralixe en Yfs. Je hebt absoluut een schrijverspen, maar laat je teksten ‘rijpen’. Blijf onbevangen schrijven en wees niet te snel met publiceren. Herlees je teksten diverse malen met tussenruimte in tijd. Blijf slijpen tot je echt tevreden bent. Ik blijf je met belangstelling volgen …!
NicoleS · 8 mei 2016 op 22:23
Je hebt ongetwijfeld gelijk Snarf. Al moet ik bekennen dat ik uren aan mijn teksten zit te schaven en echt tig verbeteringen aanbreng. Ik denk dat ik de tekst gewoon wat langer ga laten staan in concept. Wie weet komt het mijn werk ten goede. Dank voor de tip.?
pally · 8 mei 2016 op 21:49
Tja, ik ben het met veel commentaren eens en hoef dus weinig toe te voegen. Blijf schrijven en probeer niet te snel te sturen. Ik lees je graag.
NicoleS · 8 mei 2016 op 22:24
Dank voor je feedback. ??
Mien · 8 mei 2016 op 22:55
Heftig en immer actueel thema, geschreven vanuit een wel erg volwassen 9-jarig meisje. Knappe column. ?
NicoleS · 8 mei 2016 op 22:56
Dank jewel Mien. Het onderwerp lag nogal gevoelig. Ik heb mijn best gedaan in elk geval.?
Bruun · 9 mei 2016 op 11:42
Ik moest even slikken bij de laatste zin. Rake column. Her en der wat slordigheidjes maar dat is hierboven al aan de orde geweest. Ben weer benieuwd naar je volgende!
arta · 9 mei 2016 op 12:07
Ik ‘hoor’ hier een buiten adem pratend kind in.
Vind de column goed en de feedback ook.
De laatste zin is echt superkrachtig, die komt keihard binnen.
(Als dit autobiografisch is, waar ik gezien de lading vanuit ga: Wát een vre-se-lij-ke ervaring!!!)
NicoleS · 9 mei 2016 op 13:27
Dank Arta en Bruun