Gijssie

Toen ik zeven jaar oud werd, kreeg ik van mijn peetoom een kanarie cadeau. Hij werd gebracht in een ijzeren rond kooitje met een spiegeltje erin. Het was mijn eerste huisdier en ik was er dolgelukkig mee. Het beestje hipte vrolijk van stokje naar spiegel en weer terug. Op de bodem van de kooi lagen fijne donshaartjes tussen het korrelige vogelzand. Trots als een pauw keek ik toe hoe het gevederde diertje daarin rond badderde. Zijn naam luidde Gijssie en hij was echt van mij.

De kooi stond bovenop de koelkast. Ik stond vaak tegen hem te praten in de keuken. Met zijn zwarte kraalogen staarde hij me onderzoekend aan, alsof hij begreep dat wij echte vrienden waren, de enige die ik bezat. Ik vertelde mijn gevleugelde kameraadje over mijn poppen en mijn boeken. Maar ook over de pijn van eenzaamheid. Nergens bij te horen, altijd maar alleen. Bij hem kreeg ik troost. Niemand die zo luisteren kon als hij.

Dat kanaries niet zo van tocht houden, leerde ik toen ik tien jaar oud was. Mijn lieve vogelvriend die in de keuken op de koelkast stond.

Mijn moeder had hem in de tuin begraven. In een schoenendoos onder de Japanse sierkers. Mijn vader probeerde me uit alle macht te troosten. Gijssie was naar de vogelhemel gevlogen, legde hij uit. Daar was het mooi en vredig. Ik probeerde me een hemel voor te stellen waar allemaal vogelkooitjes hingen met kleine kanaries erin. Het wilde niet helemaal inzinken.

De laatste troef hield mijn vader al een tijdje achter zijn rug verscholen. Het was een oud uitziend boek met de titel ‘Pim pandoer, Schrik van de Imbosch.’  Mijn vader las vroeger graag, vooral wanneer hij verdriet had, vertelde hij. En nu kreeg ik zijn favoriete kinderboek. Hij drukte het bemoedigend in mijn handen en verliet rustig mijn slaapkamer. Op die dag werd mijn liefde voor lezen geboren.