Met het afnemen van ons contact, merk ik dat je gezicht aan het vervagen is. Als ik je probeer voor de geest te halen besef ik dat ik de details niet meer helder krijg. Het zijn slechts de contouren die me vertellen dat jij het bent maar zelfs daar ben ik niet helemaal zeker meer van. Ze zouden van ieder ander kunnen zijn. Ik ruik niet meer je geur en ik proef niet meer hoe je smaakt. Sterker nog…ik kan de herinnering daaraan niet eens meer terugkrijgen. Alleen hoe je klinkt is nog tastbaar aanwezig. Je stem dreunt na in mijn hoofd. Een stem, die niet wist te dealen met voldongen feiten en zich daarom kleurde aan de ontstane situatie. De liefde nog duidelijk waarneembaar. Maar de storm is gaan liggen. De wind die nog waait is een briesje van vervlogen tijden.
De tranen van weleer worden niet langer uit de hoge hoed getoverd en ik realiseer me dat mooie woorden nooit van betekenis zijn geweest. Ze dienden slechts een doel. Een doel dat nimmer werd bereikt. Alle goede intenties ten spijt. Het op één lijn zitten heeft nooit geresulteerd in wat zou kunnen zijn. Mijn lijn blijkt niet deelbaar. Ik zal altijd de enige zijn die op de rand mag balanceren en het beloofde vangnet zal immer uitblijven.

Ik bekijk je foto en mijn blik wordt troebel. In niets herken ik je meer. Ik lees je schrijfsels en zie de letters opgaan in de rest van de pagina. De energie die het voorheen uitstraalde is opgegaan in rook.
Het blijkt maar weer dat afstand relatief is. Al ben je slechts die paar kwinkslagen van elkaar verwijderd,het kan als een eindeloos traject voelen. Een afscheid weerklinkt.

Categorieën: Liefde

11 reacties

Libelle · 4 november 2010 op 09:02

Was hij het, uit “Kansspel”? (24/4/2007)
Tijd is ook relatief.

Prlwytskovsky · 4 november 2010 op 09:36

Tijd is alleen maar relatief als je er bij stilstaat. 😉
Wat verlangen met een mens kan doen … Je hebt dat erg gevoelig beschreven.

arta · 4 november 2010 op 10:50

Mooie zinnen, beetje melodramatisch, maar absoluut mooi geschreven.

Avalanche · 4 november 2010 op 14:20

Erg gevoelig en mooi omschreven hoe iets niet mocht zijn wat het beloofde te worden.

LouisP · 4 november 2010 op 16:05

Chantalle,
stel dat ik de ontvanger zou zijn:Dan zou me dit stuk iets doen..Ik vind het bijzonder dat je zinnen als..”Alle goede intenties ten spijt. Het op één lijn zitten heeft nooit geresulteerd in wat zou kunnen zijn” Geresulteerd is niet echt een lyrisch woord. Maar dat vind ik er zo bijzonder aan.
Nog een:”Al ben je slechts die paar kwinkslagen van elkaar verwijderd…”..daar denk ik(hij)over na hoor!
Tweede alinea is prachtig..
Alleen die eerste zin..had ik liever anders gezien.

groet,
Louis

dokterblues · 4 november 2010 op 16:20

Ik vind het zeer herkenbaar, overschrijdt het de grens van de blues, daarom prachtig om te lezen en leef ik met je mee. “Tears are rollin’ down the street”.

pally · 4 november 2010 op 16:54

Een melancholiek stukje over het niet bereiken van wat had kunnen zijn maar eigenlijk al verwerkt is. Nèt binnen de rand van too much.

groet van Pally

Chantalle · 4 november 2010 op 23:25

Absoluut niet, Libelle.

Shitonya · 5 november 2010 op 15:01

kan niets anders zeggen dan puik stukske!

sylvia1 · 5 november 2010 op 23:55

“In niets herken ik je meer.”
Triest en mooi.

Chucky · 9 december 2011 op 16:01

Gewoon erg mooi.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder