Paleis met gouden muren

Het huis kraakt aan alle kanten. Alsof het me steeds wil zeggen dat ik hier niet hoor.
De grote ramen staren me aan en ondanks het vele licht dat ze binnenlaten is het uitzicht troebel.
Mijn eenzaamheid wordt verorbert door witte muren. Het kolossale bankstel slurpt me op en de immens grote LED televisie weerspiegelt mijn opwellende tranen.
Buiten speelt een kind en haar plezier galmt door de openslaande deuren de woonkamer binnen.
De spierwitte vitrage laat zich vangen door een licht briesje en ik volg elke beweging.

Inruilactie

Tijdens het lezen van een artikel ben ik me rot geschrokken. Ik was totaal van slag en functioneren was absoluut niet mogelijk. De stelling was namelijk, dat iedere man zijn vrouw/vriendin/ scharrel wil inruilen voor een leuker exemplaar. Dit bleek statistisch bewezen. Is dat dan wat!

Onderonsje

Hallo lieve papa, mag ik even met je praten? Het leven zit weer tegen en dan mis ik je altijd zo. Natuurlijk weet ik dat je er altijd bent, maar ik zou je zo graag even willen vasthouden en met je praten, zoals vroeger.

Mijmering

De wind streelt met haar koude vleugels over mijn onbedekte armen.
Ik voel haar vluchtige flirt met mijn huid en ik geniet van het samenzijn.
Een samenzijn waarvoor ik niet wegren, omdat ze me betast met pure liefde.
Ik ga op in het gevoel dat ze me geeft en de herinneringen rijzen als een feniks uit de oude as omhoog.

Goodbye my lover

Met het afnemen van ons contact, merk ik dat je gezicht aan het vervagen is. Als ik je probeer voor de geest te halen besef ik dat ik de details niet meer helder krijg. Het zijn slechts de contouren die me vertellen dat jij het bent maar zelfs daar ben ik niet helemaal zeker meer van. Ze zouden van ieder ander kunnen zijn. Ik ruik niet meer je geur en ik proef niet meer hoe je smaakt. Sterker nog…ik kan de herinnering daaraan niet eens meer terugkrijgen. Alleen hoe je klinkt is nog tastbaar aanwezig. Je stem dreunt na in mijn hoofd. Een stem, die niet wist te dealen met voldongen feiten en zich daarom kleurde aan de ontstane situatie. De liefde nog duidelijk waarneembaar.

Reflectie

Tegenover me aan de bar zit een vrouw alleen. Ze staart wat voor zich uit en lijkt geen oog te hebben voor wat er om haar heen gebeurt. Met een achteloos gebaar wenkt ze de barman en bestelt nog iets te drinken. Haar bewegingen en haar nonchalance komen me vaag bekend voor. Alsof ik niet echt naar een vreemde kijk maar naar iemand die ik ooit gekend heb. Ze heeft teveel gedronken en aan de manier waarop ze dit probeert te verbloemen kan ik zien dat dit geen dagelijks ritueel is. Ze intrigeert me, ik moet naar haar kijken en al begint dit gênante vormen aan te nemen, ik kan het niet laten. Ze heeft een bepaalde uitstraling waar je niet omheen kunt. Bijzonder!

Punt

Steeds vaker zie ik kunstwerkjes vertrapt worden door personen die de waarde hiervan niet kunnen inschatten. En het stemt me verdrietig. Op de één of andere manier zijn alle schrijfsels die hier de laatste weken op CX worden geplaatst het mikpunt geworden van de spellingsfreaks onder ons. Je kunt geen verhaal of column meer lezen of er staat wel een reactie onder over een verkeerde spelling. Ik heb de laatste weken echt prachtige stukken gelezen die allemaal ten onder gingen aan zeikreacties. En dat moet dan allemaal gezien worden als opbouwende kritiek. Opbouwende kritiek…mijn reet!

Zij

De wind speelt met je blonde haartjes. Ze krullen op, achter in je nek. Met een serieus koppie bekijk je de dingen in je hand. Je gaat helemaal op in je eigen wereldje en je hebt geen flauwe notie van wat zich om je heen afspeelt. De zeem in de emmer heeft je interesse gewekt en je laat voorzichtig je hand in de emmer verdwijnen, even om je heen kijkend of iemand ziet wat je doet. Mij kun je niet zien, ik zit verscholen achter een gordijn van kralen en geniet van alles wat je doet.

Als tijd niet heelt

Zijn schoenen staan als stille getuige onder mijn salontafel. En al weet ik dat dit slechts tijdelijk is, toch verstoren ze mijn rust. Hij ligt nog in mijn bed en ik voel me alsof ik op visite ben in mijn eigen huis. Hij hoort hier niet te zijn. Niet op mijn vrije ochtend; de ochtend die ik koester. Ik hoor zijn gesnurk van boven en ik irriteer me er mateloos aan. Hij moet weg, gewoon helemaal weg.

At last

Ik word wakker van de geur van gebakken eieren met bacon. Heerlijk, om op deze manier gewekt te worden. Ik spits mijn oren en hoor je inderdaad zingen. Godzijdank niet zo hard als de keer dat ik in jouw huis wakker werd. Je hebt mijn advies dus niet in de wind geslagen. Prettig!
Ik ga mijn bed uit en begeef me naar de badkamer. Ik stap onder de douche en pas daar realiseer ik me dat ik het de normaalste zaak van de wereld vind dat ik nu sta te douchen en jij eieren staat te bakken. Terwijl juist ik altijd degene ben die zo op zichzelf is en eigenlijk niemand langer dan een nacht in huis wil. Het kan raar lopen.

Het nimmer loslaten

Gillende sirenes, gegil, ambulancemedewerkers die zwetend hun werk doen. En ik, ik sta op afstand het tafereel te bekijken. Als verdooft. Flarden van je geboorte doemen op. Je donkere haartjes, die licht opkrulden in je nek, je amandelvormige ogen, waarvan de kleur nog niet te definiëren viel, je roze mondje, met een prachtige welving in de bovenlip. Je huilde niet, je keek verwonderd de wereld in. Ik huilde wel, om het wonder dat zich net had voltrokken.