Zij was prachtig. Het vuur dat ze in zich droeg spatte uit haar ogen en uit haar tred. Een levenskunstenaresse. De [i]grande dame[/i], de flirt, de danseres, het feestbeest. Maar ook de filosofe en behept met meer instinctief begrip dan je zou mogen verwachten van een mens dat een ander mens is dan jijzelf. Zij was gruwelijk. Ze vergat steeds dat ze al liefdevolle aandacht had gekregen en kwam om de haverklap terug om meer. Er was geen geruststellen aan. Ze kon drinken als een matroos, kon weken voort, schijnbaar zonder ook maar een minuut te slapen en zonder ook maar een zweem van vermoeide wallen onder haar ogen te ontwikkelen. Ze vrijde wat af, met de flair en de stijl van een sprookjesprinses. Met vele prinsen. Zonder ooit goedkoop te zijn. Later kon ze weer make-uploos als een klein meisje op haar bed zitten. In een sullige pyjama. In haar hand een beker warme chocolademelk, waaruit elk slokje met zichtbaar genot voorzichtig werd genomen. Ze had iets van een engel. Haar kwetsbaarheid en haar zinderende levenslust, ze waren onweerstaanbaar. Merkwaardig volwassen, merkwaardig kinderlijk. Uitdagend. Stoer. Fragiel. Mooi.

Als zij genoot, was de wereld een lichtje rijker, waar de [i]lesser mortals[/i] als motten op af kwamen vliegen. Maar verzuipen deed ze ook, waarna de motten met inmiddels flink verschroeide vleugels bij bosjes om haar heen dood neervielen, in wanhoop om het verdwijnen van de mooie vlam. Wat werd zij gruwelijk vaak verlaten. Onherroepelijk volgde op haar kunst de angst van de leegte, de nachtmerrie van het zwarte gat. Als zij daarin verzoop, restte er echter weinig meer dan de verloren ziel, een dwaallichtje in een stinkend moeras, waar niemand haar kon, noch wilde volgen.

De vriendschap met het dwaallichtje explodeerde uiteindelijk in een bizarre climax; een mengeling van wanhoop, ontoereikendheid, een te kort geheugen om te onthouden dat er echt vriendschap en echt liefde voor haar bestond, en een te korte adem om dat continu te herhalen. Een explosie gekruid met grenzeloos schuldgevoel, eindeloze manipulatie en uiteindelijk enkel nog woede, als een treurig souvenir van de gevoelens van weleer.

Het dwaallichtje heeft nu, na vele jaren een nieuwe naam gekregen. Ze heet nu officieel ‘borderliner’. Het is een lelijke naam, voor de spetterende brok levenslust die ze was. En het is een genadige naam, voor de zuigende, trekkende, strategisch-met-schuld omgaande manipulator die ze leek. Ze is vele grenzen van me verwijderd, in plaats en in tijd. En of ik die grenzen ooit nog over wil stappen, daar ben ik niet over uit. Ik denk het eigenlijk niet. Maar een dwaallicht met een label spookt wel al weken door mijn hoofd, dansend over grenzen die ik reeds lang gesloten achtte.

Categorieën: Liefde

20 reacties

Bitchy · 24 februari 2009 op 07:43

Er zijn maar twee woorden die in me opkomen na het lezen. Heftig mooi!

SIMBA · 24 februari 2009 op 08:53

[quote]Ze is vele grenzen van me verwijderd, in plaats en in tijd.[/quote]
Zo to the point, deze zin!
Je hebt hier een enorm goede beschrijving van borderline neergezet.

arta · 24 februari 2009 op 09:33

De hoge toppen, de diepe dalen, de duivel en engel in één. Het label dat weinig aan de situatie verandert, maar iig wat meer begrip geeft voor de omgeving.
Mooi neergezet, Dees, heel erg mooi!

FatTree · 24 februari 2009 op 09:41

Prachtig Dees, deze raakt mij ontzettend!

Ik wil niet te veel tikken, mijn woorden lijken botte bijlen onder die mooie zijde die jij gesponnen hebt!

Ma3anne · 24 februari 2009 op 10:08

Zo’n label is afschuwelijk, maar kan ook verhelderend zijn.
Indringend geschreven. Deze column blijft wel een tijdje hangen.
Voor mij de column van de maand.

Mien · 24 februari 2009 op 10:38

Europese, afrikaanse borderliner vraag ik me dan af. Of was het bordercollie … Ook Darwin weet hier geen raad mee.

Van ongelovelijke waarachtigheid, scherpheid en schoonheid deze Dees.

Mag ook een maand voorop bij CvdM

Mien

Mosje · 24 februari 2009 op 11:02

Mooi geschreven.
Ik ben niet zo van de labels, hoewel het mensen iets van zekerheid kan geven bij onzekere gevoelens, dat is wel weer mooi dan.
In de laatste regels van je stukje duikt plots een ik-figuur op. Doet wat vreemd aan, tenzij de ik en de zij-figuur dezelfde zijn.

Syl · 24 februari 2009 op 11:43

Wauw-factor :wave:

Dees · 24 februari 2009 op 14:55

Ik vind het idee dat de ik en de zij dezelfde zijn een prachtig idee. Dat zou een mooier stukje zijn nog. Maar in dit stukje klopt dat beeld net niet.

De ik is er al eerder, alleen komt deze pas langzaam tevoorschijn, van de achtergrond, naar de verbroken vriendschap, naar een ik die zichzelf ik noemt. Misschien ook een beetje zoals het zou kunnen zijn gegaan 😉

Het ‘het niet zo hebben op labels’ vind ik een prachtige democratenuitspraak, die gemakkelijk is op het moment dat je deze labels niet van dichtbij kent.

En dat was een klein kritisch voetnosje voor mijn favo Mosje 😉

Mosje · 24 februari 2009 op 15:26

Wie? Ik een democraat? Dat dacht je maar…
😉
Oke, labeltjes, ik zie ze allemaal; borderline, ADHD, whiplash, manisch depressiviteit, burn-out, dementie. Als confettideeltjes zijn ze neergedaald op sommigen in mijn familie en vriendenkring.
Toen een goede vriend mij borderline opbiechtte is mijn gedrag ten opzichte van hem niet gewijzigd. Ik ben niet gaan neuzen op internet “hoe ga ik om met borderline?”. Voor hem is er door de diagnose wellicht wat ten positieve gekeerd, maar voor mij maakt het eigenlijk niet zo heel veel uit, en dat bedoel ik met niet zo van de labeltjes zijn.

doemaar88 · 24 februari 2009 op 16:45

[quote]Ze vrijde wat af, met de flair en de stijl van een sprookjesprinses. Met vele prinsen. Zonder ooit goedkoop te zijn.[/quote]
Mooi, mooi, mooi! Met veel plezier gelezen!

klapdoos · 24 februari 2009 op 17:53

Mooi beschreven, borderliner is helaas geen grens geval, alleen weten zij dat vaak zelf niet. Er lopen er genoeg rond die niet eens weten dat zij borderlin hebben. Jouw stuk is een stuk van verheldering, hopelijk begrip voor hen die deze aandoening hebben en voor mij de column van de maand.
Prachtig verwoord of het nou in jij, ik of hij geschreven is..Het gaat om de inhoud van het geheel, ben het eens met Mosje :eh: en met Mien. Toppie hoor, verder niets aan toe te voegen,

Neuskleuter · 24 februari 2009 op 18:31

Verfijnd, gracieus, maar oh zo hard en werkelijk. Erg mooi en een echte Dees.

pally · 24 februari 2009 op 21:35

[quote]als zij genoot, was de wereld een lichtje rijker, waar de lesser mortals als motten op af kwamen vliegen.[/quote]

Heel erg sterk verwoord, Dees, dat ‘ziekte’ of noem het ‘anders zijn’ veel verschillende facetten heeft. Hier bijvoorbeeld een heftige intensiteit van leven, die verzengend is, zowel voor haarzelf als voor de omgeving. Maar die ook mooie dingen in zich draagt. Te mooi, misschien. Onverdraaglijk en daarom vernietigend.
Genialiteit en krankzinnigheid liggen dicht bij elkaar.
Prachtig stuk :wave:

Groet van Pally

Siebe · 24 februari 2009 op 21:59

Ook ik vind het moeilijk schakelen van ‘haar’ naar ‘ik’ maar begrijp dat het op beide manieren gelezen worden kan, wat het tevens wel weer mysterieuzer maakt. Dat had zo ook had kunnen zijn.

Mij trof vooral de breuk in de middelste, de derde alinea, waar de weegschaal of de balans naar de andere kant doorsloeg. Hoewel, je denkt bijna dat het zo niet helemaal goed is. Dat ofwel de eerste zin ervan nog bij de voorgaande, tweede alinea hoort, of dat wellicht het laatste stukje van alinea #2 eigenlijk nog aan het begin van #3 hoort.

Slechts een detail hoor, dat het oog erop valt. Maar die breuk lijkt zo mooi in het midden plaats te vinden, terwijl het dat bij nader inzien net niet helemaal is. Is dat bewust zo gedaan? Of blijkt hieruit slechts het genoegen dat ik zelf soms in symmetrie kan scheppen.

Bijzonder verhaal, mooi gedaan.

Gr
s

LouisP · 24 februari 2009 op 23:17

Zij is prachtig!.
Alinea 2 en 3 zijn mijn favorieten.

L.

KawaSutra · 25 februari 2009 op 00:47

Perfecte titel bij een indringende column.
Ook ik had opgetrokken wenkbrauwen bij het plotseling verschijnen van de ik-figuur. Bij herlezen bedacht ik mij dat dit plotselinge voorkomen had kunnen worden door de voorlaatste alinea te beginnen met ‘Mijn vriendschap’.
Verder alleen maar lof voor jouw beschrijving van ‘borderline’.

Anne · 25 februari 2009 op 09:45

Ik vind het een moeilijk stukje. Iedereen plakt labels, ik ook, en dit stukje valt voor mij in de groep heel heftige thematiek in een (te) korte en daarmee (te) geconcentreerde tekst behandeld. De geconcentreerdheid, noodzakelijk als je een groot thema samenvattend in een relatief kort verhaal wilt onderbrengen, maakt het voor mij zwaar. De invalshoek is overigens wel mooi, dat grensgegeven. Maar dan in een langere tekst wat mij betreft. Met meer adempauze.

Dees · 25 februari 2009 op 12:17

Hoi Anne,

Wat jij schreef over mijn reacties, heb ik bij de jouwe. En je hebt helemaal gelijk. Ik doe borderlinethematiek geen recht, ik doe ‘haar’ geen recht en ik doe ‘ik’ geen recht. Dat benauwende gevoel sluit overigens wel aan, maar dan misschien enkel voor mij. Of het dan toch goed is, of toch niet goed is, weet ik niet. Slechts een glimwormpje uit een blik glimwormen, wellicht.

Thanks voor je reactie. En anderen ook, thanks, jullie zetten me aan de overpeins 🙂

anneda · 1 april 2009 op 02:40

Ik heb deze column al meerdere malen gelezen en hij blijft mooi!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder