Een blauwe zee, een wit strand, palmbomen en welgevormde vrouwen. Je strekt je arm uit naar een overheerlijke cocktail (shaken, not stirred) die je gebracht wordt door de enige andere man op het eiland. Echt de enige andere man, die bovendien lelijk is als de nacht. Door zwoel te wapperen met palmtakken, houden enkele dames jouw hoofd koel. Je bent de koning, de keizer….
Plotseling valt je oog op een immense golf die jouw kant op rolt. Een zeebevingwaardige golf, angstaanjagend groot. De golf kleurt rood, het witte strand wordt donker, de palmbomen verdwijnen. Wat vreemd, de rode golf verandert van gedaante. Het lijken wel rode lijnen te worden. Het geraas van de immense golf verandert in een zich herhalend en vooral luide piep. Hij komt dichterbij en plotseling besef je je de enorme omvang van deze ramp. Het is die ^#^@#$&$%&# wekker!!
Je laat je arm een paar keer neervallen op de plek waar volgens jou de wekker zich ergens bevindt. Ergens uit de donkere ruimte om je heen hoor je iemand schreeuwen: “Rot eens op met die ^#^@#$&$%&# wekker!” Na je zoveelste poging het kwaad uit te schakelen is het eindelijk stil. Een heerlijke serene rust daalt neer, missie geslaagd. Maar nog geen 10 minuten later staat er een paar handen naast je bed. Ze stoten je tegen je ribben. En ze maken een hoog en schril lawaai. Het klinkt als, “D’r uut, ie mutt’n wark’n!” Om de stotende handen te ontwijken, rol je opzij. Geen slim idee blijkt, de grond voelt harder en kouder dan je bed.
Je handen vinden eindelijk het lichtknopje. Flits! De ogen, die zich net openen om te kijken wat er allemaal aan de hand is, sluiten zich verschrikt. Je wankelt, maar je moet blijven staan. Dan maar op de tast. Ah, eindelijk, het toilet. Je zoekt je belangrijkste bezit op en laat het zijn gang gaan. Gelukt, en tevreden krab je aan je kont. Op naar de douche. Onderweg ontwaar je enkele gedaanten. De gedaanten lijken je te kennen en beginnen zelfs geluiden jouw kant op te braken. Je antwoord is even intelligent als diplomatiek, “Guhmrgn”.
Plens! Een zeer koude substantie overmeestert je gelaat. Het dringt binnen in bijna alle openingen van je naar adem happende gezicht. De ogen besluiten door dit koude geweld om nog eenmaal een poging tot openen te doen. Heel voorzichtig gaat het. Je beweegt je hoofd omhoog en je ogen ontwaren iemand die je zeer bekend voorkomt. “Maar hoe komt hij zo nat”, vraag je je af. Na enig moeizaam nadenken dringt het eindelijk tot je door. Koude rillingen lopen over je rug. Ontkennen heeft geen zin meer. Totale ontgoocheling, wanhoop en zelfs moedeloosheid overmeesteren je als je je realiseert dat deze onmenselijke marteling zeker niet de laatste zal zijn. Het is namelijk Dramaandag. Het begin van een prachtige week…
Fijne week!

Categorieën: Diversen

13 reacties

Wright · 21 augustus 2005 op 10:29

Heel leuk beschreven dit ontwaken, Pinterman![quote]Om de stotende handen te ontwijken, rol je opzij. Geen slim idee blijkt, de grond voelt harder en kouder dan je bed.[/quote] 😛 [quote]Je antwoord is even intelligent als diplomatiek, “Guhmrgn”. [/quote] :laugh:
Met veel plezier gelezen!

Dees · 21 augustus 2005 op 12:13

:laugh: :laugh: :laugh:

gossamme wat herkenbaar… Jammer dat deze nou net niet ff een dagje later is geagendeerd, dan had ik een zeldzame maandagochtend lach eruit kunnen persen 😀

Troy · 21 augustus 2005 op 12:27

Ik had al een column van de maand genomineerd. Dan wordt dit mijn column van de week. De titel is absoluut geniaal. Ook is het is altijd prettig om te zien dat er meer mensen zijn die de maandag verachten. “Dramaandag” krijgt zeker een plaatsje in mijn woordenboek:-P

Troy

prikkels · 21 augustus 2005 op 12:38

Leuke column. Enigzins gnuivend ook om de reacties. Heb namelijk nooit last van een ochtendhumeur. Buiten dat ik heb een 7daagse werkweek.Owkee ben wel eens opvliegerig en sjacherijnig, maar hé wie niet? Dramaandag schitterende vondst!

KawaSutra · 21 augustus 2005 op 13:46

Heel karakteristiek. Ik denk dat het bij mij ook zo gaat, maar zeker wetem doe ik het niet. 😀

Li · 21 augustus 2005 op 13:52

:laugh: :laugh: :laugh:

Het ligt er maar net aan hoe laat de wekker gaat. Om negen uur ben ik nog wel te pruimen maar om zes uur ben ik stukken minder vriendelijk. Dat heb je met flexibele werktijden.

Geweldige column

Li

melady · 21 augustus 2005 op 16:49

[quote] Je zoekt je belangrijkste bezit op en laat het zijn gang gaan.[/quote]

😀 😀

gdnavnd!

klungel · 21 augustus 2005 op 17:24

Lachuh

Ma3anne · 21 augustus 2005 op 20:20

[quote]Je zoekt je belangrijkste bezit op en laat het zijn gang gaan. [/quote]
😀
Er staan meer mooie zinnen in, maar dit vind ik de leukste.

Stanislaus · 21 augustus 2005 op 22:12

Tip voor iedereen die last heeft van zo’n dramaandag. Bewaar deze column en lees hem elke maandagmorgen, vóór de ochtendkrant!

Ma3anne · 22 augustus 2005 op 08:22

Guhmrgn pinterman, lekker geslapen?

Louise · 22 augustus 2005 op 08:52

:laugh:
Per toeval las ik deze column net voor het eerst. Keurig op de maandagmorgen dus.
Heerlijk, verheug me zelfs op de komende maandag 😀

WritersBlocq · 22 augustus 2005 op 10:26

😆 😆
Ik lust er nog wel eentje over vrij-dag!

Geef een antwoord