Hendrik de achtste en Katharina Parr (3)

De koning voelde zich slaperig en voldaan. Hij had zojuist uitgebreid gedineerd en aardig wat gedronken. Vandaag ondervond hij stukken minder pijn van zijn zwerend been dan normaal. Wellicht hadden die nieuwe geneesmiddelen toch hun vruchten afgeworpen, hoewel hij het betwijfelde. Er waren in het verleden al zoveel smeerseltjes uitgeprobeerd, maar niets had ooit enig verschil gemaakt. Degene die zijn been kon genezen zou hij tot een rijk man maken. Bij God, dat zou hij doen ook.

Moeizaam strompelde hij naar de muziekzaal waar Lord Surrey zijn verzen zou gaan voordragen. Hij had een hekel aan dat arrogante heerschap. De man ging rijkelijk gekleed, haast nog meer dan de koning zelf. Hendrik was vastbesloten om geen van Surreys verzen goed te keuren vanavond. Hij wierp een blik in de zaal. Verderop zat Katharina Parr.

‘Breng lady Latimer bij mij,’ riep hij bevelend. ‘Ik wil dat zij naast mij komt zitten.’ Bedeesd kwam Katharina naderbij. De koning keek haar even aan. ‘Komt u zitten,’ gebood hij op vriendelijkere toon en wees naar de fluwelen zitting op de stoel naast hem. Hij nam haar nauwkeurig in zich op. De zachte huid, de roze blosjes en de stralende lokken. Deze dame Latimer was nog altijd een mooie vrouw. Knap en bescheiden, dit was de gemaal waar hij naar zocht.  ‘Lady Latimer,’ begon hij, en zij draaide zich afwachtend naar hem toe, ‘Wij voelen de grootst mogelijke affectie voor u.’ Katharina slikte. ‘Uwe majesteit is zeer goed.’

Lord Surrey, die met zijn rol in de hand op het podium stond, trad met elegante passen naar voren. Juwelen schitterden op zijn wambuis. De koning keek hem vorsend aan. ‘Nou, my Lord Surrey, laat u die verzen maar eens horen dan,’ gromde hij. De knappe Surrey keek spottend terug en blikte hoogmoedig in de ogen van de koning. Op dat moment haatte deze hem intens. De knappe Surrey deed hem denken aan zijn eigen ouderdom en kwalen. ‘Schiet op een beetje,’ mompelde hij op boze toon.

Lord Surrey begon zijn voordracht. Terwijl hij sprak, staarden de aanwezigen in de zaal hem ontsteld aan. Waarom repte die idioot van een Surrey over trouwe echtgenotes en minnaars? Hij citeerde de woorden die Thomas Wyatt ooit aan Anna Boleyn geschreven had. Was de man soms gek geworden? Niemand durfde naar de koning te kijken, die ziedend in zijn zetel zat te luisteren. De wrede ogen lagen diep verzonken in het opgezette gezicht.  ‘Jij vond dat gedicht zeker goed hè?’ Bulderde hij. ‘Ik vond het nogal smakeloos.’ Hij boog zich naar bisschop Stephen Gardiner. ‘Wat heeft u hier van te zeggen?’ Riep hij. De bisschop had zijn antwoord snel klaar. ‘Wij kennen uw gedichten, majesteit, en die zijn veel beter,’ teemde hij. Kanselier Thomas Wriothesly was er ook als de kippen bij om zijn meester gerust te stellen. ‘Geen gedicht is beter dan het Uwe, majesteit.’ De protestantse partij kon niet achterblijven en dus deed ook Thomas Seymour een duit in het zakje.  ‘Ik ben helaas een simpele zeeman, majesteit, maar volgens mij is uw werk veel beter.’

De koning had opeens volledig genoeg van alle aanwezigen en hief zijn hand op. ‘Genoeg!’ Hij draaide zich naar Katharina Parr en zijn ogen werden zachter. ‘En wat is uw mening?’ Wilde hij weten. Katharina huiverde. ‘Ik heb er geen verstand van, majesteit, maar ik ben dan ook een eenvoudige vrouw,’ zei ze op zachte toon. De koning knikte en keek toen fel naar zijn hovelingen. ‘U kunt allen vertrekken,’ beval hij. ‘Alleen u, Lady Latimer, kunt blijven. Wij hebben u iets te zeggen. En dat is voor uw oren alleen bestemd.’  Iedereen stond op en verliet onmiddellijk de zaal. Wanneer de koning iets gebood, dan moest het bevel opgevolgd worden. Katharina Parr bleef alleen achter met de koning. Wat zou hij van haar willen? Het angstzweet brak haar aan alle kanten uit. Lord Surrey kwam met de schrik vrij. Voor deze keer.