Laatst gaf een dame mij een leuke reactie op mijn blog. Ze zei dat ze het graag leest omdat ik haar meevoer in ‘mijn’ beleving van de dingen. Zij vertelde mij dit juist op een moment dat ik mij afvroeg waar het blog nu eigenlijk toe dient, dat heb ik soms, zo’n dipje. Deze combinatie van factoren leverden een piekfijn ‘Aha’ momentje op. Natuurlijk, dàt is de motivatie achter mijn gedrevenheid om elke week een verhaal en veel mooie foto’s te produceren. Ik wil de wereld laten zien zoals ‘ik’ hem ervaar.

Mijn vader schreef mij ooit;
”Schrijven kent twee aspecten die èlk voor zich vragen oproepen. Aan de ene kant zoekt een schrijver bevestiging van zijn bestaan. Aan de andere kant hoopt de schrijver zich te verlossen van zijn altijd te beperkte IK, want in de verlossing zit de openbaring, en zonder openbaring geen verlossing….!”

Nu ik intensiever bezig ben met de schrijverij, lig ik met die twee motivatie’s constant ik de clinch. Ja, mijn kleine ‘ikje’ heeft de bevestiging nodig die maakt dat ik me goed voel over mezelf. Maar waarom eigenlijk die omweg? Waarom niet gewoon zitten en tevreden zijn?
Als je met die vragen de diepte in gaat kom je vanzelf terecht bij de tweede motivatie. Je schrijft om jezelf te verlossen van de beperkingen van je eigen kortzichtigheid.

Schrijvend en fotograferend schep ik de mogelijkheid om over mijn eigen muren heen te kijken, om zo nu en dan een glimp op te vangen van de oneindige grootsheid die schuilt in kleine dingen.

Het is toch grappig dat iedereen de wereld ànders ziet. Dat betekent dat er net zoveel werelden bestaan als dat er mensen zijn. En dan heb ik de dieren en de planten nog niet eens meegerekend! Wàt is dan die wereld vraag ik mij af.
Als zij door een ieder anders ervaren wordt, er anders uitziet.

Ik lag gisteren op mijn rug onder een boom met mijn fototoestelletje het uitzicht te fotograferen. Hoe anders is een boom als je hem op de kop, van onderaf bekijkt. Het is dezelfde boom maar een totaal andere beleving.
Wauw, mooie foto voor mijn blog! Daar gaan we weer.

De versleten betonnen stoepen van Drávatamási zijn bezaaid met herfstkleurige bladeren. Heel normaal in deze tijd van het jaar. Daar kijk je niet raar van op. Maar wàt als je dat wel doet?
Waar komt dat prachtige rood vandaan?
Dit blad beleeft een laatste uitbarsting van ultieme schoonheid voordat het zich ontbindt.
Ik sta erbij en kijk ernaar…

Hier en daar, vind ik tussen de rottende overblijfselen van een prachtige zomer, nieuw zaad. Een belofte voor de volgende cycles van leven en sterven.

Zo probeer ik al wandelend over de poesta de zin van het leven te doorgronden. Aan de ene kant lijkt alles enkel maar te leven om weer te sterven. Aan de andere kant beleef je in de natuur een gevoel van onsterfelijkheid. De wetenschap dat alles zal wederkeren en weer zal groeien en bloeien. Dat niets werkelijk verloren gaat, hooguit van vorm veranderd.

Vandaag is het Allerheiligen. Grote groepen mensen lopen met de handen vol bloemen en lichtjes naar het kerkhof. Vanavond zal er een zee van lampjes te zien zijn. Degene die geleefd hebben worden herdacht en op die manier in de huidige werkelijkheid bewaard.

Categorieën: Algemeen

18 reacties

Meralixe · 8 november 2011 op 18:24

Het is waarschijnlijk nadelig om als derde van de dag geplaatst te worden. Waarschijnlijk (hopelijk) hanteert de redactie hierin een “random” systeem dat mij het eerlijkst lijkt.

In uw column zitten zware stukken levensbeschouwing. Vooral bij wat uw vader ooit schreef was ik verplicht om eens goed op mijn hoofd te bonken om het enigszins goed te kunnen plaatsen maar dat laatste deeltje kreeg ik er ondanks verwoede pogingen toch niet in.

De column geeft me ook de indruk dat het daar in Hongarije vroeg donker is. Gelukkig kwam de schoonheid van de herfst ook nog aan bod. :lach:

Boukje · 8 november 2011 op 20:01

Het is hier inderdaad vroeg donker Meralixe, maar hoe kom jij daarop?

Meralixe · 8 november 2011 op 20:35

Ik dacht dat er een ondertoon aanwezig was van een piekerende twijfelende zoekende schrijver.
Dat gaf je toch al aan in de eerste alinea?(dipje)

Boukje · 8 november 2011 op 20:48

Oke, ik snap het.
Zelf vind ik de “aha” ervaring er meer uitkomen.

sylvia1 · 8 november 2011 op 20:52

Je column doet me denken aan iets wat Nimrod ooit schreef, volgens mij in een VC van hem, over schrijven: eerst is er niets, dan is er iets. Ik vind dat nog steeds heel goed verwoord, en herken het ook in wat je hier boven vertelt.

Meralixe · 8 november 2011 op 20:56

Toch eens iets anders. Ik ben een zestiger die nog maar, en U leest het goed, nog maar enkele jaren met de computer aan het prutsen ben. Nu, nu ben ik via dit ding een gesprekje aan het voeren met iemand uit Hongarije. Dat vinden velen heel gewoon maar ik niet. :hammer:

Boukje · 8 november 2011 op 21:13

Ja Meralixe, daar staan wij jongelui niet zo bij stil maar het is inderdaad bijzonder wat er tegenwoordig allemaal kan!
Prettig U gesproken te hebben.

Libelle · 9 november 2011 op 09:01

Een dipje bestaat volgens mij niet.
Een dip wel.
Soms lig je psychisch even in de goot en dan breekt die ook nog af.
Dan weet je dat je niet dieper kunt vallen en er alleen nog verbetering in het vat zit. Het asperine-effect, de openbaring! Je ziet de uitbarsting van schoonheid van een gevallen blad op de versleten stoepen van Drávatamási; mooi geschreven trouwens.
“Fake it, till you make it”!

arta · 9 november 2011 op 12:11

Een hele mooie overpeinzing, dit, ga hem zeker nog eens lezen…

Ferrara · 9 november 2011 op 12:49

Dit is een column die je vaker moet lezen vanwege je eigen overpeinzingen. Sommige spreken me aan en van andere denk ik: “Dat heb ik nou helemaal niet.” En denk meteen waarom eigenlijk niet.
Goed stuk dus, althans wat mij betreft.

Bhakje · 9 november 2011 op 13:40

Als dorpsgenoot volg ik je blog en columns al een tijdje. Toch verbaas ik me keer op keer weer over je talent om mensen (met name mijzelf) aan het denken te zetten. Op een andere manier naar de dingen te kijken. Bewondering is het juiste woord denk ik, of is het verwondering?

pally · 9 november 2011 op 14:43

Mooi stukje denkend schrijven, Boukje. Alleen de eerst twee alinea’s vond ik niet zo sterk. Die hadden weggekund, wat mij betreft. Zou ik beter vinden.

groet van Pally

Mien · 9 november 2011 op 15:58

Leuke inkijk in schrijfbattle.
De natuurverwondering biedt daarnaast een mooi strijdtoneel.

Mien mies an seine

Marja · 9 november 2011 op 18:05

Mooi en diepzinnig.

Boukje · 9 november 2011 op 23:08

Pally, je hebt helemaal gelijk!
Ik ga proberen beter op te letten de volgende keer…
:wave:

embee · 9 november 2011 op 23:14

Met veel plezier gelezen, mooie column.

Groetje van Embee

Boukje · 10 november 2011 op 00:06

Libelle je snapt hem :hammer:

Boukje · 25 november 2011 op 23:34

Dit vind ik echt heel lief!
Dank je Bhakti :kus:

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder