Het beest in mij

Let op, eigenaardig, ik ben daar niet kwaad om he! Het is er en ik heb er leren mee leven.

Of moet ik dat laatste omdraaien? Heeft het beest me geleerd hoe te leven, zodat het in een aanvaardbaar klimaat kan vertoeven, heeft het me geleerd dat er noodzakelijke beperkingen zijn, opgelegd om de leefbaarheid te garanderen? Noodzakelijke beperkingen die de buitenwereld bedacht heeft met namen als eerlijkheid, beleefdheid, fatsoen, ethiek, moraal, hoffelijkheid, beschaafdheid en dergelijke onzin? Dat monster in mij, die brok egoïsme en zelfzucht, de nooit aflatende kreet om macht, de steeds aanwezige leugen torent hoog boven al deze mooie woorden, blijft steeds overeind als een machtige rots in een niet aflatende branding.
Hoe moet ik een dergelijke vaststelling in een voor de lezer acceptabele tekst gieten?

Natuurlijk zit er hier een vriendelijke rustige man op de computer te hameren die deze morgen het vrouwtje een knuffel gaf toen het voor haar tijd was om naar het werk te rijden. Een man die bij nadere controle met niemand in onmin leeft, die geniet van de kleinkinderen op bezoek en die de radio wat luider zet als Selah Sue “Summertime” zingt….

“Schoonheid,” buiten, de wisselende seizoenen of gisteren de TV uitzending over Mozambique , “ techniek,” de kleurenfoto die uit de printer gesmeten wordt, ”sport,” Lionel Messi die andermaal het achter een balletje hollen ombuigt tot pure kunst, ” wonen” de plannen voor het huis, “de gesprekken” opbouwend,vrolijk, met zin en aandacht, ja zelfs met een speuren naar waarheid en vriendschap…..

Boven dit alles, boven al die redenen om “gelukkig” te zijn heerst toch nog dat verschrikkelijke beest, dat gedrocht dat ik dag in dag uit moet toeschreeuwen dat het nu eindelijk eens moet zwijgen. Dat monster dat me bij wijlen de verschrikkelijkste dingen toefluistert, die diepe gedachten die ik steeds wegmoffel met leugens en mooie woorden, die ware ik waar ik me voor schaam.

Ondertussen kijk ik rond en zie ik toe hoe mensen leven, wat de anderen hun streefdoelen zijn en wat er van terecht komt. Ik slaak een zucht van verlossing als ik de krant dicht sla, kijk even geen TV omdat het me wat te veel wordt. Ik zie, ik ben niet alleen, ook anderen hebben last van het beest en maken het nieuws zoals het is, in een wereld zoals hij is.

Ik slaag er warempel in mensen rondom mij te verzamelen die me graag zien maar ik verdien dit niet. Ze zien enkel de buitenkant. Ze strelen het camouflagenet en kennen de waarheid niet. Het zijn schakels in mijn spel van controlerend overleven. Ik gebruik hen en tracht hen te manipuleren tot volgelingen en slachtoffers van mij, de onverzadigbare enkel aan zichzelf denkende.
Ik hoor maar ik luister niet, als een kameleon zoek ik mijn weg, een weg waar elke toegeving een doel heeft, een traject vol slachtoffers.

Ik ben het eerste slachtoffer want ik ken de liefde niet.