In een boek van Conrad dat ik jaren geleden las, en niet eens helemaal uit, stond een zin die al jaren in mijn hoofd zit. Hij springt op ongelegen momenten te voorschijn. Voor ik de kans krijg hem weer naar een donker stoffig hoekje van mijn geheugen terug te duwen, gaat hij zijn eigen leven leiden. Het gebeurt altijd in dezelfde setting: een soort Pavlov-effect zou je kunnen zeggen.
Namelijk, als ik door mensen omringd in een gezellige eetgelegenheid argeloos zit te smikkelen met een glas goede wijn erbij.
De vollemond-verhalen komen op tafel: sterke verhalen, stoere verhalen, u kent het wel.
Tot zover nog niks aan de hand, ik luister, lever mijn bijdrage.

Maar dan slaat het opeens toe, op het moment dat ik een hand zie aan het eind van het voorgerecht, die zit te te knoeien met het laatste stukje sla, gedachteloos nog een olijfje pakt tussen twee vingers, twee kruimels stokbrood van de tafel haalt.

Oh god, daar komt het weer! Ik hoor mijn eigen stem zeggen: ’ Straks na het eten, als iedereen klaar is zal ik jullie iets leuks vertellen.
Nee, nu kan het nog niet, pas als iedereen klaar is’.
Verwonderde wijngezichten rondom, het vaste patroon. Alles gaat door.
Ondertussen houd ik ongemerkt mijn disgenoten in de gaten. Ik heb het nog druk, eigenlijk.

Dan als uiteindelijk iedereen is uitgegeten, vraagt er meestal wel iemand: ’ Nou, wat wou jij nou zeggen?’
Of zelfs niemand, maar dan begin ik zelf maar.
‘Ik ken een citaat en dat luidt: mensen die lang zitten te spelen met hun eten, kruimelen, nasnoepen uit de schalen, dat zijn de goede minnaars’.
Ik zie er geheid een paar schrikken, ja, juist, de snelle keurige eters. En andere zelfgenoegzaam gniffelen. Er zijn er zelfs bij, die bij de koffie nog wanhopig en langdurig hun koekje verkruimelen. Ach, tevergeefs…..

Mocht u na deze biecht onverhoopt mijn neiging overnemen ( Ìk hoop er overigens hiermee vanaf te komen), vraag dan voor alle zekerheid eerst of ze Pally hebben gelezen op CX…

* waarschuwing: zoek het citaat niet, want het is vast helemaal vervormd door de tijd

Categorieën: Gein & Ongein

pally

Genieten van leven en mensen en natuur om mij heen. Schrijven als belangrijke drijfveer om te ordenen, te relativeren en te communiceren.

17 reacties

Estrella · 27 oktober 2006 op 13:12

Hahaha, ik vind hem geweldig!!!!Ik vrees alleen dat het citaat nu ook in mijn koppetje gebrand zit…
Goede tip, inderdaad even vragen of het CX lezers zijn voor ik jouw gelezen wijsheid ga spuien… 😀

Mosje · 27 oktober 2006 op 17:04

Goede minnaars houden van een voorgerecht, een hoofdgerecht, en een toetje. Zij spelen met eten, genieten ervan. En aan het einde van de maaltijd zeggen zij: “Dit moesten wij maar eens vaker doen”.
😉

Trukie · 27 oktober 2006 op 17:14

Pally, dit is kostelijke kost.

Maar vrolijk nasnoepend vraag ik me wel af of alle zinsconstructies kloppen.

[quote]Maar dan slaat het opeens toe, op het moment dat ik een hand zie aan het eind van het voorgerecht, die zit te te knoeien met het laatste stukje sla, gedachteloos nog een olijfje pakt tussen twee vingers, twee kruimels stokbrood van de tafel haalt.[/quote]

KingArthur · 27 oktober 2006 op 17:49

Ik ben toch ook wat kritisch over deze tekst. Het idee is wel leuk maar ik vond hem wat lastig lezen Trukie triggerde mij waarom.

Voor een gein en ongein stukje verwacht ik ook een beetje meer jeu. Maar goed dat kan verschillen natuurlijk.

DriekOplopers · 27 oktober 2006 op 23:23

Tsja, het is nu 23.22 uur, en ik zit nog steeds te spelen met de laatste restjes van het toetje. Welk toetje? Van vorige week dinsdag… 😀

Met plezier gelezen!

Driek

Prlwytskovsky · 28 oktober 2006 op 00:57

[quote]want het is vast helemaal vervormd door de tijd[/quote]
Dat zijn wij ook beste Pally, vervormd door de tijd. Zelf betrap ik mij erop dat ik na mijn haar te hebben gewassen het haar in een staart wring om het water eruit te knijpen waarbij ik ontdek dat mijn navel ineens bij mijn schouderblad zit. 😛 Leuk weergegeven.

Bitchy · 28 oktober 2006 op 07:19

Ik heb ze hier in ieder geval je column laten lezen, was het zat om iedere keer te horen te krijgen, zit niet zo met je eten te spelen 😉

SIMBA · 28 oktober 2006 op 09:35

Na-snoepen is het heerlijkste wat er is…olijfje..frietje……

klapdoos · 28 oktober 2006 op 11:09

Het is er in ieder geval eentje om te onthouden, enne dat doe ik dus, omdat ik altijd en eeuwig zit te klootviolen met het laatste restje van een bord..Laat mijn vrouw het maar niet lezen…alhoewel (die weet het nu inmiddels wel) Maar in gezelschap is het een bom die je op tafel gooit, heerlijk, met een big smile gelezen… 😀 😀

arta · 28 oktober 2006 op 15:03

Ik zal mensen bij de komende etentjes absoluut met andere ogen gaan bekijken!
En van een vriendin begrijp ik nu waarom ze zo aantrekkelijk is voor mannen….Zij zit úúúren met één wijnblaadje te spelen!!

Anne · 28 oktober 2006 op 17:08

Ik heb mijn eten altijd zo op. Maar dat kan ook door de honger komen…. 😀

KawaSutra · 28 oktober 2006 op 17:44

Alleen jammer van al die kruimels in bed, dat leidt af. 😛

pepe · 28 oktober 2006 op 19:23

Geweldige column!!

Wat is het toch heerlijk dat er mensen zijn die hier bij CX willen schrijven.

Nana · 28 oktober 2006 op 20:24

Ai wat pijnlijk GOED! Ik heb zo een schrijver en een boek…Laat me er maar niet over beginnen… 😀

pally · 28 oktober 2006 op 21:26

Allemaal erg bedankt voor de leuke reacties!
@ Trukie : jouw kritiek was terecht en eigenlijk bleek dat ook wel een beetje uit de reacties.
Vooral inhoudelijke reacties en dan weet je: de vorm en stijl zijn niet zo gelukt….
Daar leer je van, groetjes Pally 🙂

DriekOplopers · 28 oktober 2006 op 23:25

@ Pally: met de stijl en vorm is niets mis, hoor! Je bent misschien iets te streng voor jezelf. 😉

Driek

Dees · 29 oktober 2006 op 09:32

Grappig! Ik heb ooit eens gehoord dat mensen die met bierviltjes spelen en etiketten van flesjes afscheuren, heel erg behoeftig zijn. Dat levert ook wel eens conclusies op die je niet altijd even goed kunt uiten. 😀

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder