Het Darmonderzoek (2)

De kerstdagen hadden we godzijdank allemaal in één stuk doorstaan. De kerstboom werd een dag na het vrolijke festijn de deur uit gemieterd.  Als ik nog enige hoop had op het herstel van mijn veranderde ontlastingspatroon, dan was die nu vervlogen. De grijze kleur van mijn ontlasting had zich door de dagen heen wat aangepast en had nu een soort onbestemd kleurenpalet aangenomen. Angstig begon ik op internet te zoeken wat het kon betekenen wanneer je stront grijs uitgeslagen was. Dat had ik beter niet kunnen doen. De meest sombere doemscenario’s vlogen op mijn scherm na een druk op de knop. De oorzaken waren variërend van ontsteking aan de galwegen tot misschien wel een griepje. Uiteraard viel mijn oog direct op het ernstigste scenario denkbaar. Kanker. Na een dag somberen op internet verbood mijn man mij om nog langer een’ Stel uw vraag aan de dokter’ pagina te bekijken.

“Je kunt morgen wel dood neervallen, en dan is al deze moeite maar voor niets geweest”, grapte hij,  in een dappere poging mij op te vrolijken. De afspraak bij de Darm en maag poli Ijburg  was snel gemaakt. Geen wachtlijsten dus.

De afspraak werd gezet op 20 januari, een dag na blue Monday, de meest deprimerende dag in het jaar. “Is dat niet wat vlot?” vroeg ik angstig aan de receptioniste. Maar nee, dat was nu juist het punt. Deze poli was in het leven geroepen om alle mensen met  een dergelijke problematiek zo snel mogelijk van dienst te kunnen zijn. Zorg op maat.

Voorafgaand aan het onderzoek diende ik nog op een intakegesprek te verschijnen. Dan werd er gekeken naar mijn algehele gezondheid. bloeddruk, gewicht en andere wetenswaardigheden. Niets aan het handje dus.

Fout. Tijdens een kort onderzoek bleek er van alles mis. Los van mijn eventuele darmkanker bleek ik te lijden aan hypertensie en overgewicht. Overgewicht? vroeg ik verbaasd. Goed, ik was niet direct een plank te noemen, hoogstens behept met wat meer vrouwelijkere rondingen dan gebruikelijk. In ieder geval waren deze rondingen er de oorzaak van dat ik tijdens de colonoscopie geen roes zou krijgen toegediend.

“Dat is nog wat. Maar wellicht dat die darmkanker wel iets kan doen aan je overgewicht”. Mijn man bleef uiteraard gewoon positief.

Ik had van de arts voor de preparatie van de colonoscopie een paar zakjes Moviprep meegekregen. De naam van het medicijn klonk grimmig. En bij gebruik van het middel werd ik niet teleurgesteld. Ruim 4 liter citroenwater, bouillon, water en limonade verder was mijn stront in elk geval niet langer meer grijs, paars groen of bruin.

Golven met gemeen chemisch bijtend kleurloos vocht vonden hun weg via mijn sluitspier naar buiten toe. De hotspot van die avond in januari was mijn toilet. Na een uurtje zitten begon mijn bilnaad voelbaar sporen van blaren te vertonen. Dankbaar greep ik naar een  pakje vochtige toiletdoekjes dat ik al op voorhand had ingeslagen.  Op de  verpakking stond een vriendelijke puppy  die mij troostend aankeek. Nu begreep ik opeens het hele concept dat daar achter stak.

Dit hele proces herhaalde zich om 4 uur in de nacht opnieuw, waarop ik wanhopig dacht.” En het onderzoek moet nog plaatsvinden.” Enig zelfmedelijden is mij niet vreemd..

Voordeel aan het laxeren was dat de aandacht van mogelijke darmkanker hierdoor verlegd was naar de gedachte  ‘hoe kom ik deze nacht zo snel mogelijk door..’