Het Darmonderzoek (3)

“Zo mevrouwtje, komt u maar even liggen. Op de linkerzijde. In de foetushouding alstublieft.” zei de verpleger opgewekt. Ik werd op een ziekenhuisbed langs half geopende gordijntjes gereden waar andere bezette bedden achter schuilgingen. In het voorbijgaan zag ik ze vluchtig liggen. Uitgetelde lijven onder een spierwit laken. Erboven slaperige hoofden. Die waren kennelijk al onderzocht. De man in het laatste bed leek er niet best aan toe.

Slikkend friemelde ik met de papieren zoom van mijn ziekenhuisrobe. Een scene uit de film ‘ Something’s gotta give ‘ met Jack Nicholson schoot me te binnen. Zelfde robe, gênante situatie. De robe die ik droeg had een gat bij het achterwerk. Het maakte me nog charmanter dan toen ik kort ervoor natte scheten latend de kleedkamer betrad.

“Maak u niet te zenuwachtig hoor”, zei de verpleger geruststellend, een alleraardigste man. De arts zei me vriendelijk gedag. Het bed werd zo gedraaid dat de arts er goed bij kon. Het niet zenuwachtig worden ging me moeilijk af toen ik de slang aankeek die tevoorschijn was gehaald. Met 3 man sterk werd de slang mijn dikke darm door gejaagd. Nu het licht uit was kon ik duidelijk op het scherm mee kijken hoe een dikke darm er van binnen uit zag. Een bochtje om, nog een bocht verder, ringen op het scherm, zachtroze met zwevende vlokken.Voordat ik het wist zat ik in de spreekkamer op een stoel voor de arts. Onderzoek voorbij, robe weg.

“Tja, U heeft geen darmkanker.” begon de man en hij legde zijn ineengestrengelde handen voor zich op het bureau. Mijn brein moest dit nieuws verwerken, terwijl er een golf van opluchting door mij heen sloeg. Geen darmkanker, geen ellendige behandelingen doorstaan, geen kindjes met een zieke moeder. Na al deze gedachten volgden echter vragen. Wat was het dan wel? Als ik geen darmkanker had? “Geen idee, mevrouw.” antwoordde de arts. “Dat vertelt het onderzoek niet. Wij hadden opdracht om te onderzoeken of u poliepen had of  wellicht darmkanker. Dat heeft u dus niet. Hooguit een prikkelbare darm. ” Glimlachend stond hij op. Hij had nog meer patiënten die in een papieren robe op een onderzoek lagen te wachten. Sommigen van hen kregen de diagnose Darmkanker. Hij maakte het dagelijks mee.

Dankbaar verlieten manlief en ik de poli. Hopelijk voor het laatst. Want je weet maar nooit..