We hadden best een prettige relatie. Er gebeurde wel van alles maar samen kwamen we er altijd wel uit. De kinderen van mijn vrouw slokten uiteraard een hoop tijd en energie op maar och, ze begonnen mij te accepteren en mijn regelmatige aanwezigheid werd zelfs af en toe op prijs gesteld. De lat-relatie werd omgezet in een huwelijk.
Maar plotseling kwam daar de ommekeer…… Mijn vrouw begon zich anders te gedragen. Meer in zich zelf gekeerd. Een paar keer betrapte ik haar erop dat ze langdurige gesprekken voerde in zich zelf. Ze werd wat afstandelijker en dat maakte mij erg onzeker. Prikkelbaarheid leidde regelmatig tot kleine ruzies en ergernissen over hele simpele dingen. Ze was snel vermoeid. De vrolijke lach die onmiskenbaar in de Haagse bovenwoning de boventoon voerde werd steeds minder gehoord. Het was ook weer niet zo dat ze ongelukkig was. Nee, ze kon zichtbaar genieten van stille momenten. Dan leek het of ze met haar gedachten bij iets of iemand anders was.

Maanden gingen voorbij met wisselende stemmingen. Een hectische week brak aan. Mijn vrouw werd midden in de nacht wakker, buiten haar zinnen. Ik heb haar weten te kalmeren en naar het ziekenhuis gebracht om op te laten nemen. Bij mij zat de schrik er goed in. Maar toen ik haar de volgende dag bezocht leek ze ineens een andere persoon. Vrolijk en opgeruimd, nog wel vermoeid, maar van een heel andere orde. Ze mocht weer mee naar huis.

Vanaf dat moment is onze relatie sterk veranderd in velerlei opzichten. Om er maar niet om heen te draaien: met name op het seksuele vlak. Het enthousiasme was weg, haar uitdagende plagerijtjes waren verdwenen. Ik voelde op de een of andere manier dat er iemand anders in haar leven was gekomen. Maar ik begreep er niets van. Lag het aan mij? Had ik iets verkeerd gedaan? Gezegd misschien?

Ik dacht terug aan momenten van weleer. Ze was een prachtvrouw met een prachtlijf. Ik zag haar mooie stevige mahoniekleurige billen dansend in het door de vitrages gefilterde maanlicht tijdens één van haar opwindende showtjes die ze alleen voor mij opvoerde. Haar lange ravenzwarte kunstig gevlochten haren sneden zwiepend door de ruimte waarbij haar donkere gelaat bij elke draai half bedekt werd terwijl haar glinsterende ogen mij uitdagend aankeken. In gedachten hoorde ik de doffe klappen van de drum die fictief haar opwindende dans ondersteunden. Tegelijkertijd voelde ik mijn lijf van top tot teen reageren en een alles omvattende seksuele spanning deed me bijna hallucineren. Dat was genieten!
Dan volgde de ontlading in een ritmisch samensmelten afgewisseld door een tijdloos samenzijn van liefkozingen, voortkabbelend in een eindeloze rust met het fantastische gevoel weer thuis te zijn.

Maar dat was weleer. Ze heeft nu een ander.
Vaak val ik op de bank in slaap met op de achtergrond de oneindige herhalingen van Nova. Als ik dan halverwege de nacht bemerk dat dit al weer de zoveelste nacht is die ik alleen moet doorbrengen besluit ik toch maar weer mijn bed op te zoeken. Door het donker tastend en met lood in mijn schoenen trek ik me via de trapleuning de eindeloze trap op naar boven. Ik open de deur naar onze slaapkamer.
En daar liggen ze: mijn vrouw en haar minnaar. Vredig ineengestrengeld in ons bed. Ik zie hem, soms met minutenlange tussenpozen, rustig sabbelen aan haar volle borst. Zijn hoofd deint heen en weer in het door de vitrages gefilterde maanlicht.
Mijn pasgeboren zoon.

Categorieën: Mannen & Vrouwen

KawaSutra

Columnist (nou ja) van 2005 t/m 2012 Een voorzichtige comeback in 2017 Het leven, daar gaat het om!

16 reacties

Mosje · 10 mei 2005 op 11:04

Van alle op het verkeerde-been-zet-verhalen die ik op deze site las, vind ik dit toch wel de mooiste!

Ma3anne · 10 mei 2005 op 11:09

Een twee-keer-lezen-column. De tweede keer is het een heel ander verhaal.

Gefeliciteerd! 😀

champagne · 10 mei 2005 op 11:53

Ben het met Mosje eens! Wat een verhaal! Proficiat met de minnaar van je vrouw!

[quote]Ik voelde op de een of andere manier dat er iemand anders in haar leven was gekomen. Maar ik begreep er niets van.[/quote]

Zo naief?? 😛

Eddy Kielema · 10 mei 2005 op 12:26

[quote]Door het donker tastend en met lood in mijn schoenen trek ik me via de trapleuning de eindeloze trap op naar boven. [/quote]
Goede column met een (erg) verrassend einde! Mijn enige puntje van kritiek is dat door de ’twist’ in het verhaal het net lijkt alsof je niet blij bent met je zoon en dat kan de bedoeling niet zijn, denk ik.

Wright · 10 mei 2005 op 12:49

Sluit me volldig aan bij Mosje.
Knap geschreven!
En geen zorgen, het komt allemaal weer goed!

Groet Wright, (ervaringsdeskundige) 😉

WritersBlocq · 10 mei 2005 op 12:54

Wij hebben dezelfde kronkel, jij en ik. Ik had hem door en ging juist op het einde twijfelen, om met een gerust hart en dikke glimlach het hele relaas nog eens tot mij te nemen.
Héérlijk, zoals je dit schrijft en beschrijft. Gefeliciteerd!

Louise · 10 mei 2005 op 15:02

Dit is echt leuk geschreven!

(PS was dit nummer 5 dan? Poepoe, daar zou ik ook van in mezelf gekeerd raken :-D)

Kees Schilder · 10 mei 2005 op 16:49

Waanzinnig goed!

Mup · 10 mei 2005 op 17:14

Van harte! Allereerst met de nieuwe minnar;-) , en daarna met de column!

Groet Mup.

KawaSutra · 10 mei 2005 op 17:52

Bedankt voor al jullie reacties en felicitaties. Eddy, ik begrijp je punt. Ik kreeg hetzelfde gevoel na het herlezen.
Ik kan jullie gerust stellen. Ik ben dol op mijn zoon. :kiss:
In mijn vorige commentaar had ik verteld dat dit de huidige actualiteit zou zijn. Dat is wél en niet waar. Mijn zoon is inmiddels een blakend ventje van vier jaar. Maar hij slaapt nog maar kort in zijn eigen bed; andere culturen, andere gewoonten. In dit verhaal wilde ik daar niet over uitweiden.

En Louise….. ga nog maar eens tellen. En dan nog weet je het niet……… 😆

Louise · 10 mei 2005 op 18:18

[quote]En Louise….. ga nog maar eens tellen. [/quote]
Shit, dit was nummer ZES?!
Jullie moeten wel van een enorme flexibele kwaliteit zijn; een kind verwekken op een bovenetage, tussen muizen en 5 kinderen door…
Dat kind is in de wieg gelegd om kampioen te worden, op welk gebied dan ook 😀

viking · 10 mei 2005 op 20:20

Tja, je hebt het KAWA4US… dus een goed stel hersens en dat schrijft super!

Li · 10 mei 2005 op 22:07

Aha nummer 6. Dus toch nog beschuit met muisjes!

Ook ik trapte er met wijdopen ogen in en las de column daarna nog maar een keertje.

Geweldig!

pepe · 11 mei 2005 op 07:54

heerlijke spannende column, zo lust ik er meer;-)

KingArthur · 11 mei 2005 op 12:58

Een erg goede twister.

Leedie_N · 14 mei 2005 op 05:00

Echt super geschreven. Ook ik heb hem 2 keer gelezen voordat ik hem doorhad!

Toppertje!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder