“Stoombootje. Nu het kleine en straks het grote”, je gebaart met je vingers. Je handpalm naar binnengericht, het wijsvingertje omhoog en je duim er naar toe. “Een kleintje dan. Nog héél eventjes dan. Toe nog eentje dan”. Ik zing nog in het voorjaar twee versies van het stoombootje. Alhoewel die ene ken ik niet zo goed. Die kan je zus beter. Maar ik blijf zingen. Anders word je kwaad. Ga nou slapen, denk ik, en neurie stug door. Terwijl ik me weer voorneem om de naar-bed-breng-rituelen in te korten. Maar ja, als jij écht slaapt na al die rituelen kan ik naar die andere. Zij wacht met smart op het vertellen van haar verhaal. Zij vertelt dan over de meisjes vroeger in mijn buik. Over haar verleden en haar geweten. Of over wat er op school dus eigenlijk is gebeurd. Het gaat zo snel. De jongste is al zo groot en verschilt zo van haar zus. Ik zing en zwijg bijna op commando. En als ik zing over een schaapje met witte voetjes en vervang het wit door groen word je niet driftig zoals je grote zus. Maar je gebiedt mij luid lachend bij de volgende strofe het te vervangen. “ Nu blauw” en ik gehoorzaam. “En nu weer groen”. Met een besmuikte grijns op je gezicht heb jij de afstandbediening overgenomen. Vanavond weer het stoombootje versie I en II. Misschien ook nog gauw het schaapje met blauw of groene voetjes. Slokje water toe. Daarna snel naar die andere meid om te luisteren.

Haar naar- bed-breng-rituelen lijken meer op die van mij. Licht uit en daarna de deur op een kier. Het is die kier licht van mijn vader. Avonden heeft hij daar gestaan. Terwijl mijn moeder riep: “nou is het afgelopen, kom gauw naar beneden”. Wanneer zij er zelf stond, smeet ze al naar drie keer kieren de deur dicht. Maar hij bleef volharden: “die kier houdt vanzelf een keer op. Dan gaat echt opeens de deur dicht. Dan zijn de naar-bed-breng-rituelen voorbij”. Die deur is nog lang niet dicht en elke avond denk ik bij het kierlicht aan mijn vader.

Categorieën: Algemeen

15 reacties

WritersBlocq · 17 maart 2009 op 11:30

Hee, Nana, wat leuk dat ik toevallig op jou stuit!

Je laatste alinea vind ik een werkelijke parel van herkenning, herinnering, geborgenheid.

Over de 1e alinea: Ik zit te stoeien met m’n handen, mag er een plaatje bij? Ik vat hem niet 🙂
Verder vind ik de 1e 2 alinea’s wat lastiger, de laatste is gewoon in een andere taal. Komt dat door het verschil van beschouwen/beleven van de 1e 2 en een beschrijving van eigen herinnering in de laatste? En hoe dan ook, maakt het eigenlijk uit?

Groetje, Pauline.

Nana · 17 maart 2009 op 14:44

Ja dat klopt eigenlijk wel! Ik had wat meer wit mogen gebruiken. Ik had in het wit kunnen tekenen…Maar dat lukte me niet. Vingers en handen zijn namelijk heel lastig!
Maar oefenen nog even door met je vingers, het moet te doen zijn…

WritersBlocq · 17 maart 2009 op 15:00

Ik krijg er bijna de slappe lach van 😆
Wat ik doe lijkt meer op een kangaroo, een ezel met een mank oor of een veiligheidskrulspeld, maar komt niet in de buurt van een stoomboot!
Nog nooit zo lang met 1 column beziggeweest haha!

lisa-marie · 17 maart 2009 op 18:15

heerlijk om te lezen! 😀

Mosje · 17 maart 2009 op 21:02

O die rituelen. Ik deed bij mijn kinderen een schemerlampje aan en dan toverden we met onze handen prachtige figuren op de muur. Toen ze wat ouder werden ook ondeugende. Nou ja, ik noemde het seksuele voorlichting.
Mooi stukje nana. Doe dat bootje nog eens.
😉

Nana · 17 maart 2009 op 21:34

Ai. Het bootje gaat me achtervolgen. Net als die liedjes tot ver in de zomer!

KawaSutra · 17 maart 2009 op 23:21

Een prachtige miniatuur van rituelen. En dat kierlicht staat op mijn netvlies gebrand.
Dank je Nana, nu niet meer stoppen hoor!

maurick · 18 maart 2009 op 07:41

Wat een ontroerende laatste alinea. 1 en 2 vind ik wat lastiger, maar dat zal ongetwijfeld aan mij liggen.

:duimop:

Nana · 18 maart 2009 op 09:51

Dank je wel Kawa !
en ik blijf wel schrijven hoor…Even oefenen nog.
Alinea 1 en 2 was niet zo duidelijk. Ligt niet aan jou dus Maurick. Maar Pauline zei het goed: de belevenis van nu en van toen is anders en blijkbaar schrijf ik dan ook anders!

pally · 18 maart 2009 op 10:31

Ach Nana, een column zo klein als het stoombootje maar groots in zijn intimiteit.

Dit vond ik niet mooi:[quote]Het gaat zo snel. de jongste is al zo groot en verschilt zo van haar zus.[/quote]

3x ‘zo’ achter elkaar. Of speciaal gedaan?

groet van Pally

Dees · 18 maart 2009 op 11:31

Mooi… ik zit me vaak af te vragen wat in jouw stukjes mij kippenvel bezorgt, maar het is de zuiverheid die jij als geen ander weet over te brengen. En het woord zuiverheid schiet net tekort. Maarja 😉

Mien · 18 maart 2009 op 15:42

Ach ja, angst voor het donker wie kent het niet …!

Wij hadden een waaklampje op de gang, die zagen we net niet zitten door de kier …!

Het licht zien, o zo belangrijk in het leven!!!

Klein geschreven met mooi zuiver Nana-gevoel!

Mien Lempke

Anne · 19 maart 2009 op 09:02

Intrigerend weer Nana, zo prikkelend, de kleine dingen die eigenlijk zo groot en veelomvattend zijn, een kier licht. Prachtig.

Nana · 19 maart 2009 op 12:39

Nee niet speciaal, maar wel zo van zo praat je erover….

Nana · 19 maart 2009 op 12:42

Anne, Dees en Mien, dank voor jullie positive reacties!
En ach klein ben ik zelf ook, dus dat is het misschien wel…

Geef een antwoord