Het k**knopje…

Het K**knopje

Ken je die momenten, dat je MOET sleutelen aan jouw omgeving? Ik heb deze zelf gelukkig weinig. Maar mijn voormalige werkgever had deze ingevingen zo vaak, dat je nooit meer naar Eigen Huis en Tuin wilde kijken.

Toen ik een aantal jaren geleden bij hem aan de slag ging, vroeg mijn moeder eens: “Goh, hoe is jouw nieuwe baas?” Ik zei haar, dat hij vooral erg aardig was van zijn knieën tot zijn schoenzolen. Op haar verbaasde gezicht moest ik natuurlijk uitleggen, dat baas gedurende de eerste twee weken voornamelijk onder een of ander bureau had gelegen om elektra en PC’s aan te sluiten. En bovendien wist je nooit wanneer hij weer boven zou komen, dus zo kende ik hem het best.

Op de meest onverwachte momenten trok hij zijn gereedschapskist uit de kast en ging als een regelrechte Inspector Gadget dingetjes in of uit elkaar schroeven. Heel bijzonder, aangezien het werkte en toch uit elkaar moest.

Nu is baas ook nog eens gezegend met een geweldig gevoel voor humor en met minstens zoveel temperament. Als de dingen niet gaan, zoals ze moeten gaan, is het kantoor eigenlijk te klein. Reden tot verbouwen, zou je zeggen, maar daar hielpen we hem op zulke momenten maar niet aan herinneren. Zijn verbolgenheid was wel tot grote hilariteit van zijn omgeving, want hij trok dan zo’n snoetje. Overigens is het dan wel belangrijk hem gelijk te geven, want voor je het wist, was de storm voorbij en had je het niet meegemaakt.

De dag dat hij besloot dat de tafels achter mijn bureau weg moesten, was werkelijk memorabel. Hij trok zijn klussersgezicht en ging als een ware Bob de Bouwer aan de slag. Achter een van de tafels dook plotseling een klein knopje op. Het zat tegen de muur geplakt, net onder een richeltje. “Wow”, riep hij blij, “zie je wel? Hier is het knopje om de voordeur mee te openen!” En driftig drukte hij het knopje in.

“En?” vroeg hij. Ik zei, dat er niets gebeurde, de voordeur leek nog potdicht. “Hoe kan dat nou?” en hij drukte nog een keertje. “Weer niets!” riep ik en met een geïrriteerde blik en “dat kan niet!” drukte hij het knopje nogmaals grondig in. En weer moest ik hem teleurstellen. “Guh, wat een k**knopje”, zei hij en beende driftig naar zijn eigen kantoor. Een eenkoppig directieoverleg omtrent het knopje.

Nog geen minuut later begonnen alle telefoons op de afdeling tegelijk te rinkelen. Ik pakte er snel eentje op en hoorde aan de andere kant: “Alarmcentrale 112, wat is er aan de hand?” Ik zei: “Uhm, niets, hoezo?” En de kattige stem zei: “Nou mevrouw, even meewerken nu, wat is er aan de hand? Wordt u overvallen?” Ik ontkende wederom en de stem werd al maar nijdiger: “MUHVROUW! Wij hebben tot drie maal toe een code rood alarm ontvangen vanaf uw adres, dus WAT IS ER AAN DE HAND?!”

En ineens ging er een lampje branden, dus ik grinnikte: “Oh, nee mevrouw, dat was mijn baas, die dacht dat hij de deur opendeed!” Ik probeerde het nog uit te leggen, maar er volgde een ellenlange preek over verantwoordelijkheid en hoe de politie, brandweer en ambulance al waren uitgerukt. Eigenlijk was ik een hele ongehoorzame burger, die lachte om het leed, dat nog wel eens had kunnen geschieden. Ik suste de dame en rondde het gesprek grijnzend af.

Baas kwam aanlopen en vroeg natuurlijk onmiddellijk wat er aan de hand was. Ik vertelde het verhaal, inclusief de preek, die ik nu aan zijn adres richtte. “Nou!” zei hij vervolgens, “ik zei toch dat het een k**knopje is?!!” En zo is het baas; een absoluut k**knopje.