Lolita heette ze. Lolita Bronchita. Vernoemd naar de hoofdpersoon in de gelijknamige klassieker van Nabokov. Lolita kwam uit Drente en hoestte altijd dat het een lieve lust was. Het jaargetijde maakte niet uit. Ze hoestte het hele jaar door. Chronisch. Erg lastig. Want daardoor kon ze nooit een vriendje vinden. Voor langere tijd. En het was zo’n mooie meid. Het mooiste meisje van de streek. Het stemde haar heel droevig. Altijd maar zo’n snotkop. Had ze weer eens een leuke jongen aan de haak geslagen, liep die altijd na een paar dagen weer weg. De jongens hielden best van nattigheid maar zelfs in Drente stelden die ook hun grenzen.

Lolita begreep het enerzijds wel. Anderzijds durfde ze niet verder te denken. Hoe moest het verder in de toekomst? Ze was inmiddels achter in de dertig en haar schoot begon langzaam moeilijk te doen. Haar hormonen hadden intussen de wekker gezet. Kortom. Werk aan de winkel. Maar al de stress van het vinden van antwoorden, nog voor het vinden van een serieuze vriend, maakte het mooiste meisje van de streek behoorlijk van streek. Er was geen tijd meer te verliezen. Lolita Bronchita besloot haar laatste redmiddel in de strijd te gooien. Een flinke bijl. Een aks van een bijl. Nooit, nee nooit, zou zij die erbij neergooien. Waarbij? Bij haar verdriet natuurlijk. Haar onophoudelijk verdriet, van niet te houden liefde. Maar ze gaf niet op. Lolita Bronchita. Nooit. In de toekomst zou ze lang en gelukkig leven. Zeker weten.


Mien

Bewonder luidruchtig en verwonder in stilte

6 reacties

van Gellekom · 19 maart 2017 op 11:05

En haar herstel begon bij een naamswijziging.
Mooi geschreven, Mien

NicoleS · 19 maart 2017 op 12:10

Hoop doet leven.

Esther Suzanna · 19 maart 2017 op 12:16

Hoe kom je erop… haha. Of liever, hoe komt ze eraf? Of juist erop?

Leuk!

Nummer 22 · 19 maart 2017 op 16:53

Die bijl….brrr. Hormonen…… hatsjieee. Tsja in Drente daar wordt gehakt en vallen mannen, pardon..spaanders.

Mooi verhaal. Lolita..daar is de inspiratie voor mijn nieuwe column??

Geef een antwoord