Het pakje

Het gebeurde op een gure namiddag in de herfst dat ik besloot mijn postbox te gaan legen. Terwijl ik me over de galerij naar de lift haastte rukte de noordenwind wild aan mijn haren. Ik huiverde. Waarom bezorgde Tante Post mijn brieven niet gewoon op de deurmat, vroeg ik mezelf af. Waarom een postbox in een centraal gelegen hal waarvoor je je helemaal in de kleren moest steken?

Op de terugweg in de lift naar de eerste verdieping werd mijn blik getroffen door een geheimzinnig bruin pakje dat half verscholen zat tussen wijkkranten en reclamedrukwerken. Aan Coby van Rijn, stond er met onregelmatige letters opgeschreven. Wie schreef mij na zes jaar nog aan met de naam Coby? Ik was die naam al bijna vergeten en ben voor al mijn vrienden en kennissen ‘Jacobien’. ‘Port betaald Den Haag’, stond er in het stempel rechtsboven dat was alles. Hoe ik het pakje ook draaide en keerde een afzender was niet te vinden.

Weer terug in mijn flat durfde ik het pakje niet zonder meer open te maken. Naarstig zocht ik in mijn geest naar kennissen uit een ver verleden die me hier op mijn nieuwe adres hadden herontdekt. Maar waarom niet even een afzender vermeld? En was het wel een vriend?

Fragmenten van een nieuwsuitzending flitsten door  mijn hoofd. Er was een vrouw gedood door een bombrief. Het moest ongeveer zo’n pakje geweest zijn. De tragische afloop was vooral veroorzaakt door de metalen briefopener waarmee de vrouw de ontsteking had geactiveerd.

Ik legde het pakje weg. Bang dat het zou ontploffen. In ieder geval zou ik geen scherp voorwerp mogen gebruiken om het te openen. Maar wat moest ik dan doen? Gewoon weggooien? Uiteindelijk raakte er wel meer post weg. Wel jammer dat ik dan nooit zou weten wie mij dat pakje had gestuurd.

De oplossing vond ik in een emmer water. Na een uur weken gaf het bruine pakje zijn geheim prijs. Er bleek een uitnodiging in te zitten van de dochter van mijn vriendin. Een jonge  kunstenares en ik werd hartelijk uitgenodigd voor de opening van haar expositie: ‘Portrait Stories’.