Ik hoor je in de gang. Op de plavuizen weerklinken je harde hakken. Gehaast hol je richting garage. Als ik ga huilen, hoor ik je hakken haast nijdig klepperen richting trap. Je hakken verstommen op het tapijt. Nog voor je mijn kamertje binnen komt, ruik ik je parfum. Ik hoor alleen het ruisen van je zijden japon. Koel wappert deze tegen mijn betraande wang.
Fluisterend zeg ik: “wat ruik je lekker mam”. Je kijkt me aan en ik zie dat je bent opgemaakt, bescheiden weliswaar, maar ik ruik nou ook je lippenstift: van zoete zware kersen.
“Ik wil niet dat je weggaat”, en zachtjes trek ik aan je mouw.
Je glimlacht en staat op, even later kom je terug met in je ene hand een glaasje water en in de ander een geborduurde zakdoek. Die zakdoek ruikt naar jou, zwaar prikkelt de parfum in mijn ogen en keel.
“Hier”, zeg je, “hou deze maar bij je en ga nu maar lekker slapen”, zachtjes duw je mij in mijn kussen. Het glaasje water zet je naast mijn bed en je knipt mijn nachtlampje uit. Ritselend verdwijn je over het tapijt, dan je hakken, nu heel zacht de trap af door de gang naar buiten. Ik slaap al bijna.
De volgende ochtend word ik wakker en naast mijn kussen ligt een heel klein glimmend cadeautje van je uitstapje. Het kraakt en ritselend valt er een chocolaatje uit. Het is een troostchocolaatje, meegenomen uit het restaurant, zodat ik weet dat je zelfs dan aan me denkt.
Jaren gaan voorbij en als ik nu nog wel eens vraag ik naar wat je hebt gegeten dan noem je alles nauwkeurig op en je vertelt of het heeft gesmaakt en hoe het eruit zag. Nog steeds een beetje troost.

Categorieën: Liefde

19 reacties

wendy77 · 29 maart 2006 op 11:15

Mijn angst als kind zijnde, dat mijn ouders weg zouden gaan zonder me mee te nemen. Dat ik alleen snachts thuis moest blijven.
Mooi beschreven!

Mosje · 29 maart 2006 op 12:47

Hoe kinderen toch verschillend kunnen reageren. Als mijn ouders weggingen, dan was dat een groot avontuur, en voelde ik me de baas in huis.

Mooi geschreven stukje

bert · 29 maart 2006 op 13:06

Mooi beschreven herinnering. Ik ruik de parfum en hoor je moeder lopen. 🙂 🙂 🙂
De laatste drie regels hadden van mij weggelaten mogen worden, niet vanwege de schrijffout overigens.

Nana · 29 maart 2006 op 13:40

Ja Bert je hebt wel een beetje gelijk: die laatste zinnen zijn lastig. Ik twijfelde en ik heb dit weggehaald en toch weer neergezet.

Mosje dank je wel en zo zie je maar hoe anders Wendy was en ik dus ook. Grappig hoor Wendy dat gevoel las ik al wel in je columns. 😉

Anne · 29 maart 2006 op 13:42

Beste Nana,
Heel mooi stukje, met uitstekend oog voor waardevolle details. Het geklepper van de hakken tegenover de demping van het dikke tapijt; de geur van zware zoete kersen…
Voor mij zijn de laatste drie regels juist heel belangrijk; een bijzonder extraatje: de liefde van je moeder door de jaren heen verbeeld middels steeds herhaalde troost.
Leuk om te zien hoe jij je als schrijver ontwikkelt.
Anne

Nana · 29 maart 2006 op 13:46

Beste Anne dank je wel!
enne dit zijn eigenlijk al oudere stukjes dus ik ga achteruit…Of nee ik ben ze aan het verbeteren dus dat werkt wel! Ik schrijf meestal gedichten en dat is toch iets heel anders.
🙂

senahponex · 29 maart 2006 op 15:50

Heel lief.

Dees · 29 maart 2006 op 19:48

In zo weinig woorden zo’n sfeer weten te scheppen vind ik knap. Echt een kunst om mensen zo meteen mee te trekken een impressie in.

Ma3anne · 29 maart 2006 op 20:33

Erg mooi geschreven. Die link naar je moeder nu vind ik juist mooi en geeft het geheel een groter kader dan enkel een herinnering.

DriekOplopers · 29 maart 2006 op 20:46

Mooi verhaaltje. Lieve moeder, ook!

Driek

WritersBlocq · 29 maart 2006 op 21:13

een heerlijkheid om te lezen, dit.

Raindog · 29 maart 2006 op 21:26

Wat Dees zei, de impressie in. Is je bij mij ook gelukt. Grappig hoe je je meteen weer associeert met kind zijn.

Li · 29 maart 2006 op 22:25

Nana ik vind deze column en lekker zoet bonbonnetje.

Li

KawaSutra · 30 maart 2006 op 01:45

Ik proef een zweem van verwijt, een gevoel van tekort schieten met chocolade als zoethouder dan wel goedmaker. ‘Troost’ als substituut voor moederliefde. Mooi beschreven.

Troy · 30 maart 2006 op 12:43

Mooi stukje, Nana. De kracht zit bij jouw teksten vaak in de eenvoud. Knap.

Nana · 30 maart 2006 op 14:17

Deze goede reacties zijn net de troost die ik vandaag even nodig had, dank aan jullie allemaal! 🙂

Mup · 30 maart 2006 op 15:03

Je hebt me teruggetrokken in de tijd, Nana, kun je mij even komen troosten nu?

Groet Mup.

Nana · 30 maart 2006 op 15:50

Dag lieve Mup, ik ritsel wel een chocolaatje naar je toe, goed? 😉

Mup · 2 april 2006 op 02:19

:kiss:

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder