Vrijdag, om 22.00 uur naar bed.
De ontmoeting met Mug heeft me stil laten worden.
Zaterdagmorgen krijgen we opdracht om buiten te lopen, in stilte.
Daar loop ik standaard in contact met elk beestje en mijn omgeving, ditmaal word ik niet stil van de natuur, gedachten, mijn hele kop vol rondcirkelende gedachten.
De tranen stromen over mijn wangen, wat ben ik verdrietig. Tijdens de studie mogen we onze ervaringen delen.
Vriendin M, die tevens les geeft, laat me inzien dat ik niet wakker ben.
‘Padam, padam’, zegt ze, Sanskriet woorden voor; ‘stapje voor stapje’.
Ik ben in goed gezelschap en omringd door een prachtig omgeving, ik probeer mijn zintuigen naar buiten te zetten.
De geest wordt langzaam aan weer helder.
‘Ja, meisje we gaan voor het moment van Nu’.
Niet meer bezig zijn met wat er allemaal kan gaan gebeuren.
Wat weet ik nu eigenlijk over morgen.

Ik voel dat er iets wezenlijks veranderd in mij, het voelt zeer krachtig.
Samen met een stel, een eind wandelen we hebben enorm veel lol, hoe veranderlijk kun je zijn?
Die middag ben ik rap van tekst en tong.
Bij elke opmerking die uit mij lalt, denkt ik, ‘hallo, wie ben jij daar in mij?’.
Bij de avondstudie stel ik mijn vragen.
Hopend op antwoorden, waardoor ik bij mijn man kan blijven, ondanks mijn ontmoeting met Mug.
Zaterdagavond zitten we na met een lekker fles rode wijn.
Een intens verdrietig mens is weer omgeslagen tot de grootste plaaggeest die je maar bedenken kunt.
Mijn medestudenten worden de dupe.
De rest van het weekend is een aanéénschakeling van lieve ontmoetingen.
Zondag`s sta ik in mijn Kracht.
Op dat moment besluit ik de handelingen te doen die nodig zijn.
Wie weet is aan zet!

Tot op het moment dat we de koffers gaan pakken, gelijk word ik weer nerveus en verdrietig.
Ik wil niet, ik wil niet naar huis, want thuis moet ik stappen ondernemen.


8 reacties

klungel · 8 december 2005 op 13:08

Op naar het volgende deel 😉

Shitonya · 8 december 2005 op 16:24

Nee. Op naar het einde van dit onmenselijk lijden 🙁
En dit keer zeg ik dit niet door verschil van smaak, maar door de verschrikkelijk, slechte column. Kom op zeg, dat mensen werkelijk dit soort onzin insturen is mij een groot raadsel.

Raindog · 8 december 2005 op 23:08

Zo Shit, ook aan weekend toe zie ik? :laugh:

Serieus nu, ik vind dit ook erg twijfelachtig voor wat betreft of het een column is of niet. Mij lijkt het te zijn geschreven op of vlak na het hoogtepunt van een wel zeer zweverige ervaring. Het belangrijkste kenmerk van zweverige ervaringen is dat het voor volstrekt niemand anders interessant of van belang is dan voor degene die die ervaring had. Ik weet dat want zelf heb ik gemiddeld 2 à 3 maal per week een zweverige ervaring. Ook heb ik wel eens geparticipeerd in georganiseerde collectieve zweverige ervaringen tijdens weekends. Verschil is dat ik op die momenten in ieder geval weet dat een stukje daarover schrijven wel het laatste is wat ik op (of vlak na) zo’n moment moet doen.

Meer kan ik er ook niet van maken….

Shitonya · 9 december 2005 op 00:43

ja, dat op zijn minst…weekend…rust 🙂

Ma3anne · 9 december 2005 op 00:52

Ja, ben het met Rain eens. Zweverigheid kun je beter voor jezelf houden. Doe ik ook. 😉

Dees · 9 december 2005 op 10:39

Ja, dit spiri intermezzo kan me ook niet helemaal bekoren. Het is ook erg tussen de regels door. En het ‘meisje’ doet me onverhoopt rillen, evenals het Sanskriet.

En toch denk ik dat er nog veel moois achteraan komt. Ik zal het wel zien.

Troy · 9 december 2005 op 14:19

Een spirituele zoektocht is iets ontzettends persoonlijks en de kans is groot dat sommigen daar een beetje een “iiieeks” gevoel van krijgen. Toch vind ik het wel weer ok geschreven, hoewel ik het met Raindog eens ben dat dit soort ervaringen voor buitenstaanders toch vaak wat minder interessant zijn.

Tovenaar Govinda · 11 december 2005 op 18:02

Hallo collega columnisten,

De vervolgverhalen van ‘Uitelkaar’ is eigenlijk een soort egodocument welke begint in februari 2005 met daarin een terugblik naar de afgelopen 10 jaar. Als verwerkingsproces heb ik alles meegenomen, mijn spirituele ontwikkelingen, mijn pijn, mijn vreugde en mijn zweverigheid.
Misschien had ik deze column achterwege kunnen laten, maar voor mij hoorde deze ervaring erbij.
Karin.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder