Mijn jongste komt uit school, 13 jaar en een brugpieper. Zoals een puber betaamd komt hij onverschillig, chagrijnig kijkend binnen. Niets bijzonders dus. En toch……
Ik vraag hoe het op school was, ook zijn antwoord is niets bijzonders, en toch……. Ik kijk hem aan en dan zonder enige waarschuwing zegt hij: Een Marokkaanse jongen heeft me uitgescholden voor homo en andere kinderen opgejut om me te slaan. Ik heb niet gereageerd, mam, ben weggelopen, maar opeens vielen ze me van achteren aan.

Er valt een ijzige stilte, we kijken elkaar aan, ik weet niet wat ik moet zeggen. Wil hem knuffelen wil hem vasthouden, maar bovenal wil ik hem beschermen tegen die koude, harde wereld.

Mijn jongste is altijd een ander soort kind geweest. Vanaf zijn tweede, vertelde hij me vol overtuiging dat als hij later groot was, hij een meisje wilde worden, maar zei hij heel zeker van zijn zaak: “Mijn piepie hoeft er niet af, die zie je toch niet onder een rok”.
Hij speelde met poppen, barbies, little pony en hoe mijn macho man hem ook aan het lego wilde hebben of aan de op afstand bestuurbare auto’s, Mike weigerde consequent. Het heeft lang geduurd voordat hij zijn eerste pop kreeg, hij zal drie jaar zijn geweest voordat mijn man overstag ging en voor hem een Barbie kocht. Nog langer heeft het geduurd voordat wij er aan gewend waren om, als we bij de Mac Donalds zaten twee happy meals voor jongens en één voor een meisje te bestellen. Hij heeft ons als het ware opgevoed. Natuurlijk hadden we onze grenzen. Hij mocht niet verkleed als meisje naar buiten en ook het nagelplaksetje heeft hij nooit gekregen.
Zo groeide Mike op en wij ook. We leerden onze andere twee macho zonen dat iedereen in huis zichzelf mocht zijn. Het werkte, natuurlijk was het voor de ooms, tantes of de vriendjes van onze andere zonen even wennen, maar iedereen accepteerde Mike zoals hij was, hij dwong het af. Hij bleef ondanks de negatieve reacties van de buitenwereld, zichzelf. Een vrolijk jochie, wat zich graag verkleedde en dan luidkeels een of andere musical mee zong.

Toen hij tegen de pubertijd aan liep, veranderde er wat, hij ging het “playbacken” noemen als hij zich verkleedde en zijn deur ging op slot. Mike “het meisje” verdween achter gesloten deuren. Heel langzaam veranderde Mike tot hij uiteindelijk op zijn elfde de “verkleedkist” uit zijn leven bande en zich stoer ging kleden. Alles wat maar wat weg had van een meisje werd weggegooid. Hij ging door het leven in stoere gescheurde zwarte spijkerbroeken en zwarte shirts. Zijn haar daarentegen liet hij groeien, zo bleef Mike tot hij afgelopen schooljaar naar de middelbare school ging.

Vlak voordat het schooljaar begon, heeft hij op advies van een homofiele leraar van de basisschool zijn haar een stuk afgeknipt, het werd een echte jongen om te zien. Natuurlijk had hij nog “vrouwelijke” trekjes, maar ik suste mezelf in slaap met de gedachte, dat mij dat opviel omdat ik wist wie Mike daadwerkelijk was.
Buiten dat, we leefden toch in 2006??? In een maatschappij waar we elkaar accepteerden zoals we waren????


13 reacties

arta · 27 november 2006 op 08:54

Je beste tot nu toe, wat mij betreft.
Kan duidelijk merken dat je aan je interpuncties hebt gewerkt![quote]Zo groeide Mike op en wij ook. We leerden onze andere twee macho zonen dat iedereen in huis zichzelf mocht zijn. Het werkte, natuurlijk was het voor de ooms, tantes of de vriendjes van onze andere zonen even wennen, maar iedereen accepteerde Mike zoals hij was, hij dwong het af.[/quote]
Heerlijk moet dat zijn, begrip als je “anders” bent! 🙂

Estrella · 27 november 2006 op 09:59

Dat kinderen keihard zijn, elkaar etteren en voor “homo” uitmaken is helaas, helaas een alledaags gegeven geworden.
In het geval van Mike komt het waarschijnlijk dubbelhard aan.
Elkaar accepteren zoals we zijn staat mooi op papier maar is in de praktijk nog nooit als een algehele waarheid gebezigd…
Knap dat je dit wilt delen door het hier te plaatsen, voor jou is Mike’s gedrag godzijdank dus geen taboe.
Er zijn helaas nog steeds ouders die dit wèl in de taboesfeer houden…

pally · 27 november 2006 op 10:28

Wat moet het soms moeilijk zijn, Bitchy, om je kind tegen de vaak wrede buitenwereld te beschermen en tegelijkertijd hem de kans te geven te zijn wie hij is.
Zeker omdat hij dat soms misschien zelf nog niet weet….
Hij boft met zo’n moeder!
Pally

vanlidt · 27 november 2006 op 10:40

Het scheelt al heel wat dat Mike’s ouders hem de goede bagage meegeven. Die heeft hij nodig, want dit wordt erger, voordat het beter wordt. Mijn advies: wacht die rotjochies op met een paar baseballbats, al was het alleen maar om ze bang te maken. Kwaad met kwaad bestrijden is mijn devies, maar ik ben een aartscynicus. Heel veel sterkte.

SIMBA · 27 november 2006 op 14:34

Super column! Ik zie ook veel herkenbaars…ook ik heb een meisjesachtige zoon, altijd fijn om te zien dat we niet de enigen zijn.
Kinderen zijn wreed voor elkaar, en als ze niet met de meute meelopen is helemaal verschrikkelijk.
Maar ook volwassenen kunnen dom uit de hoek komen. “wil jij zelf die lange haren of had mama liever een dochter willen hebben” :-s

Mosje · 27 november 2006 op 21:19

Tolerantie. Onze maatschappij is tolerant dachten wij een hele lange tijd. Helaas, tolerantie hangt als een dun schilletje om ons heen. Als je het aanraakt blijkt het verdwenen.

Chantal · 27 november 2006 op 22:25

Goede column Bitchy!

Li · 27 november 2006 op 22:37

Wat heerlijk dat jullie kind mag zijn wie hij is. Althans van jullie. Nu de rest van de maatschappij nog.

[quote]Buiten dat, we leefden toch in 2006??? In een maatschappij waar we elkaar accepteerden zoals we waren????[/quote]

Een klein aandachtspuntje. Bovenstaande komt in tegenwoordige tijd beter tot zijn recht.

Li

KawaSutra · 28 november 2006 op 00:49

Ik hoop dat Mike zich staande houdt in de komende turbulente jaren. Jezelf kunnen zijn is het belangrijkste dat er is. Alleen met een opgeheven hoofd kun je dat bereiken en met zo’n familie gaat dat vast lukken.

pepe · 28 november 2006 op 08:26

Prachtig beschreven.

Mike is in mijn ogen GEWOON Anders, dat maakt hem bijzonder mooi.

Jammer dat een omgeving vaak moeite heeft met het accepteren van mensen en kinderen die gewoon anders zijn.

Catladylia · 28 november 2006 op 11:04

als iedereen net zo tolerant zou zijn als jij en je familie, dan zou de wereld er een stuk minder ‘zwart-wit’ uitzien.
Prima geschreven en met veel liefde
groet,
Lia

pally · 28 november 2006 op 12:38

Nog even, Bitchie,jouw column hield me bezig.
En er kwam een gedachte in me op, namelijk, dat Mike misschien niet zozeer (eventueel)homofiel is maar zich meisje voelt, dus in het verkeerde lichaam zit als het ware.
Ook dat komt voor, maar misschien is dit bij jou al lang en breed bekend. Ik wilde het je toch melden, groetjes
Pally

Bitchy · 28 november 2006 op 17:34

Ook namens Mike, bedankt voor jullie lieve reacties.
Maar we zijn zeker geen ideaal gezin, alhoewel ik het bijna zou gaan denken als ik jullie reacties lees, hahahahahaha.

Li, ja je hebt gelijk, alleen op het moment van schrijven dacht ik in de verleden tijd. Ik VOND het geen tolerante maatschappij meer. Daar ging ik dus de fout in 😉

Als aanvulling Mike is/was helemaal niet bezig met zijn sexuele geaardheid, waarschijnlijk nu wel. Het enige wat wij hopen is dat hij een gelukkige toekomst tegemoet gaat, hetero, homo, bi-sexueel, whatever.
Alhowel mijn *macho*man blijft hopen 😉

Geef een antwoord