Ik heb zelf geen kinderen, en vind ze best leuk hoor. Ze moeten wel wat ouder zijn, dan vind ik ze wel ok. Maar met beebies en alles eromheen… Nee, daar heb ik gewoon he-le-maal niets mee… Ik zag het met lede ogen aan om me heen gebeuren bij mijn vriendinnen. Om de beurt raakten ze zwanger. Eerst die zwangerschap. Zodra ze bespoten waren, praatten ze nergens anders meer over. En dat ging niet geleidelijk hoor, neeheee, ik viel direct met de neus in de boter. Ze waren gewoon compleet andere vrouwen geworden en dat ‘over night’!! Ik heb niet eens de kans gekregen om er aan te wennen!!! Het ging alleen nog maar over de kleuren van de beebiekamer, het wiegje, de maxi-cosi, de luieremmer, Pampers in de aanbieding, noem maar op! Alsof hun leven van daarvoor totaal niet heeft bestaan. Ik kreeg StepfordWives flashbacks en de haren op mijn armen gingen overeind staan.

De daarop volgende 9 maanden had ik helemaal geen vriendinnen meer. Ja, ik ging daar echt niet tussen zitten hoor! Ik kon al dat gezemel over dikke voeten, krampen, hoofdpijnen en ochtendmisselijkheid echt niet langer aanhoren. ‘De Bevalling’ zapte ik meteen door en om Pamper-reclames te ontwijken keek ik enkel nog naar Discovery Channel & MTV. En ik ging lekker op stap met mijn manlief en de boys, en dat beviel me prima hoor!

Na de bevalling moest ik natuurlijk wel naar het ziekenhuis komen. Die geur alleen al. Yugh! Maar goed, goodwill tonen he, dus we gingen op kraamvisite. De hele familie was er en het ging van ‘Oh, wat is ze mooi!’ ‘Kijk dat haar, oh wat mooi!’ ‘Hey Joyce, ze lijkt sprekend op jou!’ Ik keek in de wieg en zag een kaal oud mannetje liggen. Jahaa, sprekend d’r moeder! Gelukkig kwam er nog meer familie, dus ik zag mijn kans schoon om er tussenuit te knijpen.

Dacht ik het ergste gehad te hebben moest ik een paar weken later de video komen bekijken en de nieuwe beebiekamer, nu vol met kleertjes en de beebie natuurlijk. En er zouden nog meer meiden komen. Ach ja, misschien was dat wel weer een keertje gezellig, dus ik met volle moed erheen. Ik trof er aan een volle huiskamer vol jonge al dan niet aankomende moeders; een hok met kippen is er niets bij! Ik stootte mijn enkels tegen de maxi-cosi’s en de reiswiegjes, en die meiden maar tok tok tok tegen elkaar. Zucht…

Ineens zei mijn buurvrouw tegen mij: “Houdt de baby eens vast, wil je?” En voor ik er erg in had, hield ik een oud mannetje tussen mijn handen. Onwennig, alsof ik een bom in de handen had, zat ik daar. Ik keek om me heen of iemand me van de beebie kon verlossen, maar de kippen kakelden maar door, terwijl het oude mannetje mij vragend aanstaarde. ‘Jij weet dat ik het niet leuk vind om jou vast te houden he!?’ zei ik tegen hem. Nou, had ik mijn mond maar gehouden, want hij begon ineens te krijsen, te huilen en te gillen, oorverdovend gewoon! Zijn moeder kwam meteen aangesneld en kirde ‘Je houdt hem ook helemaal verkeerd vast!’ Ze nam hem van me over (ik opgelucht!) en ze legde hem meteen weer terug in mijn armen (ik balen!). Hij lag daar te snikken, dus ik weer tegen hem: “Ok, je ligt nu beter, dus je waagt het niet om te poepen nu!’ En prompt poepte hij daarna de boel onder. “Hij heeft gepoept,” riep ik meteen naar de moeder. Ze nam hem snel weer over en liep gehaast de kamer uit.

Om als kinderloze vrouw tussen moeders te zitten is echt niet leuk. ‘Heeft ze geen kinderen?’ ‘Bewust?’ ‘Ah, een miskraam, wat sneu…’ Blikken vol medelijden mijn kant op… Ik keek dapper terug, liep naar ze toe en mengde me in hun gesprek. “Het gaat hier over mij, hoor ik?” Ze wisten even niet waar ze moesten kijken. “Ja, ik heb een miskraam gehad ja, maar ach, ben er al overheen hoor. Ik zeg altijd maar, dan is het niet voor mij weggelegd. Het past ook niet echt in mijn leven. Ik bedoel: ik ga nog elk weekend uit met de man of vriendinnen, ik heb van de week heerlijk gewinkeld en mezelf eens goed verwend met een heel nieuwe garderobe. Volgend weekend gaan manlief en ik een weekendje naar Antwerpen, om onze trouwdag te vieren en gewoon ff lekker te shoppen. Heb het ook erg druk op mijn werk, nieuwe veranderingen, wel leuk hoor! Dus ik blijf wel lekker bezig in ieder geval!” Stilte… De 3 kippen waren voor de verandering eens stil… Het was alsof ze er niet waren ofzo. Ik zag schimmen van gemis in hun ogen, heimwee naar zoals ze het ooit eens waren… Tjsa, dat leventje was voorbij… Inwendig lachte ik en liet ze beteuterd achter.

“ZO! Hij is weer schoon!!” De moeder van het oude mannetje kwam met een frisse koter de kamer weer ingelopen en liep meteen weer op mij af, maar met rechte rug zei ik dringend en toch beleefd dat ik weg moest naar een andere afspraak. Ik had alweer genoeg beebie gezien voor een heel jaar en vond dat wel weer tijd was om terug te gaan naar mijn heerlijke beebieloze leventje!

Categorieën: Diversen

17 reacties

bert · 7 augustus 2005 op 13:15

[quote]Ik heb zelf geen kinderen, en vind ze best leuk hoor.[/quote]
Ik, ik, ik. Alles draait bij jou voorlopig nog om ik en ik denk dat je dat echt voorlopig beter zo kunt houden. Jammer van je zwangerschap die is misgelopen. Om welke reden ben je toen eigenlijk zwanger geworden? Om er ook even bij te horen?

Kinderen heb je echt levenslang hoor, niet als een modegril. Daar moet je echt gek op zijn en echt van houden. Daarom zijn ‘echte’ vaders en moeders zo, zoals jij ze in deze column beschrijft. Zij hebben die x-factor duidelijk wel en jij (nog) niet.
Welkom op CX.

Li · 7 augustus 2005 op 13:17

Wat een hilarisch verhaal. Leuk geschreven ook.

Toch kan ik me, na het lezen van alinea 7, niet aan het idee ontrekken dat je eigenlijk ook wel een moederkloek had willen zijn.
Dat je een schild om je heen hebt gebouwd zodat het net lijkt alsof je het vrolijke vrije kippetje wilt blijven. Maar ik kan me natuurlijk vergissen.

[quote]De daarop volgende 9 maanden had ik helemaal geen vriendinnen meer.[/quote]
Bij deze zin lijkt het net alsof jij bij de conceptie bent geweest 😀

Ma3anne · 7 augustus 2005 op 13:41

Kan het me helemaal voorstellen. Heb tegen mijn dertigste pas mijn eerste kind gekregen en jaren moeten vertoeven tussen moederende en vaderende vrienden. Ik vond het ook helemaal niks.
Zit nu weer in de fase dat die vrienden van toen grootouders aan het worden zijn of al zijn. Krijg je dat wéér! Als die mapjes met foto’s met bijpassende verhalen tevoorschijnkomen, moet ik vaak toevallig net even weg.

B.t.w. Godspeed, wat een schatje van een baby heb je. Oma heeft me gisteren een foto laten zien. Lief, gemakkelijk kindje, heb ik gehoord. 😀

KawaSutra · 7 augustus 2005 op 14:05

Tja, de een is er eerder aan toe dan de ander. En als je het dan allemaal om je heen ziet gebeuren lijkt het wel een overval. En zo voel je dat ook. Sommigen zijn er nooit klaar voor. Geeft niet, als diegene zich er maar bewust van is. Tegenwoordig zijn er gelukkig mogelijkheden genoeg om dat te voorkomen. Vaak betekent dat wel een wisseling van vriendenkring maar je kunt niet alles hebben tenzij je flexibel genoeg bent.
Er klinkt idd ook wel iets door van een weggedrukte emotie. Een miskraam is ook niet niks natuurlijk maar probeer het iig een plekje te geven.

Leuk geschreven column. 🙂

Discoverme · 7 augustus 2005 op 14:16

Super column!

En Bert, er zijn WELdegelijk ouders die met de hype-meegaan en zich niet bewust zijn van de zorg/ de lasten die een kind met zich mee brengt.

Gelukkig zijn er nog wel ouders zoals jij, Bert.
Ik vind dat je dit soort columns (ook die van mij) best wel eens met een knipoog mag bekijken, of je ziet de grap er niet van in, of je kan/wil de waarheid niet onder ogen zien.

Maar ik heb het liever over deze column nu. Het is inderdaad erg om tussen zwangere kippen te zitten en hun …gesprekken kun je het niet eens noemen..gekakel te moeten aanhoren. Ik heb met je doen. En trouwens, dat ikke ikke ikke …is heerlijk en heel belangrijk! Columns plaatsen doe je toch ook voor..ikke ikke ikke …toch iedereen?

Ik kijk uit naar je volgende column

bert · 7 augustus 2005 op 14:36

Hoi Pebby,

Sorry van mijn overhaaste reactie kort na het verschijnen van deze column. Ik was een beetje geërgerd. Dit zal ook wel door het wisselvallige weer komen aan het begin van onze vakantie.
Ik ken jou en jouw persoonlijke situatie niet voldoende om zo te reageren zoals ik daarnet heb gedaan. Dit spijt me oprecht.
Bovendien heb je op de “ikjes” na best een goede column ingestuurd.

Outsider · 7 augustus 2005 op 14:37

[quote]Toch kan ik me, na het lezen van alinea 7, niet aan het idee ontrekken dat je eigenlijk ook wel een moederkloek had willen zijn.[/quote]

Die indruk had ik ook. In het begin dacht ik: ‘wat geeft het nou eigenlijk dat haar vriendinnen alleen maar over zwangerschap en babies praten.’ Maar omdat zij zelf een miskraam heeft gehad, ziet het er anders uit.

Pebby · 7 augustus 2005 op 15:03

Dank aan jullie allemaal voor de feedback!
En Bert, ik zal op de ik-jes letten voortaan!
En nee, ik was niet zwanger om erbij te horen, mijn vriendinnen werden daarna pas allemaal zwanger. En het gebeurde gewoon mèt de pil, maar het mocht niet zo zijn. De zwangerschap heb ik destijds voor me gehouden.

De situatie is nu niet meer van toepassing hoor. De dames hebben zo hun eigen leventje met de kinders, en daar pas ik niet meer echt tussen. Ben wel een supertante, die haar neefjes en nichtjes lekker verwend en mee neemt naar de bios enzo. Tuurlijk was dit deels een reactie op mijn miskraam, maar zoals het leven er nu voor mij voor staat, ben ik best tevreden zonder koters. Dan maar supertante zijn, met rustige nachten… 😉

bert · 7 augustus 2005 op 15:12

@Discoverme
[quote]Ik vind dat je dit soort columns (ook die van mij) best wel eens met een knipoog mag bekijken, of je ziet de grap er niet van in, of je kan/wil de waarheid niet onder ogen zien.[/quote]
Daar heb je helemaal gelijk in. Ik heb wat moeite met cynisme. Maar ik zal proberen ook dit mezelf aan te leren. 🙂

Outsider · 7 augustus 2005 op 15:42

@Bert[quote]Ik heb wat moeite met cynisme. Maar ik zal proberen ook dit mezelf aan te leren. [/quote]

Cynisme is absoluut geen eigenschap die je moet proberen jezelf aan te leren, Bert. Het betekent ongevoelig, schaamteloos, honds. Ik vind Debby ook totaal niet cynisch in deze column.

Louise · 7 augustus 2005 op 16:09

En toch is het een column met een hot item. Het zijn vaak de kinderen of de geen-kinderen die mensen uit elkaar kunnen drijven. Iig omdat hun leventjes zo verschillend raken. Het kan, het hoeft niet gelukkig.
Ik kreeg mijn kinderen jong en heb ze nu al redelijk groot, mijn vriendinnen zitten nu in de kleine ukken. Ach, gewoon een beetje soepel mee omgaan, dan loopt het vanzelf.

Welkom op Cx en ik vind het een leuk debuut 😉

Domicela · 7 augustus 2005 op 16:18

Ik ben zo’n “tokkende kip” met kleine kinderen …. en erger me suf aan vriendinnen die alleen maar over de kleintjes en zwangerschappen kunnen praten. En zelfs met kinderen kun je nog slapen ’s nachts doorslapen en heel veel leuke dingen doen. Heb er zelfs ooit nog eens een stukje over geschreven 😉

Dees · 7 augustus 2005 op 20:11

Een column mag een beetje ikken, zeker over zo’n onderwerp. Kan me er wel in vinden. Ook grappig dat in reacties toch een beetje gerefereerd wordt aan het egocentrisme van een niet-ouder.

Dit terwijl het eigenlijk moeilijker is om niet-egocentrische redenen te verzinnen voor het wel krijgen van kinderen dan voor het niet krijgen van kinderen.

Maar dat terzijde. Leuke column en behoorlijk HERKENBAAR.

Pebby · 8 augustus 2005 op 09:02

Dank voor jullie welkom & feedback allemaal! *thumbsup*

Ik ben btw wel een stiefmoeder, al bijna 11 jaar, en nee, geen boze hoor! We zijn meer vriendinnen. Misschien schrijf ik nog wel een keertje over haar! 😉

klungel · 8 augustus 2005 op 09:28

Welkom.
Leuk geschreven en prettig gelezen 🙂

Zo te zien mag ik me gelukkig prijzen met mezelf en mijn vriendenkring en familile. We zijn een mooi zooitje ongeregeld bij elkaar met en zonder kinderen. We kippen wat af maar doen ook andere leuke dingen en dat gaat super :-).

Mosje · 8 augustus 2005 op 13:06

Beebies, ik stel voor dat de draagtijd van negen maanden verlengd wordt tot een jaar of twaalf. Dan gaat het allemaal nog wel.
😛

Wright · 9 augustus 2005 op 21:15

[quote]Beebies, ik stel voor dat de draagtijd van negen maanden verlengd wordt tot een jaar of twaalf. Dan gaat het allemaal nog wel.[/quote]
Interessante optie, Mosje, En als we wetenschappelijk gezien zover zijn, stel ik voor dat de mannen dan ook maar eens aan de beurt mogen komen. 😛

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder