Ik kan dit niet meer, zeg je tegen mij, en je woorden komen hard maar herkenbaar bij me binnen. We moeten nu stoppen voordat we een hekel aan elkaar gaan krijgen, en hoewel ik besef dat je volkomen gelijk hebt, lijkt het toch een surrealistisch schouwspel waar ik slechts als toeschouwer naar mag kijken.
Al een tijd lang heb ik het gevoel dat jij en ik niet meer wij zijn, maar erover praten deden we niet. Alsof we beide de waarheid wel kende, maar er niet aan wilde geloven, en dus kabbelde onze liefde als een bergbeek naar een onvermijdelijke waterval.

Waarom hebben we er niet voor gevochten, was daarvoor de liefde niet sterk genoeg, of is onze liefde juist zo sterk dat we elkaar kunnen laten gaan. Als je waarlijk van iemand houd dan heb je de gave om die persoon los te laten, al snijd dit gevoelsmatig dwars door je ziel.
Het heeft namelijk geen zin om een persoon te willen veranderen, daarmee wordt een relatie niet sterker, onze fundering was namelijk juist gebouwd op de karakters die wij bezitten.

Je hebt mijn leven verrijkt, op een manier die ik nog steeds niet ten volle besef. En hoewel er nu een zekere afstand is, weet ik dat we dichter dan ooit bij elkaar zijn. Natuurlijk mis ik je aanwezigheid, je geur en het geluid van je lach, maar die lach heeft een tijd lang niet meer zo geklonken als in het begin. Daarom ben ik dankbaar voor de stap die je hebt gezet, want je verdiend je eigen geluk, ook al zat dat met een ander zijn.

We gaan nu ieder onze eigen weg, en zullen daarin ook weer onze fouten maken. Wat echter niet zal veranderen is mijn respect en genegenheid voor jou. Ik heb mijn geliefde verloren, maar er zoveel meer voor terug gekregen dat ik met een gerust hart kan zeggen: jij zult niet sterven in de ziel van mijn gedachten.

Categorieën: Liefde

Chucky

Ik probeer CreaBea bezig te zijn door af en toe wat letters aan het "papier" toe te vertrouwen en wat te tekenen en schilderen. In al mijn bescheidenheid erken ik niet de beste schrijver te zijn, maar wel altijd een boodschap in mijn verzinsels te stoppen.

18 reacties

arta · 9 december 2011 op 08:58

In dit stuk heb je ‘mooischrijverij’ achterwege gelaten, waardoor het puurder leest.

Mooie overpeinzing.

Mien · 9 december 2011 op 09:17

[quote]Jij zult niet sterven in de ziel van mijn gedachten. [/quote]

Mooie slotsom die jouw overpeinzing mooi samenvat.

Kleine spelfoutjes zijn vergeven.
snijd = snijdt
zat = zal

Mien

Boukje · 9 december 2011 op 09:45

Mooi en helder geschreven, dat komt direct binnen!

Libelle · 9 december 2011 op 11:04

Mooi en eenvoudig geschreven, maar wat groots is het, om zo’n compleet mens te zijn. ‘Ik wil dat je gelukkig bent, ook al betekent dat, dat je me gaat verlaten’.
Onbereikbaar, althans voor mij.

Chucky · 9 december 2011 op 13:48

Zie het nu ook Mien , vooral die zat is natuurlijk een blunder. Voortaan wat minder snel tikken haha

LouisP · 9 december 2011 op 14:04

Met alle respect Chucky, maar ik geloof er gewoon helemaal niets van. Het voelt heel erg clichéachtig aan. Niet gemeend of zo.

Sommige zinnen die in de vt staan lezen niet lekker, vind ik.

‘jij zult niet sterven in de ziel van mijn gedachten.’ tja….

Chucky · 9 december 2011 op 14:16

Je mag geloven wat je wil Louis maar ik weet dat er geen letter van gelogen is.

vanlidt · 9 december 2011 op 14:22

Behalve de eerder genoemde spelfouten merk ik ook nog grammaticale inconsequenties op: “Alsof we beideN de waarheid wel kendeN maar er niet aan wildeN geloven.”

“Waarom hebben we er niet voor gevochten VRAAGTEKEN”, en nog 2x een vraagteken in de volgende zinnen.

Voor beknopt proza als dit, zijn dat toch erg veel fouten. Het verdient de aanbeveling om ettelijke keren na te lezen bij het insturen.

(Sorry, ik ben leraar geweest)

Bhakje · 9 december 2011 op 17:00

Taalfoutjes zal ik het niet over hebben, ik ben geen leraar geweest. Inhoud vind ik wel mooi omschreven, al is dit soort verhalen niet mijn ding. Ik hoor er op de achtergrond Greensleaves bij spelen. Desondanks graag gelezen.

pally · 10 december 2011 op 12:34

Misschien vind ik het te zacht, te weinig levensrauwheid hebben. Dat gekoppeld aan de vele taalfouten, maakt dat het mij niet zo aanspreekt. Ik geloof wel in de echtheid ervan, en dat is positief, maar je laat me niet meevoelen.

groet van Pally

Dees · 10 december 2011 op 20:41

Ik sluit me aan bij Louis en daarna bij Pally. Ik geloof het niet. En voel het ook niet.

Chucky · 11 december 2011 op 14:05

Dat je op deze site “gewezen” wordt op schrijffouten is soms moeilijk, maar volkomen te begrijpen omdat daar deze site voor is. Wat me echter volkomen verbijsterd is het lef en de arrogantie waarmee sommige hier, thuis vanachter hun computer, durven te oordelen over de oprechtheid van iemands gevoelens.Ik voel me niets beter dan wie dan ook en verheven boven niemand, maar ik weet nu wel dat ik een beter mens ben dan sommige personen hier.

Dees · 11 december 2011 op 14:43

Ik heb geen idee of een stuk uit de werkelijkheid komt of niet. Ik geloof de tekst niet, maar ik geloof dat jij echt zoiets beleeft. Wereld van verschil. Als ik geen commentaar mag leveren op de geloofwaardigheid van een tekst hier, dan vraag ik me af waarom niet. Is m.i. een veel wezenlijker element van een tekst dan een verkeerd of juist goed geplaatste d of t. Om die redenen vind ik je reactie nahja, een tikje misplaatst. Hoewel je vast een beter mens bent dan ik, ik barst van de slechte eigenschappen.

Chucky · 11 december 2011 op 16:41

Mijn relatie is een maand geleden stuk gelopen en daar is dit stuk over geschreven, hoe denk je dan dat het voelt als er mensen zijn die zeggen: ik geloof je niet ?

Dees · 11 december 2011 op 16:48

Vast niet goed. Maar dit is een schrijverssite. Ik reageer op jouw stuk, niet op jouw emotie.

Chucky · 11 december 2011 op 16:59

En dat onslaat je dan maar van nadenken? Je hoeft niet altijd ongenaakbaar vanachter je ijzeren gordijn je standaard oordeel te vellen, een beetje inlevingsvermogen af en toe kan geen kwaad.

Dees · 11 december 2011 op 17:27

Laatste reply. Op het moment dat ik jou lees heb ik geen idee of iets echt gebeurd is of niet. Ik ken je niet, maak geen deel uit van je leven. Ik beoordeel het stuk voor mezelf dan ook op basis van het stuk. Komt het op mij over als een geloofwaardig gevoel? Nee. Voel ik er zelf iets bij? Nee. Dan kun je me arrogant of ongenaakbaar of een slecht mens vinden. Je kunt je ook afvragen waarom je iets dat te pijnlijk is om weerwoord te kunnen verdragen op een schrijverssite zet. Als een garantie op medeleven is waar je naar op zoek bent, is een forum voor liefdesverdriet wellicht een beter idee dan hier.

Chucky · 11 december 2011 op 17:43

Het behoeft een groot mens om af en toe ook eens sorry te kunnen zeggen.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder