Vrijdagmiddag huppelt hij nog vrolijk naar zijn hok, oortjes vooruit, zijn te grote achterpoten, zijn witte staartje, zijn witte voetjes. Dat alles accentueert zo mooi zijn diep oranje-rode vacht. Hij neemt wat te eten en gaat na een drukke dag lekker in het verse stro liggen. Wat er toen iets gebeurd is, weet niemand, maar een beetje stilletjes is hij wel geworden, toen. De volgende dag, zaterdag, is er nog weinig beweging in hem te bespeuren. Niks eten, beetje drinken, maar voor de rest schuilen onder zijn schuilhuisje. Hij heeft wel vaker zo’n dag om uiteindelijk weer de druistige ram te zijn. De verwachting is: dat komt wel goed.
Maar dit keer gaat het net even anders. Hij verzwakt eigenlijk met het uur. Het lijkt wel een soort verlamming die op zijn achterpoten slaat en moeizaam en ongecontroleerd gaat hij zitten om weer snel gestrekt te gaan liggen. Een beetje zorgen maken we ons nu toch wel. Zondag maar de spoeddienst bellen en kijken wat er aan het handje is.

Even voor twaalf uur, het is bijna zondag, een paar korte stuiptrekkingen. Ik haal zijn schuilhuisje weg en streel zijn koude lichaam. Zijn ijskoude oren voelen niet goed aan. En ik weet, de oren van een konijn zijn doorgaans warm. Langzaam voel ik zijn hartslag verdwijnen en blijft hij roerloos liggen onder mijn hand. Nog even een stroom bloed stroomt uit zijn bekje en dan is het einde oefening.

Net 4 jaar en nu heeft Valentino besloten om over die beruchte regenboog te springen. Wat miljoenen van zijn soortgenoten al hebben gedaan, doet hij op zaterdag om 23.50. Zijn aardse konijnen leven eindigt hier, maar gaat daar verder. Ik huil warme tranen. Om mijn lieve vriendje die er nu niet meer is. Maar troost is er ook.
Hij huppelt nu vrolijk rond in het groenere gras, met nog lekkerdere kruiden, met nog mooiere konijnenmeisjes.
Vier jaar is hij onderdeel geweest van ons huishouden, ons gezin. Die kleine rooie rakker, het baasje met zijn stoere pootjes. Ik zie hem nog staan op de leuning van de bank. Parmantig kijken: dat is allemaal van mij. En zo was het ook. Hij was het baasje.

Nooit meer het rammelen aan zijn hek om aandacht te trekken, vijf uur in de ochtend: ik wil eten. Nooit meer ruzie maken met mijn pantoffel. Nooit meer tussen mijn benen door rennen, een achtje maken: daar heeft Valentino geen konijnenfluisteraar voor nodig. Nooit meer de ‘likes’ en de commentaren op zijn foto’s op “flickr”. Geen tweets meer van Valentino. Geen vakantie meer met hem. Geen sjans meer met een paard of de zorgzame Belg die hem uit de regen hield, daar in Friesland: “awel, iek dacht ik trek Valentino een zwembroekske aan, maar toch besloot ik hem onder den vouwwagen te zetten.”
Nooit meer het “voor Valentino heb ik altijd tijd” van de dierenarts die hem zo bijzonder vond. Nooit meer het nachtelijke gerommel in zijn hok, strootjes goed leggen, knabbelen van het hooi. Nooit meer het slurpen van het water. Het stampen omdat er een muisje op het balkon rondloopt. Of een verdwaalde vogel. Of gewoon zomaar, omdat hij dat leuk vindt. Nooit meer het huis verkennen, het balkon, kijkend naar de ruziemakende meerkoet.

Zondag-ochtend hebben we hem begraven. Een mooie plekje midden in de natuur met zon in de namiddag. Diezelfde namiddag-zon waar hij zich zo vaak uitgestrekt aan laafde.

Hoe gaat dat versje ook al weer: treur niet om mij, ik ben niet dood, ik ben er nog. Ik ben de plotse windvlaag in je gezicht. De bliksem aan de hemel, de ster die twinkelt. De sneeuwvlok die neerdaalt. Ik ben niet dood, ik ben er nog. Ik ben er nog. Altijd.

Valentino Rossi, van het ras Thrianta. Het liefst, het liefst, het allerliefst had ik hem nog een tiental jaar bij mij gehouden. Het mocht niet zo zijn.

Dag lieve lieve gekke Valentino. Maak er wat moois van.

Categorieën: Liefde

Gerardinho

Verbaast zich elke dag. Wil van alles zijn: voetballer, schrijver, dromer, hemelbestormer, zanger, sterrenkok, campingeigenaar in de buurt van Menfi, les mills instructeur. Doet aan bodypump en spinnin. Maakt daarvoor zijn eigen muziekmix. Houdt van zijn vrouw en zijn twee roodharige thrianta-nijntjes. En zit braaf elke dag op kantoor. De portemenee moet ook gevuld.

12 reacties

arta · 17 september 2012 op 18:24

Ah, arm konijntje… En arme gerardinho!

Ik vind het een lieve Valentino-ode geworden, hoor!

BKVDM · 17 september 2012 op 19:24

Het is je goed gelukt om de emotie over te brengen. Word er ook beetje verdrietig van.

Nachtzuster · 18 september 2012 op 00:22

Lieve column. Altijd erg verdrietig als je huisdier komt te overlijden. Helaas werkt de link niet bij mij.

Heel bijzonder ook dat een konijn in huis leeft zoals bv een hond of kat dat doet! Was hij wel zindelijk? 😕

Libelle · 18 september 2012 op 06:05

Bij ons thuis vroeger zagen wij ons favoriete konijn altijd voor het laatst in de pan.
Ik ben dus gehard, maar desondanks vind ik het een mooie column.

Fem · 18 september 2012 op 07:30

Wat een aandoenlijk verhaal!

Ik struikelde even over de tweede alinea, maar dat doet verder niks af aan de emoties die je hier mooi in verwerkt heb…

R.I.P. Valentino

Gerardinho · 18 september 2012 op 08:36

Een konijn als huisdier is heel leuk. Ze zijn nieuwsgierig, sociaal en dol op aandacht. Ze zijn absoluut zindelijk (te krijgen) en Valentino had zelfs zijn eigen ‘ toiletje’ in zijn hok waar hij regelmatig een bezoekje aan bracht: scheelt een hoop schoonmaken 🙂
De link werkt inderdaad niet, jammer in het voorbeeld werkte het wel, vreemd: hier is de link: http://www.vendicari.nl/valentinolive/Valentino2011.jpg

sylvia1 · 18 september 2012 op 09:22

Mooie foto! We zijn sinds kort ook ‘aan de konijnen’, met een voedstertje van 3 maanden en een 3-jarige ram uit de opvang omdat konijnen rustig 10 jaar kunnen worden 😕
Huisdier verliezen maakt inderdaad verdrietig. Toch vind ik de column wel een beetje ‘zoet’ geschreven.

SIMBA · 18 september 2012 op 16:02

In ons studentenhuis hadden we ook een konijn als huisdier, zindelijk was ie wel maar hij was ook verzot op kabeltjes….en dat is hem fataal geworden 😕

JanBontje · 18 september 2012 op 16:11

Mooi…

Yfs · 18 september 2012 op 21:34

Als er iets is wat me altijd wel raakt is het verdriet om/door/met dieren. Maar om de één of andere reden pakt je verhaal me niet. Ik heb niets met konijnen, Komt misschien wel omdat ik nooit de interactie met ze heb ervaren zoals de blik van een hond of een miauw van een kat. Bovendien stoorde ik me aan de overdaad aan “Nooit meer”.
Ik zou dat wat anders samengevat hebben.

Geheel los daarvan bewonder ik dan wel weer dat het verhaal van een grote, volwassen vent komt die niet schuwt zijn tere hartje te tonen. Helaas bereiken dieren ook een eindhalte. Sterkte er mee!

Sagita · 21 september 2012 op 17:36

Verlamde achterpootjes? Dat doet met denken aan de konijnenziekte (zie Elegie)van de konijntjes vroeger thuis. Mooi konijntje! Ik heb zijn beeltenis bewonderd! In ieder geval heb je er een mooi verhaal van gemaakt.
groet Sa!

Sagita · 21 september 2012 op 17:37

Ja bij ons ook!
gr.Sa!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder