veel meer dan minder

Maanden zat hij opgesloten. Kreeg geen lucht. Geen vrijheid. Kon niet zeggen wat hij wilde schreeuwen. Er was ook geen echte aanleiding. Af en toe een speldenprik via de sociale media. Laf en makkelijk. Maar nu was IETS ERNSTIGS gebeurd. De oorlog was uitgebroken. De oorlog waar hij al zoveel Lees meer…

selfie

“Hello, hello, selfie? Selfie? Good price,” ik loop in het oude centrum van Rome, bij een gebouw dat heel lang geleden voor grote gevechten gebruikt werd. Nu heb ik een ander gevecht. De straatverkoper 3.0. Om de vier meter wordt ik aangeklampt door voormalige bootvluchtelingen die wanhopig een selfie-stick voor Lees meer…

capodanno 2015

Rond kersttijd is het in Rome meestal behaaglijk. Temperaturen zo rond de vijftien graden, een beetje zon. Een prima tijd om in de winterperiode door de oude stad te wandelen. Dit jaar was dat enigszins anders. Er stond een straf windje en de temperatuur was rond het einde van het Lees meer…

Mafalda (Slot)

Het is donker wanneer ik naar huis loop. Ik strijk mijn rokje recht. Stap stevig door. Het zijn dan wel mijn buren, toch moet ik een stuk wandelen. Tijd voor een auto. Maar ja, moet ik eerst mijn vader lief aankijken. O ja en zijn nieuwe vrouw. Alessandra Civitelo-Ceti, geboren Verheijen.
Mijn God, een naam vol. Of ik er moeite mee heb. Wel nee joh? Als zij met een ouwe vent wil, moet ze het vooral doen.

Mafalda VI

De laatste kilometers van de reis worden in stilte afgelegd. Suzanna stuurt de auto vastberaden door het woester wordende landschap. Sandra zit met Luca achterin en speelt met de Nintendo. Zij verliest keer op keer.
“Plaspauze,” zegt de bestuurster als ze stopt op een verlaten parkeerplaats. Buiten voelt de milde winterlucht prettig aan.
“Wat is er?” vraagt Sandra als ze met haar hand het gezicht van Suzanna streelt.
“Even wachten. Wil jij het laatst stuk rijden, volgens mij is het nog een kilometer of zo.”
Sandra knikt en slaat haar armen om haar vriendin. Ze voelt een lichte spanning in dat jonge, broze lichaam. Luca kijkt met grote ogen naar de vrouwen.
Ze rijden verder, het is rond lunchtijd en rustig op de weg.

Mafalda V

“Dave heeft mij eigenlijk gered van de ondergang, San,” ze kijkt naar buiten en ziet het Italiaanse landschap aan haar voorbijgaan.De A9 vanaf Chiasso is dit keer een rustige weg.
“Maar toch schiet je hem dood, vreemd voor een redder in nood,” ik glimlach maar zij beantwoordt mijn grapje niet.

Mafalda IV

De weg suist onder de autobanden. Het monotone gedreun van de typisch Duitse Autobahn, dat kent ze wel. In de achteruitkijkspiegel ziet ze Suzanna en Luca vertrouwd tegen elkaar aan liggen. Ze glimlacht. Grappig hoe een knulletje van vijf jaar een volwassen meid een smartphone uitlegt.

Politiek twee punt nul

De laatste dagen van het politieke landschap zijn erg interessant. Twee gedreven jonge politieke honden, Diederik en Mark, houden van doorpakken. De oude politieke garde, onder leiding van Hans Wiegel en zijn horde, houden niet van grote veranderingen. Laat staan dat er iets verandert in het land. Alles bij het oude laten. Dat is het beste. Vooral voor zichzelf. Er zijn wel een handvol politici die het grote geheel zien, maar worden overstemt door de waan van de dag.

Mafalda III

04.45
De digitale wandklok liegt nooit. Denkt ze, wanneer de getallen haar brein binnendringen. Zit er stroop in mijn hoofd? Moeizaam staat ze op van de bank, zich voor de zoveelste keer de belofte doen niet zo veel wijn te drinken. Tedere klanken vullen de woonkamer. De non-stop radio heeft zo zijn voordelen. Chris Rea is nu al onderweg naar huis.

Capo di Capi

Het plan had een lange denkfase maar snel geschreven. Een multifunctioneel sportcentrum voor fitness, fietsen, flaneren, seminars. Aan de rand van het dorp, een modern gebouw, met een regionale uitstraling. Ik had geen moeite om een commercieel verhaal op te schrijven. Verkopen doe je via woorden die bijblijven.